Στις διπλανές στήλες γράφουμε για τις δήθεν αντιπαραθέσεις που έχουν ξεσπάσει στο ΠΑΣΟΚ και για τον τρόπο με τον οποίο η ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος συνθέτει το «όλον» ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ που διαχειρίζεται την εξουσία. Μ’ αυτή την ανάλυση, που δεν είναι δα και πρωτότυπη, αφού το ίδιο έργο το βλέπουμε δεκαετίες τώρα σε διαδοχικά «σίκουελ», εξακολουθεί να μη συμφωνεί η ηγεσία του ΣΥΝ, η οποία αναζητά συμμάχους στο «καλό» ΠΑΣΟΚ.
Είναι τόσο σημαντικό αυτό το θέμα για τον ΣΥΝ που ο Τσίπρας αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ομιλίας του στην πρώτη μετασυνεδριακή συνεδρίαση της ΚΠΕ, το περασμένο Σάββατο. Αφού σημείωσε ότι «οι συσχετισμοί στη κοινωνία ήδη έχουν αρχίσει να προκαλούν διεργασίες και πιέσεις ασφυκτικές στη κυβέρνηση του κου Παπανδρέου», χαρακτήρισε «πολύ σημαντική νίκη» το ότι «η μεθόδευση να περάσει η ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων με προεδρικό διάταγμα, χωρίς να ερωτηθεί η Βουλή, εγκαταλείφθηκε, κάτω από το βάρος της κοινωνικής κατακραυγής». Φυσικά, κάθε άλλο παρά αυτό συνέβη (η απειλή της αντισυνταγματικότητας από το ΣτΕ ήταν ο λόγος), όμως ασυγκράτητος ο Τσίπρας έριξε τη νέα γραμμή: «Τώρα η έκβαση της υπόθεσης αυτής κρίνεται σε μεγάλο βαθμό μέσα στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Και εκεί θα κριθεί ο καθένας και η καθεμιά από τους τριακόσιους βουλευτές για το πόσο συνεπής είναι με τις διακηρυγμένες αρχές του, με αυτά που έλεγε προεκλογικά στον κόσμο, με την δέσμευσή του να υπερασπιστεί από την θέση του στο κοινοβούλιο τα λαϊκά συμφέροντα. Και αυτό αφορά ιδιαίτερα τους βουλευτές της πλειοψηφίας»!!!
Σπεύδοντας να προλάβει κάποιον που θα του έλεγε «τι μαλακίες λες, ρε Αλέξη, τώρα θα τους μάθουμε τους Πασόκους;», το πήγε ακόμα παραπέρα: «Και είμαστε βέβαιοι ότι δεν είναι όλοι τους επαγγελματίες της πολιτικής για να αντέξουν αυτή τη πίεση του κόσμου σα να μη συμβαίνει τίποτα»!!! Εδώ πια δε μπορείς να πεις τίποτα, σηκώνεις τα χέρια ψηλά και παραδίνεσαι.
Ιδού, λοιπόν, η νέα γραμμή του ΣΥΝ: «Η κοινωνική πίεση πρέπει να μεταφερθεί την αίθουσα της ολομέλειας. Αρθρο το άρθρο, βουλευτή το βουλευτή. Θα καλέσουμε λοιπόν τα συνδικάτα, τα περιφερειακά εργατικά κέντρα, τους απλούς πολίτες να βομβαρδίσουν με μηνύματα συνείδησης τους τριακόσιους βουλευτές και να τους ζητήσουν στάση ευθύνης»!!!
Το γεγονός ότι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ έχουν ήδη ψηφίσει το Μνημόνιο, προφανώς δεν λέει απολύτως τίποτα στην ηγεσία του ΣΥΝ. Με τον κόσμο στους καναπέδες, με τις 24ωρες απεργίες αποκλιμακούμενες και τις πορείες να θυμίζουν λιτανείες, μια φάμπρικα επιστολών προς τους βουλευτές θα φέρει αποτελέσματα. Κάπως έτσι θα έρθει και ο… σοσιαλισμός. Μέσω βομβαρδισμού με e-mail!
ΥΓ: Αυτή η τακτική, της καλλιέργειας αυταπατών, σφράγιζε επί δεκαετίες και την πολιτική του Περισσού. Από τότε που χαρακτήριζε το ΠΑΣΟΚ «ιδιότυπο ρεφορμιστικό κόμμα», μέχρι την εποχή που προσέφερε στέγη σε κάθε στεναχωρημένο Πασόκο, για να του δώσει τη δυνατότητα να μείνει στο πολιτικό παιχνίδι, να ανασυγκροτηθεί και να επιστρέψει –ει δυνατόν– στην πρώτη γραμμή των εξουσιαστών (χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ο Γερ. Αρσένης).
Και βέβαια, δεν πρέπει να ξεχάσουμε το ιδεολόγημα των «δημοκρατικών-προοδευτικών δυνάμεων», που λάνσαρε ο Περισσός και το «άθροισμα» αυτών των δυνάμεων, το οποίο ο Χαρ. Φλωράκης θεωρούσε πιο σημαντικό από την κομματική δύναμη. Σήμερα, βέβαια, λένε άλλα και καταγγέλλουν τον ΣΥΝ, που εξακολουθεί να παίζει το ίδιο παιχνίδι. Υπήρξαν, όμως, οι πρώτοι διδάξαντες κι αυτό κανείς δεν πρέπει να το ξεχνά. Πόσο μάλλον που ποτέ δεν έκαναν μια καθαρή αυτοκριτική για όλα τούτα.
