Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας υποτίθεται πως δεν κάνει πολιτική. Οχυρωμένος πίσω απ’ αυτόν τον θεσμικό προσδιορισμό, ο Κ. Παπούλιας απέφυγε έως τώρα να πάρει θέση σε κορυφαία ζητήματα που συγκλόνισαν τη χώρα. Από τα σκάνδαλα μέχρι τις σκληρές επιθέσεις της κυβέρνησης ενάντια στους εργαζόμενους. Ούτε οι απαγωγές των Πακιστανών συγκίνησαν τον πρόεδρο, ούτε ο ασφαληστρικός νόμος, ούτε τα σκάνδαλα τύπου δομημένων ομολόγων, Siemens, Βατοπεδίου κ.λπ.
Τον συγκίνησε όμως ο αγώνας των συμβασιούχων του ΥπΠο, που σε συνθήκες κρίσης αγωνίζονται να σώσουν τη δουλειά και το γλοίσχρο μεροκάματό τους, που είναι το μόνο που έχουν για να συντηρήσουν τους εαυτούς τους και τις οικογένειές τους. Παρενέβη, λοιπόν, δημόσια ο πρόεδρος. Οχι προς την κυβέρνηση, ζητώντας της να ικανοποιήσει τα αιτήματα των συμβασιούχων, που αφορούν το ιερό και απαραβίαστο δικαίωμα στην επιβίωση, αλλά προς τους συμβασιούχους, ζητώντας τους ουσιαστικά να εγκαταλείψουν τον αγώνα τους. Να πάψουν να αποκλείουν την Ακρόπολη και να αναζητήσουν «άλλες μορφές αγώνα». Θα μπορούσαν –ας πούμε– να μαζεύονται κάθε πρωί στην πλατεία Κλαυθμώνος και να οδύρονται ομαδικά, συνδέοντας και πάλι το όνομα της ιστορικής πλατείας με τη ζώσα πραγματικότητα (η πλατεία Κλαυθμώνος ονομάστηκε έτσι, γιατί εκεί μαζεύονταν και θρηνούσαν οι δημόσιοι υπάλληλοι προ μονιμότητας, όταν κάθε νέα κυβέρνηση τους απέλυε για να διορίσει τα δικά της παιδιά). Τέτοιες μορφές «αγώνα» ονειρεύεται και συνιστά ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Γιατί, βέβαια, αν οι συμβασιούχοι προσπαθούσαν να κάνουν κατάληψη στο προεδρικό μέγαρο, δεν θα προλάβαιναν να φτάσουν ούτε μέχρι την καγκελόπορτα. Κι αν τα κατάφερναν (λέμε τώρα), ο Παπούλιας θα δήλωνε ότι προσβάλλουν τον ανώτατο θεσμό της δημοκρατίας.
Φαίνεται σαν μικρής σημασίας ζήτημα, αλλά είναι μεγάλης. Ο Παπούλιας για πρώτη φορά πήρε ευθεία πολιτική θέση σ’ ένα ζήτημα κι αυτό ήταν για να χτυπήσει εργαζόμενους που αγωνίζονται για το ψωμί τους. Εδειξε το στυγνό ταξικό πρόσωπο ενός θεσμού που εμφανίζεται σαν δήθεν υπερκομματικός και υπερταξικός. Aυτό είναι το «κόλπο». Τα ΜΜΕ αναλαμβάνουν να φιλοτεχνήσουν το πορτρέτο του «σοφού γέροντα της Δημοκρατίας» (το είδαμε με τον Στεφανόπουλο, το βλέπουμε και με τον Παπούλια), που στοχάζεται και δίνει συμβουλές, τις οποίες όλοι πρέπει να ακολουθούμε. Δημιουργούν έτσι μια εφεδρεία για κρίσιμες στιγμές, όπως τώρα ή όπως τον περασμένο Δεκέμβρη.
Εδώ και μήνες αγωνίζονται οι συμβασιούχοι, όμως κανείς δεν αξιώθηκε να ασχοληθεί μαζί τους. Μόλις έκλεισαν την Ακρόπολη τους θυμήθηκαν, για να τους καταγγείλουν. Ξεσηκώθηκαν οι μεγαλοξενοδόχοι και οι τουριστικοί πράκτορες. Ακολούθησε ο Σαμαράς, όταν έπεσε στο κενό η προσπάθειά του να αποπροσανατολίσει τους συμβασιού-χους, λέγοντας ψέματα ότι τάχα έλυσε το πρόβλημά τους. Ακολούθησε η συνδικαλιστική γραφειοκρατία των εργαζόμενων στο ΥπΠο, που δε ντράπηκε να ζητήσει το άνοιγμα της Ακρόπολης, επειδή… «ο υπουργός επιλύει το πρόβλημα»! Ακολούθησε ο Παπούλιας, σαν κερασάκι στην τούρτα, για να ολοκληρωθεί η περικύκλωση και να γίνει ασφυκτικός ο εκβιασμός πάνω στους εργαζόμενους. Δεν μπήκε καν στον κόπο να κάνει μια έκκληση έστω προς την κυβέρνηση, έτσι για να δείξει ότι κρατάει ίσες αποστάσεις.
Οσο για τη σημασία της Ακρόπολης, που επικαλείται, δεν τον είδαμε να ενοχλείται όταν μνημεία του παγκόσμιου πολιτισμού χρησιμοποιούνται ως πασαρέλα για διάφορα ξέκωλα του μόντελινγκ, όταν υπουργοί φωτογραφίζονται με μόδιστρους (για τον Σπηλιωτόπουλο λέμε) κ.λπ. κ.λπ.
Οι συμβασιούχοι επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν το πιο αποτελεσματικό μέσο πίεσης που έκριναν ότι διαθέτουν. Καλά έκαναν και καλά θα κάνουν να συνεχίσουν. Να μην ψαρώσουν. Αν φύγουν από την Ακρόπολη, όλοι θα τους ξεχάσουν και πρώτος ο Παπούλιας. Δυστυχώς, δεν άντεξαν στην πίεση και την Πέμπτη ήραν τον αποκλεισμό της Ακρόπολης, προκαλώντας αλαλαγμούς χαράς στα φασιστο-ΜΜΕ. Ας σκεφτούν ότι για να ξαναγυρίσουν σε δυνατές μορφές πάλης πρέπει να οργανώσουν την αλληλεγγύη με άλλους εργαζόμενους.
