Eνας υποστηρικτής της σιωνιστικής οντότητας βρήκε μια αφορμή για να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια. «Ασε καλύτερα μην μπλέξω παραπέρα», σκέφτηκε ο Τζον Μάλκοβιτς και ακύρωσε την εμφάνισή του με το «The Music Critic» στο Τελ Αβίβ στις 13 Απρίλη του 2027.
Η αφορμή ήταν η εξής δήλωση που του αποδόθηκε: «Είμαι ενθουσιασμένος που επιστρέφω στο Ισραήλ και ανυπομονώ να συναντήσω ξανά το θερμό ισραηλινό κοινό, με το οποίο αισθάνομαι μια ισχυρή σχέση και αλληλεγγύη». Η δήλωση πρωτοδημοσιεύτηκε στην Jerusalem Post. Ο Μάλκοβιτς ισχυρίζεται ότι τη διάβασε όταν αναδημοσιεύτηκε στην The Hollywood Reporter.
Eχει σημασία να διαβάσουμε ολόκληρη τη δήλωση που έκανε:
Εμαθα για ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο The Hollywood Reporter (το οποίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην The Jerusalem Post), στο οποίο ανακοινώθηκε μια ημερομηνία στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ για μια παράσταση ενός έργου με τίτλο «The Music Critic», μία από τις πολυάριθμες συνεργασίες κλασικής μουσικής και ζωντανής θεατρικής παράστάσης στις οποίες συμμετέχω σε περιοδεία εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες και τις οποίες, σύμφωνα με την τελευταία καταμέτρηση, έχω παρουσιάσει σε 47 χώρες. Η ημερομηνία στο Τελ Αβίβ επρόκειτο να είναι ένας από τους αρκετούς σταθμούς της περιοδείας σε ολόκληρη την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή.
Μια εταιρία δημοσίων σχέσεων που προσέλαβε ο ισραηλινός διοργανωτής συνέταξε μια δήλωση για το άρθρο, η οποία αποδόθηκε σε εμένα, παρότι εγώ ουδέποτε έκανα τις δηλώσεις που παρατέθηκαν, ούτε ζητήθηκε η γνώμη μου πριν από τη δημοσίευσή τους. Δεν είπα αυτές τις φράσεις και σε καμία περίπτωση δεν έχουν εγκριθεί από εμένα ούτε αντικατοπτρίζουν τα συναισθήματά μου. Το γεγονός ότι δημοσιεύτηκαν ως απευθείας δηλώσεις μου είναι απαράδεκτο και μη βιώσιμο. Για το λόγο αυτό, αποφάσισα ότι δεν μπορώ να συμμετάσχω στην παράσταση στο Τελ Αβίβ.
Καθ’ όλη τη μακρά καριέρα μου, είχα την τύχη να εμφανιστώ σε ένα αρκετά μεγάλο μέρος του κόσμου — σε χώρες με κυβερνήσεις των οποίων τις αξίες ή τον πολιτισμό δεν συμμερίζομαι και μπροστά σε κοινά με πολλές διαφορετικές θρησκείες και ιδεολογίες. Τα ταξίδια σε μέρη των οποίων η αντίληψη για τον κόσμο μπορεί να μην ευθυγραμμίζεται με τη δική μου, μου έδωσαν την ευκαιρία να παρατηρώ, να ακούω και να μαθαίνω, καθώς και να μοιράζομαι τη δική μου ιδέα για το τι κάνει μια καλή αφήγηση και τι κάνει μια όμορφη μουσική και για το πώς μπορούν να συμπληρώνουν η μία την άλλη και να φωτίζουν την ανθρώπινη κατάσταση.
Η εμφάνισή μου σε οποιαδήποτε χώρα, ακόμη και στη δική μου, δεν συνιστά έγκριση των πολιτικών της εν λόγω χώρας, ούτε των ενεργειών της, ούτε των εκλεγμένων ή μη εκλεγμένων ηγετών της. Οι εμφανίσεις μου επίσης δεν σημαίνουν ότι επικροτώ ούτε ότι βρίσκομαι δήθεν σε «αλληλεγγύη» με οποιαδήποτε συγκεκριμένη πολιτική υπόθεση, ούτε με τη δολοφονία αθώων, ούτε με οποιεσδήποτε πράξεις τρομοκρατίας, ούτε με οποιαδήποτε άλλη μορφή βαρβαρότητας.
Γενικά μιλώντας, πιστεύω ότι χρειαζόμαστε περισσότερο πολιτισμό και περισσότερη ομορφιά σε περισσότερα μέρη, όχι λιγότερα. Η τέχνη, όταν βρίσκεται στα καλύτερά της, μας υπενθυμίζει ότι η άσκηση της κοινής μας ανθρωπιάς μπορεί και πρέπει να αποτελεί ένα εργαλείο για να γεφυρώνουμε τις συγκρούσεις και τα πένθη μας, τα παράπονα και τις λύπες μας, και ότι η άσκηση της καλλιτεχνικής ελευθερίας είναι συχνά η μεγαλύτερη μορφή διαμαρτυρίας απέναντι στην αγριότητα. Προσβλέπω στη συνέχιση της άσκησης της καλλιτεχνικής μου ελευθερίας, ό,τι κι αν συμβεί. Ωστόσο, μόνο οι θεατρικοί συγγραφείς, οι μυθιστοριογράφοι και οι σεναριογράφοι μπορούν να βάζουν λόγια στο στόμα μου, και ακόμη κι αυτό μόνο στην υπηρεσία της αφήγησης, και κανείς άλλος δεν θα πρέπει να νομίζει ότι μπορεί να το κάνει χωρίς τη συγκατάθεσή μου και χωρίς τις επακόλουθες συνέπειες.
Τι ήταν αυτό που του έβαλαν στο στόμα οι πιαρτζήδες; Αυτά που έλεγε το 2008, όταν ήταν επίτιμος προσκεκλημένος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ιερουσαλήμ. Και το 2013, όταν ξαναπήγε στη σιωνιστική οντότητα για να παρουσιάσει την παράσταση «The Infernal Comedy: Confessions of a Serial Killer» στο Eilat International Chamber Music Festival και στο Μουσείο Τέχνης του Τελ Αβίβ.
Στην ίδια τη δήλωσή του δεν καταγγέλλει τη γενοκτονία. Μιλάει γενικά κι αόριστα για «δολοφονία αθώων» και για «πράξεις τρομοκρατίας» και «βαρβαρότητα», περιγράφοντας αχνά μια στάση «ίσων αποστάσεων». Θα μπορούσε να κάνει μια διευθέτηση με την ισραηλινή εταιρία παραγωγής, να κάνουν διόρθωση οι πιαρτζήδες και να τελειώσει το θέμα. Αλλωστε, η παράσταση θα γινόταν μετά από εφτά μήνες, υπήρχε όλη η άνεση χρόνου.
Υστερα, είναι το πιο βασικό: όταν αποφάσισε να πάει να κάνει παράσταση στο Ισραήλ, η γενοκτονία στη Γάζα βρισκόταν στο φουλ της. Δεν τον ενόχλησε καθόλου το γεγονός ότι θα έπαιζε μπροστά σε σφαγείς. Οτι στην πρώτη σειρά θα κάθονταν ο Νετανιάχου, ο Κατζ, ο Σάαρ, ο Ζαμίρ και όλο το σιωναζιστικό σκυλολόι. Φαίνεται πως ήθελε όλο αυτό να περάσει «κάτω από τα ραντάρ», χωρίς πολύ θόρυβο. Του χάλασε το σχέδιο η ανακοίνωση της εταιρίας παραγωγής, που δεν είπε κανένα ψέμα. Αυτά που λέει χρόνια τώρα τού απέδωσε. Βρήκε, λοιπόν, την αφορμή για να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια για να μην στιγματιστεί ως απροκάλυπτος υποστηρικτής της γενοκτονίας.
Συμπέρασμα: δύσκολοι καιροί για υποστηρικτές του σιωνισμού, που βρίσκονται στην κορυφή του καλλιτεχνικού στερεώματος. Κάποιοι από δαύτους προτιμούν να σώσουν τις καριέρες τους, καθώς το κλίμα έχει αλλάξει σε όλο τον κόσμο.
