Ο γαλλο-γερμανικός ανταγωνισμός φρενάρισε την πλήρη υλοποίηση της Συμφωνίας των Πρεσπών

Ο Ζάεφ αισθάνεται σαν απατημένη αρραβωνιάρα (και πάει σε πρόωρες εκλογές την άνοιξη), ο Τσίπρας με τον Μητσοτάκη τσακώνονται για το γαλλικό βέτο στην έναρξη ενταξιακής διαδικασίας για Βόρεια Μακεδονία και Αλβανία. Ετσι είναι όμως αυτά τα πράγματα. Από τη στιγμή που η Συμφωνία των Πρεσπών εργαλειοποιήθηκε και χρησιμοποιήθηκε κατά την προεκλογική περίοδο, κάθε εξέλιξη -έστω κι αν δεν αφορά καθόλου την Ελλάδα- θα μετατρέπεται με τη σειρά της σε εργαλείο εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης.
 
Ο Τσίπρας κατηγορεί τον Μητσοτάκη για αφωνία, για έλλειψη εξωτερικής πολιτικής και για απουσία από ζητήματα που αφορούν τη βαλκανική γειτονιά μας. Και ο Μητσοτάκης απαντά ότι ήταν η κυβέρνηση του Τσίπρα αυτή που έκανε την Ελλάδα κομπάρσο στην Ευρώπη. Ο Τσίπρας λέει ότι τώρα ο Μητσοτάκης θα παρακαλάει μην τυχόν και κερδίσουν τις εκλογές στη Βόρεια Μακεδονία οι εθνικιστές του VMRO και αμφισβητήσουν την κατά τ' άλλα «κατάπτυστη» Συμφωνία των Πρεσπών. Ο Πέτσας απαντά ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη «μαζεύει τα σπασμένα της εξωτερικής πολιτικής του κ. Τσίπρα και του θιάσου Κοτζιά-Καμμένου». «Και στην εξωτερική πολιτική έχουμε κυβέρνηση Τζόκερ», ανταπαντά ο Χαρίτσης. Και το σόου συνεχίζεται…
 
Πριν δούμε τι έγινε στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ και τι κινδύνους αντιμετωπίζει η Συμφωνία των Πρεσπών, πρέπει να σημειώσουμε ότι το μόνο που δεν ανησυχεί είναι το ΝΑΤΟ. Η Βόρεια Μακεδονία έγινε τακτικό μέλος του ΝΑΤΟ με συνοπτικές διαδικασίες, όπως ήταν το ζητούμενο. Αυτή τη συμμαχική σχέση κανένα VMRO δεν έχει τη δύναμη να τη διαταράξει, ακόμα κι αν ήθελε. Η ένταξη στο ΝΑΤΟ είναι αυτή που φράζει το δρόμο στη Ρωσία για αύξηση της επιρροής της στη γειτονική χώρα. Απ' αυτή την άποψη, η Συμφωνία των Πρεσπών έχει κάνει τη δουλειά της και με το παραπάνω. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, άλλωστε, ότι το υποτιθέμενο βέτο του Καραμανλή στο Βουκουρέστι αφορούσε την ένταξη της τότε FYROM στο ΝΑΤΟ. Η ένταξη στην ΕΕ τότε ήταν μια πολύ μακρινή προοπτική, καθώς η γερμανικής έμπνευσης «στρατηγική των Δυτικών Βαλκανίων» ακόμα δεν είχε συγκροτηθεί ως πρακτική πολιτική της ΕΕ.
 
Γιατί όμως ο Μακρόν έβαλε βέτο στο άνοιγμα της ενταξιακής διαδικασίας για την Αλβανία και τη Βόρεια Μακεδονία; Και γιατί πήγαν πακέτο οι δύο χώρες; Η επίσημη γαλλική δικαιολογία είναι ότι οι μισοί αλλοδαποί που ζητούν άσυλο στη Γαλλία είναι Αλβανοί. Κι επειδή η Βόρεια Μακεδονία έχει στην επικράτειά της αλβανικό πληθυσμό, το βέτο πήγε πακέτο. Γελοία δικαιολογία για να γίνει πιστευτή. Να ήταν η Τουρκία να το καταλάβουμε. Εχει ογδόντα εκατομμύρια πληθυσμό. Αλλά Αλβανία και Βόρεια Μακεδονία μαζί δεν φτάνουν ούτε το ένα δέκατο του πληθυσμού της Τουρκίας, για να θεωρείται ότι θα κατακλυστεί η Γαλλία από μετανάστες και θα χάσουν τις δουλειές τους οι Γάλλοι. Οι αλβανοί που μετανάστευσαν έχουν εγκατασταθεί σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες (και στην Ελλάδα) και έχουν πλήρως ενσωματωθεί σ' αυτές.
 
Μήπως ο πραγματικός λόγος είναι η απόρριψη από το Ευρωκοινοβούλιο της υποψηφιότητας της Σιλβί Γκουλάρ ως επιτρόπου της ΕΕ; Η πρώην υπουργός της κυβέρνησης Μακρόν πέρασε δυο φορές από ακρόαση από την αρμόδια επιτροπή του Ευρωκοινοβούλιου και απορρίφθηκε και τις δύο. Αυτό ήταν ένας εξευτελισμός, όχι μόνο για την Γκουλάρ αλλά και για τον Μακρόν που την πρότεινε και τώρα ψάχνει για άλλο πρόσωπο. Αν ο πρόεδρος της Γαλλίας δεν μπορεί να βάλει την επιλογή του στην Κομισιόν, τότε έχουμε κρίση στο εσωτερικό του γερμανογαλλικού άξονα.
 
Η απόρριψη της Γκουλάρ είναι το σύμπτωμα, όχι το πρόβλημα. Και δεν οφείλεται στη μνησικακία του Μάνφρεντ Βέμπερ, επειδή ο Ολάντ του έφραξε το δρόμο για την προεδρία της Κομισιόν και πρότεινε την Φον ντερ Λάιεν. Το περισσότερο που θα μπορούσε να φτάσει ο Βέμπερ είναι η απόρριψη της Γκουλάρ την πρώτη φορά. Οταν ο γάλλος πρόεδρος στέλνει την υποψήφιά του για δεύτερη φορά στην εξεταστική επιτροπή του Ευρωκοινοβούλιου, την απόρριψη την κάνει η Μέρκελ και όχι ο Βέμπερ. Απ' αυτήν πήραν γραμμή οι γερμανοί ευρωβουλευτές και οι σύμμαχοί τους.
 
Η αντίδραση του Μακρόν υπήρξε ανισόμετρα σκληρή. Βέτο στην έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων δύο χωρών, για τις οποίες «έτρεχε» εδώ και καιρό ολόκληρη στρατηγική (η λεγόμενη στρατηγική των Δυτικών Βαλκανίων), δεν είναι μικρό πράγμα. Θα μπορούσε η Γαλλία να βάλει δεκάδες «αστερίσκους» στο κείμενο της απόφασης, όχι να τη μπλοκάρει. Αλλωστε, πρόκειται για μια διαδικασία που αν άρχιζε θα ολοκληρωνόταν σε ορίζοντα δεκαπενταετίας, οπότε η Γαλλία θα είχε την ευκαιρία να μπλοκάρει διάφορα Κεφάλαια. Ο Μακρόν, όμως, επέλεξε να μπλοκάρει την ίδια τη διαδικασία, στέλνοντας ένα πολεμικό μήνυμα στη Μέρκελ, που είναι γνωστό  ότι είχε πρωτοστατήσει για την ένταξη Αλβανίας και Βόρειας Μακεδονίας.
 
Η Γερμανία έχει μπλοκάρει τις γαλλικές προτάσεις για τη λεγόμενη «εμβάθυνση» της ΕΕ (ο γαλλικός ιμπεριαλισμός ζητά στην πραγματικότητα ένα μοίρασμα του δημοσιονομικού ρίσκου, το οποίο αρνείται να του παραχωρήσει ο γερμανικός) και η Γαλλία απαντά μπλοκάροντας τη διαδικασία της διεύρυνσης, που προωθεί η Γερμανία, ποντάροντας στον εξαγωγικό δυναμισμό των μονοπωλίων της.
 
Μετά την ανταλλαγή «πυρών», θα ακολουθήσει η διαπραγμάτευση της «ειρήνης». Αναμένουμε, λοιπόν, την επόμενη συνάντηση Μέρκελ-Μακρόν, στην οποία θα γίνει το παζάρι, θα υπάρξουν καταλήξεις και αυτές θα ανακοινωθούν στους υπόλοιπους ηγέτες των κρατών μελών της ΕΕ (δεκαετίες τώρα έτσι ρυθμίζουν τα ευρωπαϊκά θέματα οι δυο κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές χώρες).
 
Ηδη, η Ιταλία ανακοίνωσε ότι αναλαμβάνει ρόλο… κυανόκρανου, ώστε το ζήτημα της ένταξης Αλβανίας-Βόρειας Μακεδονίας να επανέλθει στην ατζέντα του επόμενου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ενώ σχετικό ψήφισμα εξέδωσε την περασμένη Πέμπτη και το Ευρωκοινοβούλιο. «Οι βουλευτές παροτρύνουν τις χώρες της ΕΕ να δράσουν υπεύθυνα όσον αφορά την Αλβανία και τη Βόρεια Μακεδονία και να πάρουν ομόφωνα την απαραίτητη θετική απόφαση στην επόμενη συνάντησή τους», αναφέρει το ψήφισμα.
 
Κάτι ήξερε ο Ζάεφ που ανακοίνωσε μεν πρόωρες εκλογές, αλλά για μετά από ένα εξάμηνο. Σ' αυτό το διάστημα υπολογίζει ότι θα διευθετηθούν οι γαλλο-γερμανικές διαφορές (προφανώς, πριν πάρει τις αποφάσεις του, ρώτησε και κάποιον από τους «σέρπα» της Μέρκελ, για να πάρει τη «γραμμή»), θα έχει εγκριθεί η έναρξη της ενταξιακής διαδικασίας και ο ίδιος θα μπορέσει να εμφανιστεί προεκλογικά ως θριαμβευτής της «εθνικής υπόθεσης». Οσο για τους «δικούς μας», θα εξακολουθήσουν να μάχονται περί όνου σκιάς. Ο Τσίπρας θα κατηγορεί τον Μητσοτάκη για βαλκανική κακομοιριά και ο Μητσοτάκης θα μιλάει για τις μεγάλες ατέλειες της Συμφωνίας των Πρεσπών (π.χ. η εξάλειψη του σκέτου Μακεδονία από τα εσωτερικά έγγραφα της γείτονος εξαρτάται από την ενταξιακή διαδικασία), τις οποίες πασχίζει να εξαλείψει.