Δύο χιλιάδες είκοσι
δεν έχει τέλος η ύπνωση;
«Και για όσα ξέχασα ένοχοι».
Στις 15 Οκτωβρίου είναι η παγκόσμια ημέρα πλυσίματος χεριών, μια μέρα που στις μέρες μας έχει αποκτήσει ιδιαίτερο νόημα και περιεχόμενο. Αναμένουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον πλέον να αντιμετωπιστεί η επιτακτική ανάγκη που επιβάλλει καθιέρωση και της παγκόσμιας ημέρας μάσκας.
«Και α και ου και μάσκες πια παντού», το νέο γαλάζιο σύνθημα. Μάσκες με ελληνικές σημαιούλες, μονόχρωμες, πολύχρωμες, μεταμοντέρνες, με χαμόγελα, φατσούλες, εμβλήματα και βλήματα.
Κόπιασε Κούλη αν βαστάς χωρίς να βάλεις μάσκα
με τα πρωτοπαλίκαρα του ΕΟΔΥ, τον Νίκο,
τη Νίκη, τους οπλαρχηγούς Αδωνι και Σωτήρη,
κόπιασε κι άκου τι για σας λένε στους καφενέδες.
«Εκπαιδευτικός διερωτάται” (αλιευμένο από το Διαδίκτυο): Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι μια οικογένεια που αποτελείται από δύο εκπαιδευτικούς (γεγονός καθόλου σπάνιο), με δύο παιδιά σχολικής ηλικίας (γεγονός επίσης καθόλου σπάνιο), βρίσκεται υπό τις εξής -καθόλου απίθανες- συνθήκες:
- Οι δύο σύζυγοι υπηρετούν σε σχολεία που τελούν υπό κατάληψη
- Τα παιδιά τους φοιτούν σε σχολεία που είτε είναι υπό κατάληψη είτε τελούν σε αναστολή λόγω κορωνοϊού.
Τότε
- οι δύο γονείς θα πρέπει (υποχρεωτικά) να παραδίδουν ταυτόχρονα εξ αποστάσεως μαθήματα από το σπίτι τους
- τα δύο παιδιά θα πρέπει (υποχρεωτικά) να παρακολουθούν ταυτόχρονα τα δικά τους εξ αποστάσεως μαθήματα.
Αρα λοιπόν θα πρέπει στο ίδιο σπίτι
- να υπάρχουν τέσσερις υπολογιστές
- οι υπολογιστές αυτοί να βρίσκονται σε διαφορετικούς χώρους, έτσι ώστε να υπάρχουν οι απαραίτητες συνθήκες για τη διεξαγωγή των εξ αποστάσεως μαθημάτων.
Πείτε μου τώρα, πώς μία μέση οικογένεια που στεγάζεται σε ένα μικρό διαμέρισμα, μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτές τις συνθήκες και προϋποθέσεις διδασκαλίας; Ή πείτε μου πώς μία οικογένεια χαμηλών εισοδημάτων (ναι, από αυτές που δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν ακόμα και ένα κουλούρι για το διάλειμμα των παιδιών στο σχολείο) μπορεί να διαθέτει ή να προμηθευτεί πλήθος ηλεκτρονικών υπολογιστών για κάθε παιδί (με μέσο όρο δύο παιδιά ανά οικογένεια); Και μη διαβάσω για τα περιβόητα tablets που δόθηκαν στα σχολεία για να παραχωρηθούν στους μαθητές.
Εκτός αν τα παραπάνω αποτελούν στατιστική ασημαντότητα, οπότε πάω πάσο…
Τα λαϊκά τα στρώματα στα αστικά κρεβάτια
που μοναχά τους διάλεξαν, τι έχουν να προσμένουν;
Στις 16 Οκτωβρίου 1918 εκδόθηκε στη Σοβιετική Ενωση το διάταγμα των επιτρόπων του λαού για το Ενιαίο Σχολείο Εργασίας. Το σχολείο ήταν δωρεάν και υποχρεωτικό για όλους, έχοντας καταργήσει τις τιμωρίες και όλες τις εξετάσεις (εισαγωγικές, προαγωγικές, απολυτήριες). Επίσης καταργήθηκαν οι εργασίες για το σπίτι και όλη η δουλειά των μαθητών γινόταν στο πλαίσιο του σχολείου. Το περιεχόμενο του σχολείου –που αποσκοπούσε στη συνολική ανάπτυξη της προσωπικότητας- ήταν η γενική μόρφωση, σε συνδυασμό με την πολυτεχνική μόρφωση για όλους τους κλάδους της παραγωγής, την καλλιτεχνική μόρφωση και τις αθλητικές δραστηριότητες. Η εργασία αποτελούσε τη βάση της μάθησης και της σχολικής ζωής. Στον πρώτο κύκλο η εργασία είχε χαρακτήρα οικιακής παραγωγής, ενώ στον δεύτερο πραγματοποιούταν έξω από το σχολείο, σε εργαστήρια, εργοστάσια, αγρούς κ.α. Σημαντική καινοτομία ήταν η προσπάθεια διαμόρφωσης αναγνωστικών και βιβλίων σε όλες τις γλώσσες που μιλιούνταν στην απέραντη χώρα. Περίπου σαράντα γλώσσες βρήκαν τη θέση τους στην εκπαίδευση και είναι αξιοσημείωτο ότι το πρώτο λεξικό της τσιγγάνικης γλώσσας γράφτηκε από τους μπολσεβίκους. Η πολιτική αυτή είναι ένα από τα σημεία που εντυπωσίασαν τον Δημήτρη Γληνό όταν το 1934 επισκέφθηκε τη Σοβιετική Ενωση μαζί με τον Κώστα Βάρναλη.
Ντόναλντ, αφού ‘χεις τον ιό, είν’ ώρα για να γίνει
αυτό που έλεγες σοφά: να πας να πιεις χλωρίνη.
Κοκκινοσκουφίτσα
