Την σκυτάλη της εξέγερσης που έγινε στην υπερπόντια αποικία της Γαλλίας, την Αϊτή, το 2008 πήρε η γαλλική Γουαδελούπη. Πέρσι οι κάτοικοι της Αϊτής εξεγέρθηκαν απ’ αφορμή την αύξηση της τιμής των σιτηρών, που έκανε απρόσιτο το ψωμί σε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού του πλανήτη. Πέρσι οι αυξήσεις αυτές αποδίδονταν στη μαζική αντικατάσταση των καλλιεργειών σιτηρών από καλλιέργειες φυτών για βιοκαύσιμα, για να αντισταθμιστεί η φούσκα της τιμής του πετρελαίου. Τα λόμπι του χρηματιστικού κεφαλαίου κρατού-σαν ακόμη τον πλανήτη σε «μαύρα μεσάνυχτα» για την τεράστια χρηματοπιστωτική φού-σκα των τοξικών ομολόγων, που είχε οδηγήσει αρκετούς μεγιστάνες του πλούτου να διασπείρουν τμήμα των επενδύσεών τους –για να μειώσουν το ρίσκο και την επικείμενη χασού-ρα– στο χρηματιστήριο εμπορευμάτων και δη στα σιτηρά, εκτινάσσοντας τις τιμές τους.
Στις 20 Γενάρη, η ένωση LKP (Επιτροπή Ενάντια στην Εκμετάλλευση), μια ενιαιομετωπική οργάνωση συνδικάτων, κομμάτων, πολιτιστικών συλλόγων της Γουαδελούπης, κήρυξε γενική απεργία διαρκείας, απαιτώντας αύξηση των μισθών των κατοίκων του νησιού, σταθερές σχέσεις εργασίας για τους προσωρινά απασχολούμενους, μείωση της τιμής βασικών ειδών κατανάλωσης, όπως τα καύσιμα, το νερό, το κόστος των μεταφορών, το πάγωμα των ενοικίων και άλλα. Η οικονομική ολιγαρχία της Γουαδελούπης, οι απόγονοι των λευκών δουλεμπόρων, λυμαίνεται το ντόπιο πληθυσμό, αυξάνοντας σε τιμές δυσπρόσιτες τα εισαγόμενα από τη Γαλλία εμπορεύματα. Το 1% του πληθυσμού της Γουαδε-λούπης, στο οποίο ανήκει αυτή η κλίκα, διατηρεί το 90% του πλούτου. Η αλυσίδα Καρφούρ, μικρά και μεγάλα καταστήματα, βενζινάδικα, το 50% της γης, είναι στην κατοχή τους. Η διαφθορά και η καταστολή βασιλεύουν σ’ αυτή τη μακρινή, εξωτική, τουριστική χώρα. Ο επίσημος δείκτης ανεργίας ανέρχεται στο 22.7% (το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας στην ΕΕ) και οι μισθοί είναι καθηλωμένοι σε απελπιστικά ψίχουλα σε σχέση με το μέσο εργαζόμενο της μητρόπολης. Ενδεικτικά, το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα στην Γουαδελούπη είναι 17.400 ευρώ, όταν το αντίστοιχο στην μητρόπολη είναι 29.765. Την ίδια στιγμή, τα κέρδη των αστών που εκμεταλλεύονται την υπερεργασία των ντόπιων είναι τεράστια.
Μετά από ένα μήνα έντονων διαδηλώσεων, η οικονομική δραστηριότητα της Γουαδελού-πης παρέλυσε. Η απεργία είχε τεράστια ποσοστά συμμετοχής. Ολες οι επιχειρήσεις, τα σχολεία, τα βενζινάδικα, οι δημόσιες υπηρεσίες έκλεισαν. Οι τουρίστες εξαφανίστηκαν. Η γαλλική κυβέρνηση αρνούνταν πεισματικά οποιαδήποτε διαπραγμάτευση με τους διαδηλωτές απεργούς και οποιαδήποτε συζήτηση για αύξηση των μισθών. Προσπάθησε να κερδίσει χρόνο, ποντάροντας ότι η απώλεια εισοδήματος θα λυγίσει τους φτωχούς εργαζόμενους. Η αντιπολίτευση συναίνεσε ως υπεύθυνη διαχειριστική δύναμη της ιμπεριαλιστικής Γαλλίας. Τα ΜΜΕ της μητρόπολης φρόντισαν να θάψουν το ζήτημα και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία αρνήθηκε να συμβάλλει στη στήριξη του αγώνα των γάλλων εργαζόμενων της Γουαδελούπης. Οι μπάτσοι του νησιού επιστρατεύτηκαν άλλη μια φορά για να διευθετήσουν το ζήτημα, και η κυβέρνηση αποφάσισε την αποστολή της στρατιωτικής αστυνομίας από τη μητρόπολη, τη λεγόμενη ζανταρμερί (πολλοί θα τη θυμόσαστε από ένα από τα παραληρήματα του Πολύδωρα).
Η απόφαση αυτή ξύπνησε οδυνηρές μνήμες στους κατοίκους της Γουαδελούπης. Το 1967, σε ανάλογες κινητοποιήσεις που πυροδοτήθηκαν από δυναμικές απεργίες οικοδόμων, οι κάτοικοι θρήνησαν 100 νεκρούς από τη βιαιότητα της γαλλικής στρατιωτικής αστυνομίας που κατέφτασε στο νησί από τη μητρόπολη για να επιβάλλει την τάξη του δημίου. Το τουριστικό θέρετρο της Γουαδελούπης, ο πολυδιαφημισμένος παράδεισος των γάλλων μεσοαστών, μετατράπηκε τις επόμενες ημέρες σε κόλαση.
Τη Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου, έπειτα από εκτεταμένες συγκρούσεις, συνελήφθησαν δεκάδες μέλη του LKP. Το ποτήρι της οργής των κολασμένων ξεχείλισε. Την νύχτα της ίδια μέρας, οι δρόμοι της πρωτεύουσας Πουάν-α-Πιτρ και τα περίχωρα γέμισαν με πύρινα οδοφράγματα. Η νεολαία του νησιού βγήκε εξαγριωμένη στους δρόμους για να συγκρουστεί με την αστυνομία. Ακολούθησαν εκτεταμένες καταστροφές και λεηλασίες. Οι εξεγερμένοι πυρπόλησαν αμάξια και καταστήματα και αναμετρήθηκαν βίαια με τους πραίτορες του Σαρκοζί. Τότε ξύπνησαν και τα γαλλικά ΜΜΕ. Η φλόγα της εξέγερσης ταρακούνησε πολλούς στη μητρόπολη, που φοβήθηκαν την μεταλαμπάδευσή της στα γαλλικά προάστια και την εξάπλωσή της σε όλες τις υπερπόντιες αποικίες.
Ηδη στη Μαρτινίκα, 160 χιλιόμετρα νότια της Γουαδελού-πης, είχαν ξεκινήσει απεργιακές κινητοποιήσεις και σημειωθεί ταραχές και λεηλασίες από τις 9 Φεβρουαρίου. Δημοσιολόγοι, πάσης φύσεως ειδήμονες, κοινωνιολόγοι ενέσκυψαν στην ταλαίπωρη Γουαδελούπη για να δείξουν την υποκριτική συμπόνια του γάλλου αποικιοκράτη προς τους «αθλίους» ιθαγενείς. Το σκηνικό γνώριμο από τη δική μας εξέγερση του Δεκέμβρη. Οταν δεν πιάνει το μαστίγιο, χρειάζεται το καρότο και η κατηγοριοποίηση των διαδηλωτών σε «καλούς» και «κακούς». Τόνιζαν τα δίκαια αιτήματά τους και τη δίκαιη οργή τους, αλλά καταδίκαζαν στο πυρ το εξώτερον τη βία. Τη βία που ήταν αυτή που ανάγκασε όλον αυτόν τον συρφετό της αργυρώνητης δημοσιογραφίας και διανόησης να μιλήσει επιτέλους και να αφιερώσει μια αράδα στις στήλες των γαλλικών εφημερίδων για τα προβλήματα των καταπιεσμένων. Την ίδια στιγμή, έριχναν το ύπουλο δηλητήριό τους, παρουσιάζοντας τους κατοίκους της Γουαδελούπης ως μια «μη παραγωγική» κοινότητα, που ζει υποτίθεται από τις κρατικές επιδοτήσεις μέσω προγραμμάτων κρατικής πρόνοιας της μητρόπολης, και σημειώνοντας ότι εν μέσω κρίσης είναι επώδυνη για τη γαλλική οικονομία η στήριξή τους. Τους διέφυγε το γεγονός ότι οι κάτοικοι της Γουαδελούπης δουλεύουν σαν σύγχρονοι σκλάβοι στα τουριστομάγαζα όπου απολαμβάνουν τις διακοπές τους.
Η εξέγερση όμως δεν κόπασε. Τις επόμενες μέρες, οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν σημαδευόμενες από τον περίεργο θάνατο ενός συνδικαλιστή του LKP. Οι αρχές του νησιού έσπευσαν να φορτώσουν την ευθύνη του θανάτου του σε πυρά ένοπλων νέων σε οδοφράγματα. Ο νεκρός συνδικαλιστής φέρεται, από διάφορες πηγές να βρέθηκε ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά μπάτσων και εξεγερμένων. Μετά από αυτά τα γεγονότα, η κυβέρνηση Φιγιόν ανέκρουσε πρύμναν και υποσχέθηκε να δώσει 200 ευρώ αύξηση στο βασικό μισθό των εργαζόμενων της Γουαδελούπης. Βέβαια, το πώς θα διοχετευτούν αυτά τα χρήματα στους εργαζόμενους της Γουαδελούπης είναι ένα άλλο μεγάλο ζήτημα. Το γαλλικό κράτος, εξαιτίας της νομοθεσίας της ΕΕ προσποιείται ότι έχει «δεμένα τα χέρια του» και δεν μπορεί να επιδοτήσει άμεσα τους μισθούς των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα (προφανώς, η επιχορήγηση των αυτοκινητοβιομηχανιών, που ανακοίνωσε πρόσφατα ο Σαρκοζί, επισύροντας κύμα ευρωενωσίτικων καταγγελιών για αναβίωση του προστατευτισμού, είναι… άλλης τάξης θέμα). Τα χρήματα υποτίθεται θα δο- θούν έμμεσα, μέσω υπηρεσιών της κρατικής πρόνοιας.
Ωστόσο, ο αγώνας αυτός δεν πήγε χαμένος, έφερε την πρώτη νίκη. Συνάμα, δείχνει το δρόμο της αδιάλλακτης ταξικής πάλης, των επιθετικών αιτημάτων, της λαϊκής αντιβίας ως μοναδικού τρόπου για να βγει η εργατική τάξη από τη θέση της συνεχούς υποχώρησης στα ανηλεή χτυπήματα του κεφαλαίου και να προχωρήσει δυναμικά σε θέση επίθεσης, εκμαιεύοντας ουσιαστικές παραχωρήσεις από το κεφάλαιο, βελτιώνοντας της θέση της μέσα στην κρίση. Η Γουαδελούπη απέσπασε αυτή τη μικρή αλλά σημαντική νίκη μόνη της. Αν είχε τη στήριξη της εργατικής τάξης της Γαλλίας, τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο ευχάριστα για τους εργαζόμενους στη Γουαδελούπη, αλλά και για την εργατική τάξη στη μητρόπολη.
