Συμβαίνει και στην Ισπανία. Βουνά τα σκουπίδια, εξαιτίας της απεργίας των εργατών καθαριότητας, που προσπαθούν ν’ αποκρούσουν 1.000 απολύσεις και μείωση των μισθών κατά 40%. Φυσικά, και εκεί έχει αρχίσει η γνωστή φιλολογία για την «προστασία της υγείας του κοινωνικού συνόλου».
♦ Παράδοση
Δεν πρωτοτύπησε η Θεοδώρα Τζάκρη με την (προσχεδιασμένη, όπως αποδείχτηκε) αποχώρησή της από το ΠΑΣΟΚ. Συνέχισε μια μακρά παράδοση αστών πολιτικών, οι οποίοι δραπετεύουν από τα κόμματά τους, όταν κρίνουν ότι πρέπει να εξασφαλίσουν με διαφορετικό τρόπο το πολιτικό τους μέλλον. Οσο ήταν υφυπουργός του Γιωργάκη, η Τζάκρη ψήφισε και με τα δυο χέρια Μνημόνια, Μεσοπρόθεσμα, αντιλαϊκούς και αντεργατικούς εφαρμοστικούς νόμους. Οταν βρέθηκε απλή βουλευτής, άρχισε τα πολιτικά νάζια. Και όταν διαπίστωσε ότι το ΠΑΣΟΚ αποκλείεται να ξαναεκλέξει βουλευτή στην Πέλλα, έβαλε πλώρη για άλλες πολιτείες.
Κυκλοφορεί ότι θέλει να εκλεγεί δήμαρχος Εδεσσας (εμάς μας φαίνεται πολύ λίγο για μια τέτοια «προσωπικότητα») ή ότι θέλει να «προσφέρει» την προσωπική της επιρροή στον ΣΥΡΙΖΑ, σ’ ένα νομό που δεν έχει εκλέξει βουλευτή. Εδώ είμαστε και θα δού-με. Μήπως είναι χειρότερη η Τζάκρη από τους Κοτσακάδες, τους Ραυτόπουλους και τους Μητρόπουλους, που έχουν ήδη πιάσει στασίδι στον ΣΥΡΙΖΑ;
Από την άλλη, πρέπει να σημειώσουμε ότι αυτού του είδους οι αποσκιρτήσεις με διάθεση μεταγραφής έχουν πάντοτε και το ρίσκο τους. Σε κάποιους βγαίνουν, σε κάποιους άλλους δε βγαίνουν. Παίζουν ρόλο και οι συγκυρίες. Θα φανεί, λοιπόν, αν η Τζάκρη θα μπορέσει να διαχειριστεί επιτυχώς για την καριέρα της την αποσκίρτηση. Το μόνο βέβαιο είναι ότι αυτή η προσπάθεια αφορά την πάρτη της και μόνο.
♦ Διλήμματα
«Τι να κάνω; Να κάτσω πρώτη σειρά κι έπειτα ν’ ακούσω τον Σουλτς να λέει, Φώτη και Βαγγέλη, μπείτε στο ίδιο ψηφοδέλτιο;». Ετσι απάντησε ο Φ. Κουβέλης στους συντρόφους του που ζητούσαν να υποστηριχτεί ανοιχτά από τη ΔΗΜΑΡ η υποψηφιότητα Σουλτς για την προεδρία της Κομισιόν και να ενταχθεί η ΔΗΜΑΡ στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Εμφανίζεται ως οιονεί αμλετικό το δίλημμα, όμως ο κυρ-Φώτης έχει ήδη δώσει την απάντηση. Το Μάρτη πήγε για παζάρια στις Βρυξέλλες και έφαγε την κρυάδα. Ο Μπένι είχε ενεργοποιήσει τα «κονέ» του ΠΑΣΟΚ και το μήνυμα του Σουλτς και του κονκλάβιου των ευρωσοσιαλιστών ήταν πως η ΔΗΜΑΡ θα γίνει δεκτή στο ΕΣΚ υπό την προϋπόθεση ότι θα κατέβει μαζί με το ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές. Πράγμα που με τίποτα δε θέλει ο κυρ-Φώτης, εκτιμώντας ότι το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου θα βαρέσει διάλυση και η ΔΗΜΑΡ θα μαζέψει κάποια από τα συντρίμμια του.
Σωστή η σκέψη, αλλά έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα τον ίδιο κίνδυνο αντιμετωπίζει και η ΔΗΜΑΡ. Η οποία, μάλιστα, μπορεί να βαρέσει διάλυση πριν το ΠΑΣΟΚ. Αυτό φοβούνται Λυκούδης και σία.
♦ Ανεμομαζώματα
Ο Μαριάς μιλάει με γλώσσα ΣΥΡΙΖΑ.Ο Κουΐκ μιλάει με γλώσσα Βορίδη. Η Μακρή μιλά με γλώσσα Αδωνι αλλά το παίζει ακτιβίστρια παρέα με την Κωνσταντοπούλου. Ελαμψαν για μια ακόμη φορά τα ανεμομαζώματα του κόμματος Καμμένου, στη διάρκεια του τριήμερου της πρότασης δυσπιστίας. Γι’ αυτό και ο αρχηγός, με το μόνιμο φόβο ότι κάποιος θα του την φέρει, φρόντισε να απευθύνει δημόσια προειδοποίηση στους βουλευτές του, πριν αρχίσει η κοινοβουλευτική διαδικασία. «Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν προδότες, δωσίλογοι και εξαγορασμένοι από την κυβέρνηση στην ΚΟ», δήλωσε ο Καμμένος!
Ανοιξε, δηλαδή, μόνος του ένα ζήτημα που υποτίθεται ότι είναι λυμένο για το κόμμα του.
Το ερώτημα είναι αν αυτό το κόμμα, μ’ αυτόν τον αρχηγό και μ’ αυτή τη σύνθεση (από ακροδεξιούς μέχρι πρώην Πασόκους) θα καταφέρει να βαδίσει ενωμένο μέχρι τις επόμενες εκλογές ή τα ανεμομαζώματα θα γίνουν διαβολοσκορπίσματα. Ποιος θα την πληρώσει σε μια τέτοια περίπτωση; Ο Καμμένος, φυσικά. Ο Μαριάς θα βρει θέση στον ΣΥΡΙΖΑ, ο Κουΐκ θα βρει θέση στη ΝΔ, ο πρόεδρος Πάνος δε θα βρει πουθενά.
♦ Ζαλιστήκαμε
Βουλή, Σάββατο, 9-11-13. Στο βήμα ο Π. Λαφαζάνης καταγγέλλει ξυλοδαρμό βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ έξω από την ΕΡΤ και καταλήγει: «Κάνουμε έκκληση, λοιπόν, για άμεση ενέργεια από την πλευρά του Προεδρείου, αλλιώς η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα συνεχίσει να είναι σ’ αυτή την Αίθουσα. Δεν μπορούμε να είμαστε σ’ αυτή την Αίθουσα και συνάδελφοί μας να δέρνονται έξω». Πιάνει στον αέρα ο Βορίδης την απειλή αποχώρησης και αρχίζει τη σπέκουλα: κάνατε πρόταση δυσπιστίας και ετοιμάζεστε να το βάλετε στα πόδια σαν λαγοί; Σε πέντε λεπτά μπαίνει στην αίθουσα ο Τσίπρας, βγάζει ένα λογύδριο και καταλήγει: «Μην έχετε καμιά αμφιβολία, κύριε Βορίδη. Εμείς δεν πρόκειται να αποχωρήσουμε από τη μάχη που δίνουμε μέσα στη Βουλή. Αλλά, θα είμαστε και παρόντες και έξω από τη Βουλή, όταν οι εργαζόμενοι παλεύουν για να διεκδικήσουν το δίκιο τους».
Εμείς ζαλιστήκαμε από τις κωλοτούμπες, γι' αυτό αφήνουμε τα σχόλια σε εσάς.
♦ Ποια παράταξη;
Είπε ο Αλ. Τσίπρας, απευθυνόμενος στον υπουργό Επικρατείας Δ. Σταμάτη: «Απευθύνεστε σε μια παράταξη, που σε πολύ δύσκολες στιγμές της ιστορίας αυτής της χώρας ήταν παρούσα και έδινε δημοκρατικούς αγώνες. Ουδέποτε ηγήθηκε κανενός κινήματος κατάληψης δι’ εφόδου των ανακτόρων ή της εξουσίας».
Ποια παράταξη είναι αυτή στην οποία αναφέρθηκε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ; Αυτή που έχει προσδιοριστεί ως Αριστερά; Οντως, αυτή η παράταξη όρθωσε το ανάστημά της σε πολύ δύσκολες στιγμές της ελληνικής ιστορίας, αλλά εκείνες τις περιόδους αυτή η παράταξη ήταν επαναστατική. Η επανάσταση του 1946-49 μιλά για τον επαναστατισμό της. Ας το βουλώσει, λοιπόν, ο αστός οπορτουνιστής όταν αναφέρεται στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος και της Αριστεράς στην Ελλάδα. Αυτή η παράταξη δεν σύχναζε στα σαλόνια του Οστιν και των Βρυξελλών, αλλά εκεί που ανάσαινε η εργατική τάξη και η φτωχολογιά. Και ποτέ δεν έκρυψε τον πολιτικό της στόχο: λαϊκή επανάσταση και πέρασμα στη σοσιαλιστική οικοδόμηση.
♦ Βασιλικότερη του βασιλέως
Σε αντίθεση με τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που πάσχιζαν να βρουν επιχειρηματολογία για να πουν ότι ναι μεν η συγκέντρωση-φιάσκο της πλατείας Συντάγματος ήταν «κατώτερη του αναμενομένου» (χωρίς να ορίζουν το… αναμενόμενο), η ΕφΣυν την είχε πρωτοσέλιδο τη Δευτέρα, ως μεγάλο πολιτικό γεγονός. «Ψήφισαν “ΝΑΙ” αλλά η πλατεία είπε “ΟΧΙ”…» ήταν ο πρωτοσέλιδος τίτλος της! Την επομένη, αρθρογράφος της εφημερίδας που υποτίθεται ότι κάνει «ρεπορτάζ Αριστεράς» (Φ. Παπούλιας) αφιέρωσε το άρθρο του στους «Κουτσαβάκηδες της συμφοράς», όπως ονόμασε τους βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Στην προσπάθειά του αυτή χρέωσε και την «παρωδία μονομαχιών τύπου Φαρ Ουέστ» στους κυβερνητικούς, ξεχνώντας ότι για «μονομαχία στο Ελ Πάσο» μίλησε πρώτος ο Πάντζας κι επειδή η παρομοίωση άρεσε στον Τσίπρα (είναι γνωστό το… βαθύ πολιτιστικό επίπεδο του τελευταίου), την πήρε και τη χρησιμοποίησε στην απάντηση που έδωσε στον Βενιζέλο. Ο,τι θες μπορείς να πεις για τους δεξιούς, αλλά την… καουμποϊοποίηση την εισήγαγε στην κοινοβουλευτική συζήτηση ο Τσίπρας.
♦ Ο Ολι Ρεν απειλεί Γερμανία-Γαλλία!
Κι εκεί που γελούσαμε με τα καρναβάλια του ελληνικού κοινοβουλίου, ήρθε η είδηση από τις Βρυξέλλες και δεν μας άφησε άντερο από τα γέλια: ο Ολι Ρεν απειλεί τη Γερμανία και τη Γαλλία ότι θα τις θέσει υπό επιτήρηση! Διότι και οι δύο χώρες εμφανίζουν μακροοικονομικές ανισορροπίες, η μεν Γερμανία με τη συσσώρευση πλεονασμάτων στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, η δε Γαλλία διότι δεν έχει προχωρήσει όσο πρέπει την ευελιξία στην αγορά εργασίας και δεν έχει υλοποιήσει αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό σύστημα.
Φυσικά είναι για να γελάς. Ξαφνικά, το κογκλάβιο των κομισάριων αποφάσισε να αυτονομηθεί από τις χώρες που εκπροσωπεί, αποφάσισε να αρθεί πάνω από τον παγιωμένο συσχετισμό δυνάμεων στην ΕΕ και να σταθεί αυστηρά στο θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ, θέτοντας υπό μακροοικονομική επιτήρηση τις δυο ηγέτριες δυνάμεις της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας. Ούτε ως αποτέλεσμα ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών δεν μπορεί να σταθεί ένα τέτοιο επιχείρημα, γιατί οι συμμαχίες είναι δεδομένες και δε θα μπορούσε η ξεδοντιασμένη Ιταλία να απαιτήσει και να επιβάλει κάτι τέτοιο. Πρόκειται καθαρά για πυροτέχνημα που σκοπό έχει να καλλιεργήσει την ευρωλαγνεία ενόψει των ευρωεκλογών του ερχόμενου Μάη.
♦ Παζάρι χωρίς αρχές
Πάει κι αυτή η «κόκκινη γραμμή». Οπως ανακοίνωσε ο Μέριν Σουλτς, εκ των επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας του SPD, το Ευρωπαϊκό Ταμείο Απόσβεσης Χρέους, μια περιορισμένη μορφή ευρωομολόγων, δε θα περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης του Βερολίνου. «Καμιά κοινοτικοποίηση του χρέους, αυτή ήταν η ρητή επιθυμία της Χριστιανικής Ενωσης», δήλωσε ο Σουλτς. Επιθυμία στην οποία υποχώρησαν οι σοσιαλδημοκράτες, εισπράττοντας ανταλλάγματα σε άλλο τομέα. Κάπως έτσι προχωρά το παζάρι για το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης του Ράιχ.
Θα ήταν πολιτικά αφελές να ψάχνει κανείς να βρει αρχές σ’ αυτό το παζάρι. Ομως, δεν πρέπει να μας περνάνε και για Λωτοφάγους οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες. Δεν ήταν δική τους ιδέα το Ευρωπαϊκό Ταμείο Απόσβεσης Χρέους, αλλά ιδέα της Μέρκελ, που την επεξεργάστηκε το περιβόητο «συμβούλιο σοφών» της καγκελαρίας το 2011. Μ’ αυτή την πρόταση η Μέρκελ προσπαθούσε να κερδίσει χρόνο και ν’ αποφύγει τις πιέσεις κυρίως της Γαλλίας, αλλά και άλλων «εταίρων» της Ευρωζώνης.
Και γιατί οι χριστιανοδημοκράτες δε δέχτηκαν να συμπεριλάβουν αυτή την πρόταση στο κυβερνητικό πρόγραμμα, όπως ζητούσαν οι σοσιαλδημοκράτες; Γιατί δε θέλουν τέτοιες δεσμεύσεις. Η Μέρκελ και ο Σόιμπλε θέλουν να έχουν τα χέρια τους λυτά στα παζάρια που θα γίνουν στο μέλλον με τους άλλους ιμπεριαλιστές της Ευρωζώνης. Η πρόταση υπάρχει και αν χρειαστεί θα την ανασύρουν από το συρτάρι. Δε θα εμφανιστούν με μια τέτοια πρόταση εκ των προτέρων γραμμένη στο κυβερνητικό πρόγραμμα, άρα καμένη διαπραγματευτικά. Οσο για τους σοσιαλδημοκράτες, δεν έχουν διαφορετική άποψη. Απλά, ο Σουλτς έκανε το προπαγανδιστικό του παιχνίδι, υπηρετώντας το στόχο της ανάδειξής του σε διάδοχο του Μπαρόζο στην προεδρία της Κομισιόν, στόχο που περνάει μόνο από τη συναίνεση της Μέρκελ.
