«Αρχισαν οι εκπτώσεις. Τα τσιγάρα των 100 δραχμών προσφέρονται προς 110» (Μποστ, Αντί, 10-2-1989)
ΦΕΥΓΟΥΝ ΤΑ ΚΟΛΕΓΙΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ
Τομαράκι επίτροπος
Να μας τη ρίξει θέλει, η κυβέρνηση
♦ Η Μάνια η μπεκρού/ με χρώμα σα νεκρού/ ούτε που αντελήφθη/ ότι Ε-συνελήφθη/. Κάργα μες στην Πανόρμου/ καταμεσής του δρόμου/ υπέστη μία ήττα/ γιατ’ ήταν σκέτη… πίτα.
♦ Τι διαφήμιση του κυβερνητικού έργου στην ΑΥΓΗ (φύλλα 24 και 22-11-09): «Γραφείο καταγγελιών αυθαιρεσίας αστυνομικών εις βάρος πολιτών από Χρυσοχοΐδη» – «Να επιδείξουν κοινωνική υπευθυνότητα οι γιατροί εν μέσω πανδημίας». (υπουργός Μαριλίζα speaking).
♦ 8.000.000 νέοι άνεργοι στην Ευρώπη (που θωρακίζεται αβέρτα).
♦ Το διαβάσαμε κι αυτό (και ψάχνουμε γιατί καραφλιάσαμε): «Ο επόμενος Δεκέμβρης ανήκει στο ΚΚΕ» (επισκέπτης Πολιτικού Καφενείου, 23-11-09).
♦ Τι λέτε, ωρέ λεβέντες; «Η Γη αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις οικολογικές επιπτώσεις των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων». Κοινώς, όλοι φταίμε (να μην πού-με τίποτα για τα γένια του ελέφαντα…).
♦ Αλλη μια κοινωνική προσφορά της ΑΥΓΗΣ, 22-11-09: «Η προστασία των δασών απαιτεί σαφείς απαντήσεις». Δεν αντιλήφθηκε, δηλαδή, η εφημερίδα τη φυσιολογική συνέχεια των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ επί του θέματος;
♦ «Γνωρίζουμε ότι “εμείς” δεν μπορούμε να καταστρέψουμε εις βάθος το κράτος, να το διαλύσουμε, να το ανατρέψουμε. Δεν είμαστε τίποτα φλιπαρισμένοι μικροαστοί. Καθένας από μας ξέρει τι θα πει δουλειά στη φάμπρικα, μερικοί δεν έχουμε βγάλει ούτε το γυμνάσιο, άσε το πόσοι έχουν σπουδάσει. Οι εχθροί μας πλασάρουν ένα παραμύθι, ότι δεν πάει άλλο πλέον αυτή η κατάσταση, ότι “όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε”, “δεν αργεί η ώρα που θα απαγάγουν και το μανάβη της γειτονιάς” και “φοβόμαστε να βγούμε στο δρόμο”. Ξαφνικά γίναμε όλοι ίσοι. Ξαφνικά δε μένει ο ένας στο άθλιο σπίτι με το ακριβό ενοίκιο στο Κρόιτσμπεργκ ή στο Βέντινγκ και ο άλλος στη βίλα του στο Τσέλεντορφ. Ξαφνικά δεν κερδίζει ο ένας βαριά-βαριά 1000 μάρκα το μήνα που ο άλλος τα ξοδεύει σε μια μέρα. Ξαφνικά κάνει την εμφάνισή της η ισότητα που επαγγέλλεται ο νόμος, αν και εξακολουθούν να υπάρχουν μόνο 10% εργατόπαιδα στα πανεπιστήμια (και όχι επειδή είμαστε πιο βλάκες από τους άλλους), αν και οι πλούσιοι με τα φράγκα τους και τις διασυνδέσεις τους εξακολουθούν να πηγαίνουν στο εξωτερικό για να κάνουν την έκτρωσή τους και να ζουν μια υπέροχη ζωή, και η CDU συνεχίζει να αντιτίθεται στην έκτρωση και να στηρίζει τους επιχειρηματίες και αυτός που τρώει πάλι την παραμύθα είναι ο ανθρωπάκος. Οποιος αμύνεται, είναι εγκληματίας, τρομοκράτης, λες και δεν είναι οι μπάτσοι τα γουρούνια που καταστρέφουν νεανικά στέκια, οι επιχειρηματίες αυτοί που στέλνουν με τη μία εκατοντάδες εργάτες στο δρόμο, άμα το θελήσουν, οι δικαστές και οι αστυνομικοί αυτοί που από τη μια καλύπτουν τους μαφιόζους επιχειρηματίες και από την άλλη σκοτώνουν τα κλεφτρόνια. Εχουμε τη γνώμη ότι τα λόγια και τα λεκτικά αιτήματα δεν ωφελούν σε τίποτα αν είναι να αλλάξουμε αυτά που πάνε στραβά σ’ αυτήν τη χώρα. Πολλά γράφτηκαν, πολλοί άνθρωποι τα ζουν καθημερινά στο πετσί τους. Σε αυτήν την κοινωνία καλά περνάνε μόνο λίγα και μεμονωμένα άτομα, ενώ η πλειοψηφία ασφυκτιά. Γιατί τι ζωή είναι αυτή, να σκοτώνεσαι όλη μέρα στη δουλειά και το βράδυ να γυρνάς πτώμα στο σπίτι και να μη μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο από το να στρωθείς στην τηλεόραση; Από τι γεννιούνται οι κακοποιήσεις παιδιών, οι ξυλοδαρμοί, οι αυτοκτονίες; Γιατί δε συμβαίνουν αυτά στις βίλες στο Τσέλεντορφ και το Ντάλεμ, αλλά στο Μόαμπιτ, στο Βέντινγκ και στο Κρόιτσμπεργκ; Μήπως γιατί στο Τσέλεντορφ και το Ντάλεμ μένουν “πιο ευγενικοί, καλοί κι αξιοπρεπείς” άνθρωποι; Δεν είναι τυχαίο ότι στις περισσότερες εργάτριες αναγνωρίζεις αμέσως την ηλικία, ενώ η κυρία Κρέσμαν-Τσαχ είναι περιποιημένη και μοιάζει 20 χρόνια νεότερη σαν καλή επιχειρηματίας που είναι και μπορεί και συνεχίζει τις παλιοδουλειές της. Κοίτα πόσο πολύ πάσχισε η κυρία Μπους για να καταφέρει να ζητήσει ακρόαση για τη μίζερη κατάστασή της! Από τα γράμματά της προκύπτει εντελώς ξεκάθαρα, ότι η CDU και το SPD είναι ένα και το αυτό. Ο λαός έχει κατά την ψηφοφορία να επιλέξει μεταξύ σκύλλας και χάρυβδης. Αυτό λοιπόν είναι το πολυθρύλητο φιλελεύθερο πολίτευμα!». (Από το βιβλίο «Το κίνημα 2 Ιούνη – Die Bewegung der 2weite Juni», εκδόσεις ΔΙΑΔΟΣΗ).
♦ Και μια ατάκα: «Αν δε μας είχαν συλλάβει, δε θα πηγαίναμε» (εννοούν στο δικαστήριο) – από το ως άνω βιβλίο.
♦ Σε κάτι αριστερούτσικους «αντι-τρομοκράτες»: ρίχτε (λέμε τώρα) μια ματιά στον «Ανταρτοπόλεμο» του Βλαντιμίρ Ιλίτς.
Βασίλης
