Δύο χιλιάδες δέκα! Είναι ραγιαδισμός
να παραμένει άτρωτος ο καπιταλισμός…
Η σπανία Ισπανία σήκωσε την κούπα κι αν ο τελικός δεν στιγματιζόταν από την παρουσία της Κοκοαδερφής, όλα θα ήταν καλά. Το αντιπαρερχόμαστε όμως με τη σημερινή φωτογραφία…
Γνωρίζει κανένας πληροφορικάριος σύντροφος πού θα βρω τόσο καλά συστήματα και προγράμματα όπως αυτά της απογραφής και –κυρίως– τόσο καταρτισμένο προσωπικό για την εγκατάσταση και το χειρισμό; Πάντως, η όλη φάση μού έφερε στον λιγοστό εναπομείναντα νου κάτι που είχα διαβάσει στα βιβλιαράκια του περίφημου «νόμου του Μέρφι»: Οτι «αν οι μηχανικοί έχτιζαν τις πόλεις με τον τρόπο που οι προγραμματιστές φτιάχνουν τα προγράμματα των Η/Υ, τότε ο πρώτος δρυοκολάπτης που θα εμφανιζόταν θα κατέστρεφε τον πολιτισμό»…
Σαν σήμερα (17/7) του 1936 είχαμε την εξέγερση της Καταλονίας, την επανάσταση Μαρόκου κατά των Ισπανών (άσχετα αν σήμερα πήραν το μουντιάλ), το πραξικόπημα Φράνκο και την έναρξη του ισπανικού εμφύλιου. Την ίδια μέρα του 1969, από τυχαία έκρηξη βόμβας συνελήφθη ο καθηγητής Σάκης Καράγιωργας, χάνοντας το δεξί χέρι του από τον καρπό και με σοβαρή βλάβη στο δεξί μάτι του. Γεμάτη ιστορικές μνήμες και η 20ή του Ιούλη, αφού το 1950 η βασίλισσα Φρειδερίκη σε επιστολή της στον στρατηγό Μάρσαλ προτείνει ο Γ΄ παγκόσμιος πόλεμος να αρχίσει από την Ελλάδα, με στόχο τη Ρωσία! Την ίδια μέρα του 1973, το αμερικανικό Πεντάγωνο παραδέχεται ότι παραποιούσε τις εκθέσεις βομβαρδισμών στην Καμπότζη, που παρουσίαζε για έγκριση στο Κογκρέσο. Το 1941 γεννιέται ο Περικλής Κοροβέσης και το 1980 έχουμε επεισόδια στη Ρόδο, λόγω δρομολόγησης τουριστικού σκάφους από και προς την Τουρκία (ναι, ναι) με δακρυγόνα και μολότοφ, δύο αστυνομικούς τραυματίες από κυνηγετική καραμπίνα, δεκάδες τραυματίες διαδηλωτές και οδοφράγματα. Την ίδια μέρα του 1999, εκδηλώνονται εξεγέρσεις ακροαριστερών σε έξι τουρκικές φυλακές. Οι εξεγερμένοι κρατούν 43 δεσμοφύλακες ως ομήρους και αίτημά τους είναι η μεταφορά σε άλλες φυλακές δύο αδελφών, που κρατούνται στις φυλακές του Εσκί Σεχίρ (και που έκαναν απεργία πείνας τις τελευταίες 63 μέρες). Την ίδια μέρα του 2001 δολοφονείται από την αστυνομία στη Γένοβα ο Κάρλο Τζουλιάνι (150 τραυματίες, οι 70 αστυνομικοί). Τέλος της περιήγησης στις μέρες, με το πρώτο φύλλο της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» (21/7/1975) και σταθμό στην 22η Ιούλη του 1916. Τότε, οι αναρχικοί Τομ Μούνεϊ και Γουώρεν Μπίλινγκς καταδικάζονται για τη βομβιστική επίθεση με δέκα νεκρούς στο Σαν Φρανσίσκο, αλλά είκοσι χρόνια μετά αποκαθίστανται…
«Οταν ο ομιλητής ασκεί εξουσία, συνήθως θεωρεί γνωστό το αποδεκτό όριο βίας. Μερικές φορές το καθορίζει, άλλες όχι: Αφήνοντας φλου τον ορισμό της αξιόποινης πράξης (και μάλιστα της τρομοκρατικής ενέργειας) απειλεί τους υποψήφιους παραβάτες. Απειλεί να εξασκήσει εναντίον τους βία, και μάλιστα νόμιμη βία, ακόμη κι όταν θεωρούν οι ίδιοι ότι δεν ξεπερνούν το κοινά αποδεκτό όριο. Είναι άραγε τρομοκρατία από πλευράς διαδηλωτών η σύγκρουση με τα όργανα της τάξης; Οι νομικοί μπορεί να αποφαίνονται ότι όχι, αλλά οι συλληφθέντες “τρομοκράτες” διαδηλωτές περνούν ώρες, μέρες ή και μήνες στα κρατητήρια μέχρις ότου το “όχι” κατακυρωθεί. Φτάνουμε λοιπόν στο εξής παράδοξο: τρομοκράτης είναι όποιος καταφεύγει στην αθέμιτη βία, εάν είναι αντίπαλος. Οχι δικός μας. Ο δικός μας βέβαια, είναι τρομοκράτης για τον αντίπαλο. Βεβαίως, η Ιστορία συνήθως επικυρώνει την εκδοχή του νικητή: εγκληματίες πολέμου οι χιτλερικοί για το Αουσβιτς, όχι όμως οι Αμερικανοί για τη Χιροσίμα. Αλλά εάν ακολουθήσει κανείς αυτή την τακτική, κάθε άλλη διερεύνηση περισσεύει: Αρκεί να ταχθεί με το νικητή, να δεχτεί ότι τρομοκράτες είναι οι κακοί κι ότι οι κακοί είναι τρομοκράτες, και να στρατευθεί στον αγώνα εναντίον τους. Γιατί ο τηλεθεατής λαός δεν έχει υπερβολικές απαιτήσεις. Αρκεί η παράσταση να συνεχίζεται…» (Βένιος Αγγελόπουλος).
Ω! Τι ερώτημα κύριε Γενικέ! Γενικώς, δεν έχουμε δει κανέναν επώνυμο να δικάζεται. Εσείς; Πάντως, όταν δούμε σίγουρα θα το μάθετε… Δεν θα αντισχολιάσω τα σχόλιά σας επί των παραπάνω, Τζέφρι. Και αφού επανήλθατε στον Αργοσαρωνικό, επηρεασμένος ως φαίνεται από την πρόσφατη προηγούμενη επίσκεψή σας εκεί μετά του εριτίμου κ. Γερουλάνου, ασχοληθείτε με το μέγα ερώτημά σας: Πώς γίνεται να μετακινούνται κάθε χρόνο πενήντα εκατομμύρια Κινέζοι τουρίστες και μόνο πενήντα χιλιάδες να έρχονται στην Ελλάδα; Α, this is μια big ανησυχία και της στήλης! Μα only ένας στους χίλιους; Μήπως θα πρέπει να τους offer κανένα airport και καμιά Καλλικρατική Περιφέρεια, except από λιμάνια;
