Καραμανλής και Παπανδρέου επέλεξαν και φέτος το συνέδριο του Economist, ενός από τα ιστορικά έντυπα της χρηματιστικής ολιγαρχίας, προκειμένου να δώσουν εξετάσεις οσφυοκαμψίας στο κεφάλαιο, διαγωνιζόμενοι στα μάθημα «ποιος είναι ο καλύτερος διαχειριστής στις συνθήκες της κρίσης;». Αυτό, άλλωστε ήταν το ζητούμενο του φετινού συνέδριου, που είχε τον εύγλωττο τίτλο «Προωθώντας τη νέα ατζέντα για την παγκόσμια ανάκαμψη».
Ο Παπανδρέου που προηγήθηκε (τη Δευτέρα) αναλώθηκε σε γενικολογίες, προκειμένου να αποδείξει ότι η σοσιαλδημοκρατία είναι εκείνη που μπορεί να φέρει τον «εξανθρωπισμό της παγκοσμιοποίησης». Επιτέθηκε στην κυβέρνηση και διακήρυξε ότι το ΠΑΣΟΚ είναι αποφασισμένο να πάει μπροστά «με πρόγραμμα που περιλαμβάνει άμεσα μέτρα στήριξης της οικονομίας, αλλά και με μεγάλες τομές για την υπέρβαση της κρίσης». Με προσεκτικό τρόπο (έχουμε και προεκλογική περίοδο) μίλησε για «άμεση αποκατάσταση της ρευστότητας στην αγορά και στις επιχειρήσεις που την έχουν ανάγκη», για «ουσιαστικά μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης», για «περιστολή καταναλωτικών δαπανών, αλόγιστων προμηθειών και ρουσφετολογικών προσλήψεων στο δημόσιο» και «ενίσχυση της πράσινης επιχειρηματικότητας». Ειδικά για το τελευταίο, δεν παρέλειψε να σημειώσει με νόημα, ότι «η πράσινη ανάπτυξη θα γεννήσει νέες επιχειρηματικές δυνατότητες, νέες ευκαιρίες, θα δημιουργήσει ένα νέο ισχυρό παραγωγικό ιστό, θα παράξει πλούτο»! Δεν παρέλειψε ακόμα να αγκαλιάσει τα σχέδια των καπιταλιστών για επέκτασή τους στα Βαλκάνια και να διακηρύξει ότι «η Ελλάδα θα παίξει ενεργό ρόλο στις εξελίξεις στην περιοχή των Βαλκανίων και της ΝΑ Ευρώπης… για να εξασφαλίσει την αναπτυξιακή προοπτική της», δηλαδή τις μπίζνες των καπιταλιστών.
Ο Καραμανλής που ακολούθησε (την Τρίτη) προσπάθησε να δείξει πως είναι ένας ισχυρός και ακλόνητος πρωθυπουργός, αποφασισμένος να περάσει την εργαζόμενη κοινωνία «διά πυρός και σιδήρου», προκειμένου να εξασφαλίσει στο κεφάλαιο τη μετατροπή της κρίσης σε μια ευκαιρία για νέες εφόδους κατά της εργασίας: «Η παγκόσμια οικονομική κρίση πρέπει να γίνει καταλύτης. Καταλύτης επίθεσης στο μέλλον και όχι άμυνας στην πίεση του παρελθόντος. Καταλύτης εξωστρέφειας και όχι εσωστρέφειας. Καταλύτης δημιουργικότητας και όχι απάθειας, φόβου, καθήλωσης».
Αφήνοντας στην άκρη τις παπαριές περί «παρανόησης που επικράτησε στην παγκόσμια κοινότητα γύρω από την πιο βασική αρχή της παγκόσμιας οικονομίας», που κατά τον Καραμανλή είναι ότι «ελεύθερη αγορά δεν σημαίνει ασύδοτη αγορά», με αποτέλεσμα να ξεσπάσει η κρίση, σημειώνουμε την εμμονή του Καραμανλή στη λέξη «μεταρρυθμίσεις». Εκείνο που υποσχέθηκε, χωρίς να γίνει ιδιαίτερα συγκεκριμένος, αλλά μιλώντας πιο ανοιχτά από τον Παπανδρέου, είναι πως ο ίδιος δεν λογαριάζει το «πολιτικό κόστος» και είναι αποφασισμένος να πάρει όποια μέτρα απαιτηθούν: «Οι διεθνείς κρίσεις απαιτούν διεθνείς λύσεις. Οι έκτακτες καταστάσεις απαιτούν έκτακτες αποφάσεις… Τολμούμε δύσκολες αποφάσεις που εγγυώνται σημαντικό μελλοντικό όφελος. Αν δεν το κάνουμε, η χώρα δεν θα απαλλαγεί ποτέ από τα βάρη που σηκώνει. Αν μείνουμε σε εύκολες αποφάσεις και ευχάριστα λόγια, η χώρα δεν θα αναπτύξει ποτέ την ταχύτητα προόδου που μπορεί να έχει. Δεν πρόκειται λοιπόν να αφήσουμε να συμβεί κάτι τέτοιο».
Τον πρωθυπουργό ακολούθησαν οι υπουργοί του, που έδωσαν τις ίδιες εξετάσεις, αποκαλύπτοντας την αγωνία τους μπροστά στην έλλειψη εμπιστοσύνης που τους δείχνει η εγχώρια κεφαλαιοκρατία, γεγονός που αποτυπώθηκε ανάγλυφα για πρώτη φορά στη φετινή γενική συνέλευση του ΣΕΒ, πριν μερικές μέρες. Ομως, η κεφαλαιοκρατία δεν έχει συμπάθειες και αντιπάθειες. Τρέφει την ίδια εμπιστοσύνη και στα δυο κόμματα, όμως είναι αναγκασμένη να στηρίξει το ΠΑΣΟΚ, διότι αυτό προβάλλει ως αναβαπτισμένο στη λαϊκή συνείδηση και επομένως ως ικανότερο να διαχειριστεί αποτελεσματικά το σύστημα.
