Στην πιο κρίσιμη φάση του έχει μπει ο αγώνας των εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας.
Μετά από 5 εβδομάδες απεργίας είναι φυσικό να εμφανίζονται σημάδια κόπωσης. Οι εκπαιδευτικοί «στράγγιξαν» οικονομικά. Το αμείλικτο και αδιάλλακτο πρόσωπο της εξουσίας, που τη μια τους δείχνει άγρια τα δόντια του, τους χλευάζει και την άλλη τους χαμογελά και τους «παρακαλάει» να γυρίσουν πίσω στα σχολεία, χωρίς όμως να κάνει την παραμικρή υποχώρηση, όπως και το τρομοκρατικό μήνυμα Καραμανλή το βράδυ των δημοτικών εκλογών ότι «ο λαός του ανανέωσε την εντολή» να λιανίσει την εργαζόμενη κοινωνία και να ισοπεδώσει τη δημόσια δωρεάν Παιδεία, αφήνουν αποτυπώματα απογοήτευσης. Κυρίως στον κόσμο της απεργίας, που μπήκε με ενθουσιασμό σ’ αυτή, χωρίς να διαθέτει προηγούμενη εμπειρία από συγκρούσεις, χωρίς ευρύτερη πολιτική σκέψη και δυνατότητα ολόπλευρης ανάλυσης της πραγματικότητας.
Μέσα του, όμως, όλος αυτός ο κόσμος έχει πολύ θυμό. Θυμό για την αδιαλλαξία, τον εμπαιγμό, τα χτυπήματα απ’ τις δυνάμεις καταστολής, τα χαμένα μεροκάματα. Θυμό για τα συνδικάτα, τις Ομοσπονδίες που με τερτίπια αρνούνται να οργανώσουν τη συμπαράταξη των εργαζόμενων. Θυμό για την εργαζόμενη κοινωνία, που δεν μπόρεσε να σπάσει δυναμικά το φράγμα της ηχηρής σιωπής και αρκέστηκε στο να μη «τσιμπήσει» στον «κοινωνικό αυτοματισμό» και στις απλές δηλώσεις συμπαράστασης, πράξεις όμως που είναι πολύ κατώτερες απ’ τις ανάγκες των καιρών.
Πλάι σ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχει ο ισχυρός πυρήνας της απεργίας, η καρδιά της. Που δεν έχει χάσει τις ελπίδες της να κερδίσει, που διακρίνει πίσω απ’ την άκαμπτη στάση της κυβέρνησης τα ζόρια της και τον πανικό της, που συνεκτιμά τον ξεσηκωμό και τις καταλήψεις των μαθητών και τα σημάδια της δυναμικής επανεμφάνισης του φοιτητικού κινήματος. Που επιθυμεί -διαπιστώνοντας- την αναγκαιότητα να παραμείνει η ατμομηχανή των κινητοποιήσεων σε όλη πια την εκπαίδευση, που θέλει σε κάθε περίπτωση να γυρίσει με ψηλά το κεφάλι στα σχολεία. Που αντιλαμβάνεται, εν πολλοίς, ότι τα κριτήρια συνέχισης από τούδε και στο εξής της απεργίας είναι πρωτίστως πολιτικά. Που θεωρεί ότι το παιχνίδι ακόμα δεν κρίθηκε και ότι η τύχη του αγώνα θα εξαρτηθεί από τη μεγάλη αποφασιστικότητα που θα πρέπει να δείξει ο κλάδος των εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας σ’ αυτή την πολύ δύσκολη στιγμή.
Τούτος ο ισχυρός πυρήνας της απεργίας κρατάει ακόμα από το χέρι τον κόσμο που ταλαντεύεται. Τον κρατάει στη μάχη (έστω και με περιοδικές ανακοπές «εντός-εκτός και επί τα αυτά» της απεργίας), τον οδηγεί στα ογκώδη συλλαλητήρια, τον ταρακουνά, τον σπρώχνει να μη κλείσει την πόρτα στην απεργία.
Μπαίνοντας στην 6η εβδομάδα της απεργίας, όπως όλα δείχνουν, όλα τούτα θα γίνουν πιο δύσκολα, πιο ζόρικα. Και για τους απεργούς, αλλά και για την κυβέρνηση. Που έχει -η κυβέρνηση- πια ασφυκτικά περιθώρια. Ηδη έχουν αγριέψει οι αστέρες των τηλεοπτικών καναλιών και αυτό είναι ενδεικτικό του πανικού του συστήματος συνολικά και της ασφυκτικής πίεσης που ασκεί η συνέχιση της απεργίας, όταν μάλιστα αυτή πυροδοτεί μια γενική ανάφλεξη στο χώρο της εκπαίδευσης.
Σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή, που διαλέγει κανείς με ποιους θα πάει και ποιους θ’ αφήσει, πέφτουν στο τραπέζι προτάσεις για «αναζήτηση νέων μορφών αγώνα» (με μια 24ωρη ή 48ωρη απεργία ανά εβδομάδα ή στάσεις εργασίας), που θα κρατήσουν δήθεν το κίνημα ζωντανό ως τα Χριστούγεννα ή και αργότερα.
Εμείς θα το πούμε καθαρά. Εκεί που έχουν φτάσει τα πράγματα, με όλον αυτόν τον τιτάνιο αγώνα που έδωσε και δίνει ο εκπαιδευτικός της Πρωτοβάθμιας, σέρνοντας απ’ τη μύτη -ως τώρα- τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, ξεδιπλώνοντας την απεργία από βδομάδα σε βδομάδα, δεν υπάρχει άλλη επιλογή, πέρα απ’ τη συνέχιση με την ίδια απεργιακή μορφή. Κάθε άλλη πρόταση είναι πρόταση ηττοπάθειας και διάλυσης.
Γιατί πρώτον, σε απογυμνώνει μπροστά στον απλό εκπαιδευτικό, που θ’ αναρωτηθεί γιατί να απεργήσει σε μια 24ωρη, όταν απεργώντας τώρα 5 και 6 εβδομάδες δεν έχει κερδίσει τίποτε. Ετσι, παρά τα μεγαλεπήβολα σχέδια επί χάρτου που κάνεις εσύ (σα στρατηγός χωρίς στρατό, που στο κάτω-κάτω δεν τον ελέγχεις στο βαθμό που να σε ακολουθεί πειθαρχημένα στους «στρατηγικούς» σχεδιασμούς σου), αυτός σου γυρνά μια κι έξω την πλάτη και γυρίζει διά παντός στο σχολείο, σπάζοντας την απεργία. Και βεβαίως του προσφέρεις το έδαφος να σε εγκαλέσει, ότι εσύ τόσον καιρό δεν πίστευες στον αγώνα, αλλά έπαιζες πολιτικά παιχνίδια στην πλάτη του.
Γιατί δεύτερον, εξευτελίζεις τη δυναμική που μπορεί να αναπτύξει η απεργία διαρκείας. Εχοντας δε υπόψη του, ο εκπαιδευτικός, και την προηγούμενη εμπειρία των 24ωρων ντουφεκιών, αποκαρδιώνεται παντελώς και επιστρέφει απογοητευμένος και αηδιασμένος απ’ όλους και απ’ όλα στο σπίτι του και στον «καναπέ» του.
Γιατί τρίτον, βγάζεις τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία απ’ τη δύσκολη θέση να πάρει αυτή το ρίσκο του σπασίματος της απεργίας, τη βγάζεις από αυτή αλώβητη, με τα εύσημα του αγωνισταρά.
Γιατί τέταρτον, χαλαρώνεις το βρόγχο γύρω από το λαιμό της κυβέρνησης, της λύνεις τα χέρια. Αποφορτίζεις τον πανικό της, τη βγάζεις απ’ το αδιέξοδο, τη διευκολύνεις να σε απομονώσει απ’ τα άλλα κομμάτια της εκπαίδευσης που μπαίνουν στον αγώνα και να σε τσακίσει, όπως παράλληλα της δίνεις τη δυνατότητα να φερθεί ανάλογα και σ’ αυτά. Τη διευκολύνεις να προωθήσει άμεσα την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, που ανοίγει τη βδομάδα που μας έρχεται στη βουλή.
Οι θεωρίες ότι η απεργία των δασκάλων έχει από δω και μπρος τη σημασία να παραδώσει απλά και μόνο τη σκυτάλη στα άλλα κομμάτια της εκπαίδευσης (μαθητές-φοιτητές), που τώρα φαίνεται να μπαίνουν στον αγώνα, είναι στο κενό. Οι εκπαιδευτικοί που βγήκαν στο δρόμο για να διεκδικήσουν καλύτερους μισθούς και ζωή και να υπερασπίσουν το δημόσιο δωρεάν σχολειό, δεν είναι πολιτικό κόμμα (και μάλιστα όχι αστικό) για να επιλέγουν τέτοιους στρατηγικούς και τακτικούς πολιτικούς σχεδιασμούς. Είναι απλοί εργαζόμενοι, μισθωτοί, συνδικάτο.
Και έχει μέγιστη σημασία γι’ αυτούς και για όλους τους εργαζόμενους να νικήσουν στην απεργία τους. Να αποσπάσουν κατακτήσεις, δικαιώνοντας αιτήματα, ανοίγοντας δρόμο για όλη την εργαζόμενη κοινωνία.
Γιούλα Γκεσούλη
