Οργίζεται πραγματικά κανείς με την αλαζονεία κάποιων «ιθυνόντων», καθώς και με την επιμονή τους να κάμψουν τις όποιες αντιστάσεις του κόσμου ή –αν αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί– να τις παρακάμψουν! Λες και δεν είναι εκλεγμένοι από το λαό (εδώ ας μας πουν περισσότερα οι «αριστεροί» κοινοβουλευτικοί), λες και έχουν το αυθαίρετο δικαίωμα να πηγαίνουν κόντρα στη θέλησή του, αν και όποτε αυτοί κρίνουν (και, αν έχουν το ηθικό και πολιτικό ανάστημα, ας μας επιβεβαιώσουν και αυτά τα κριτήρια για τα οποία βουίζουν τα καφενεία). Μπαίνουμε στον κόπο της αστικής δημοκρατίας και μιλάμε με τους όρους της, γιατί υπό οποιοδήποτε άλλο πρίσμα το ζήτημα είναι τουλάχιστον γελοίο.
«Αν η ιστορία δεν συμφωνεί μ’ εμάς, τόσο το χειρότερο για την ιστορία» είναι το ρεζουμέ της απάντησης που έδωσε ο υφυπουργός Ανάπτυξης Σταύρος Καλαφάτης, στην ερώτηση της βουλευτίνας του ΚΚΕ Λίλας Καφαντάρη για την εξόρυξη του χρυσού στον Εβρο. Οι Θρακιώτες εδώ και χρόνια διαδηλώνουν την αντίθεσή τους ενάντια στην υποβάθμιση και μελλοντική καταστροφή της Ροδόπης και του Εβρου, που επιχειρείται με αντάλλαγμα λίγες χάντρες (προσωρινές θέσεις εργασίας) για τους ιθαγενείς. Κι είναι πραγματικά εξοργιστικό να παρακάμπτονται λεπτομερείς μελέτες εγκεκριμένων φορέων και να εγγράφεται η μαζική αντίθεση των Θρακιωτών στα παλαιότερα των υποδημάτων κάποιων «υπηρετών» του κοινού συμφέροντος. Οι οποίοι, συνεπικουρούμενοι από παπαγαλίζουσες τοπικές γραφίδες που οσμίστηκαν «ψητό» (ή μήπως τσιμπολογάνε ήδη;) προσπαθούν να κάμψουν ή να παρακάμψουν τη θέληση του κόσμου και να καταστρέψουν το γενικό αύριο προς χάριν του δικού τους σήμερα. Πίσω απ’ όλα αυτά βέβαια, τα νήματα κινούν οι πολυεθνικές των χρυσωρυχείων, για τα έργα και τις ημέρες των οποίων μπορεί εύκολα κανείς να συλλέξει στοιχεία από κάθε περιοχή του πλανήτη (άλλωστε, η Ολυμπιάδα Χαλκιδικής δεν είναι μακριά). Εταιρίες οι οποίες έχουν να επιδείξουν μεγάλες επιτυχίες στον τομέα μετατροπής της πολιτικής σε εμπορική αντιπροσωπεία τους. Το θέμα των χρυσωρυχείων είναι μεγάλο και η «Κ» έχει στα χέρια της ένα μακρύ χρονικό της απόπειρας εξαπάτησης μιας περιοχής που αποτελεί «τρύπα στο χάρτη» από τις γαλαζοπράσινες κυβερνήσεις που την κατάντησαν έτσι.
Προς το παρόν, θαυμάστε την απάντηση του Σταύρου Καλαφάτη: «Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει το θέμα εξόρυξης χρυσού με ιδιαίτερο σεβασμό στις απόψεις και τις ανησυχίες της τοπικής κοινωνίας και των τοπικών φορέων. Ταυτόχρονα όμως, λαμβάνει υπόψη της και την αναπτυξιακή προοπτική της περιοχής. Οι πολίτες με την πρόσφατη ετυμηγορία τους, επέλεξαν την εφαρμογή ενός αναπτυξιακού προτύπου με επίκεντρο την προσέλκυση επενδύσεων που δημιουργούν νέες μόνιμες θέσεις εργασίας»!
«Αλαλα τα χείλη των ασεβών», όμως ο υφυπουργός δεν σταματά εδώ. Συνεχίζει ακάθεκτος, πότε με το καρότο και πότε με το μαστίγιο:
«Στο πλαίσιο αυτό, η κυβέρνηση οφείλει απέναντι στους πολίτες, να διερευνήσει κάθε πιθανή αξιοποίηση του φυσικού και ορυκτού πλούτου της χώρας. Η απομάκρυνση μιας επένδυσης, δεν πρέπει να είναι μια απόφαση που λαμβάνεται εν θερμώ. Ιδιαίτερα δε όταν εκκρεμούν ακόμη συγκεκριμένες και σημαντικές διαδικασίες. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, βρίσκεται σε εξέλιξη η διαδικασία κρισιολόγησης (!) του συγκεκριμένου μεταλλείου, η οποία είναι μια πολύπλοκη και χρονοβόρα διαδικασία που περιλαμβάνει αυτοψίες και γνωμοδοτήσεις διαφόρων φορέων και υπηρεσιών. Διευκρινίζω για ακόμη μια φορά ότι δεν υπάρχει έγκριση περιβαλλοντικών όρων από το ΥΠΕ-ΧΩΔΕ. Αναμένουμε λοιπόν την ολοκλήρωση των εκκρεμών διαδικασιών και επιμένουμε στην εφαρμογή ενός αναπτυξιακού προτύπου, όπου η κοινωνική συναίνεση αποτελεί βασικό του συστατικό».
Και μόνο η τελευταία πρόταση, τα λέει όλα…
Θ. Μ.
