Με αφωνία και κρυφτό πίσω από «γνωμοδοτήσεις» η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΟΛΜΕ αντιμετωπίζει την πρόκληση του ΥΠΑΙΘΑ για το πολλαπλό βιβλίο, που υπηρετεί την κατηγοριοποίηση, εμπορευματοποίηση, ιδιωτικοποίηση και την κατάληψη των σχολείων από τους φροντιστηριάρχες
Με την απαράδεκτη Απόφαση του υπουργείου Παιδείας για το λεγόμενο πολλαπλό βιβλίο, που θα μείνει στην ιστορία της εκπαίδευσης ως μνημείο φαιδρότητας και πρόκλησης, κλήθηκαν οι Σύλλογοι Διδασκόντων της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης να επιλέξουν έως τις 18 Ιουνίου και της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ως 29 Ιουνίου, σχολικά βιβλία για τη σχολική χρονιά 2027–2028!
Το ΥΠΑΙΘΑ απαιτεί από τους συλλόγους να επιλέξουν διδακτικά πακέτα σε χρονικό διάστημα που είναι αδύνατο να μελετηθούν και καλεί τους εκπαιδευτικούς να τα επιλέξουν για τάξεις και εκπαιδευτικούς που δεν έχουν δει ποτέ, αφού πρόκειται για το έτος 2027-2028.
Το πολλαπλό βιβλίο αποτελεί ένα ακόμη εργαλείο για την κατηγοριοποίηση, εμπορευματοποίηση, ιδιωτικοποίηση και την κατάληψη των σχολείων από τους επιχειρηματίες-φροντιστηριάρχες.
Και ενώ έχουν περάσει ήδη τρεις εβδομάδες, οι παρατάξεις των ΔΑΚΕ (ΝΔ), ΣΥΝΕΚ (ΣΥΡΙΖΑ), ΠΕΚ (ΠΑΣΟΚ) στην ΟΛΜΕ κρύφτηκαν ανάμεσα σε μια διαβούλευση χωρίς τέλος και στις… νομικές γνωμοδοτήσεις. Η δε πρωτοβουλία της ΑΣΕ (ΚΚΕ) να απευθυνθεί στη νομική σύμβουλο για γνωμοδότηση, χρησιμοποιήθηκε σαν ένα ακόμη άλλοθι από τις παρατάξεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού.
Το αποτέλεσμα είναι, ακόμη και σε μια στιγμή που περισσεύει η αγανάκτηση και η οργή, ο κλάδος να παλεύει χωρίς μια κεντρική κατεύθυνση απόρριψης του νέου συναινετικού τσίρκου που έστησε η κυβέρνηση.
Αυτά καταγγέλλουν με ανακοίνωσή τους οι Αγωνιστικές Παρεμβάσεις Συσπειρώσεις Κινήσεις ΔΕ, τονίζοντας ότι:
Το συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει να βάζει μπροστά την πολιτική. Και δεν μπορεί να αφήνει την απάντηση σε τόσο κρίσιμα ζητήματα στην «ερμηνεία των νόμων», γιατί τότε είναι σαν να αντικαθιστούν τα συνδικάτα τα δικηγορικά γραφεία. Το δημόσιο σχολείο δεν είναι στρατός. Και ο ρόλος των εκπαιδευτικών δεν είναι να εκτελούν διαταγές «παραπονούμενοι». Πολύ περισσότερο όταν αυτές αποτελούν όχημα για την υπονόμευση της δημόσιας εκπαίδευσης.
