Παραθέτουμε απλώς γεγονότα για να βγάλετε τα συμπεράσματά σας:
- Ανάστατοι γονείς κάθε πρωί στις πόρτες των σχολείων αναρωτιούνται: ποιο παιδί νόσησε σήμερα; Από ποια τάξη; Πόσος είναι ο συνολικός αριθμός νοσούντων σε ένα τμήμα αυτήν τη στιγμή, μιας και τα εμπνευσμένα πρωτόκολλα απαιτούν να νοσεί ταυτόχρονα το 50%+1 του τμήματος για να ανασταλεί η λειτουργία του; Σήμερα νόσησε ο Γιαννάκης και ο Λάμπρος, αλλά η Μαρία που είχε νοσήσει πριν από πέντε ημέρες (τόση είναι η επιβεβλημένη καραντίνα από τις 14 ημέρες που ήταν αρχικά) έχει επιστρέψει ήδη στο σχολείο… Και πάει λέγοντας και η ζωή συνεχίζεται ωραία και καλά σαν να μη συμβαίνει τίποτε.
- Και καλά, αυτά είναι τα γνωστά κρούσματα που δηλώθηκαν στη σχετική πλατφόρμα, αλλά έκαναν όλοι οι μαθητές τα self tests; Πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι; Πόσοι είναι απλώς ασυμπτωματικοί ή είναι στην αρχή επώασης της νόσου και ενώ πάνε στο σχολείο άνετοι και ωραίοι, την επόμενη ημέρα βγαίνουν θετικοί;
- Γονείς και μαθητές έχουν απηυδίσει κυριολεκτικά (για τους εκπαιδευτικούς ούτε λόγος, αυτοί πρέπει να πεθάνουν στις επάλξεις). Κάθε μέρα και από ένα κρούσμα και άπαντες πρέπει να τρέξουν για self test. Μιλάμε για χιλιάδες self tests καθημερινά, που πρέπει να διατίθενται δωρεάν και μπορεί να μην τα διαθέτουν σε τέτοιο αριθμό τα φαρμακεία και βέβαια ούτε οι διευθύνσεις των σχολείων. Η «διέξοδος» είναι μονόδρομος: Ή θα πάνε σε μια δημόσια δομή και εκεί θα περιμένουν στην ουρά με τις ώρες, με τον κίνδυνο να κολλήσουν και αυτοί και τα παιδιά τους, ή θα πληρώσουν τον «αυτοδιαγνωστικό έλεγχο» τελικά από την τσέπη τους.
- Χιλιάδες τμήματα σε όλη τη χώρα υπολειτουργούν, αλλά η Κεραμέως επιχαίρει ξεδιάντροπα γιατί η εκπαιδευτική διαδικασία πραγματοποιείται διά ζώσης (λέμε τώρα)… με επιτυχία, χάρις στο διευρυμένο τέστινγκ.
Οι εκπαιδευτικές ομοσπονδίες αναφέρουν ότι το 20% των μαθητών δεν πάει στο σχολείο, όχι επειδή νοσεί αλλά από φόβο. Καλύτερα στο σπίτι και νά’ χω το κεφάλι μου ήσυχο, παρά να υφίσταμαι την καθημερινή αγωνία σκέφτεται ο γονιός, που μπορεί και ο ίδιος να ανήκει σε ευπαθή ομάδα ή στο σπίτι να ζουν παππούδες και γιαγιάδες.
Ασε που τα… φιλεργατικά μέτρα της «άδειας λόγω νόσησης τέκνου» προβλέπουν μόνο 5 ημέρες άδεια (από τις τουλάχιστον 14 που ίσχυε αρχικά), εκ των οποίων για τις τέσσερις θα πληρωθεί μόνο το 50% των κουτσουρεμένων αποδοχών του (τις τρεις από τον εργοδότη καπιταλιστή και τη μία από τον ΕΦΚΑ και όχι από τον κρατικό προϋπολογισμό), ενώ η πέμπτη ημέρα της άδειας αφαιρείται από την κανονική άδεια!
Αν είναι δε, γονιός παιδιού που πηγαίνει στο Λύκειο, είναι χαμένος από χέρι. Η ντροπολογία Χατζηδάκη εξαίρεσε τους γονείς των μαθητών Λυκείου ακόμη και από αυτήν την άδεια των 5 ημερών, λες και αυτά τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη βοήθειας.
- Εκπαιδευτική διά ζώσης διαδικασία υφίσταται μόνο κατ’ όνομα σε περίπτωση που νοσήσει ο ίδιος ο δάσκαλος. Επιστρατεύεται εκτάκτως ο δάσκαλος-μπαλαντέρ του Ολοήμερου για ν’ απασχολήσει τους μαθητές (γιατί μάθημα ουσιαστικό, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δεν μπορεί να γίνει με έναν δάσκαλο που δεν έχει τη συνέχεια της τάξης). Αν δε πρόκειται και για εκπαιδευτικό ειδικότητας (ξένες γλώσσες, κ.λπ.), οι μαθητές μοιράζονται στα άλλα τμήματα και τα «υγειονομικά» πρωτόκολλα για σταθερές ομάδες πάνε περίπατο.
- Οι μαθητές Λυκείου αποτελούν μια κατηγορία από μόνοι τους. Εκτός όλων των άλλων που αναφέραμε, έχουν στο κεφάλι τους και τις εξετάσεις και αλίμονο αν νοσήσουν. Γιατί ακόμη και αν η covid-19 δεν τους αφήσει για καιρό κουσούρια, θα χάσουν πολύτιμες ημέρες από το διάβασμά τους. Το υπουργείο Παιδείας δε, παρόλο που τα κρούσματα στον μαθητικό πληθυσμό είναι χιλιάδες και τα προβλήματα μύρια όσα, ακόμη και τώρα δεν μειώνει την τεράστια ύλη των εξετάσεων, ενώ για κατάργηση της Τράπεζας Θεμάτων δεν γίνεται καν λόγος.
- Ανοιξαν, λέει, τους εμβολιασμούς για τα παιδιά άνω των 5 ετών, αλλά η κυβέρνηση γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της ακόμη και αυτήν την ηθική υποχρέωση που έχει προς τους γονείς, να τους δώσει χρόνο να εμβολιάσουν τα παιδιά τους, στέλνοντας τους μαθητές στα ανοιχτά σχολεία ως πρόβατα επί σφαγή.
Εν κατακλείδι καταλήγουμε στα εξής -ρητορικά κατά την άποψή μας- ερωτήματα:
Ολα αυτά που προαναφέραμε έχουν ή δεν έχουν επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των μαθητών και του οικογενειακού τους περιβάλλοντος; Στον συναισθηματικό τους κόσμο, στη θετική τους στάση προς το σχολείο και τη μάθηση;
Ποιο παιδαγωγικά ορθό μέτρο επιβάλλει τα παιδιά να υφίστανται όλη αυτήν την ταλαιπωρία και την αγωνία;
Τις απαντήσεις, θεωρούμε ότι τις ξέρετε, όπως τις ξέρουν και όλοι αυτοί που θεωρούν θέσφατο τη διά ζώσης λειτουργία των σχολείων ακόμη και όταν η πανδημία καλπάζει, ακόμη και όταν καθημερινά οι νέες διασωληνώσεις είναι εκατοντάδες και οι νεκροί μια εκατόμβη. Οταν δηλαδή βάζουν πάνω και από τη δημόσια υγεία τη λειτουργία των σχολείων διά ζώσης, ενώ η κυβέρνηση της ανάλγητης και επικίνδυνης κυβέρνησης έχει δείξει τις προθέσεις της, ότι δεν είναι διατεθειμένη να δώσει ούτε ένα ευρώ για την κατά το δυνατόν ασφαλή λειτουργία των σχολείων (σπάσιμο των τμημάτων, διορισμός αναγκαίου εκπαιδευτικού προσωπικού, εξεύρεση νέων αιθουσών κ.λπ.), για την ενίσχυση του ΕΣΥ.
Και εδώ δεν αναφερόμαστε μόνο στην κυβέρνηση των α(χ)ρίστων, που έτσι κι αλλιώς δεν θέλει να στεναχωρήσει επουδενί το μεγάλο κεφάλαιο και έχει κάνει συνειδητή επιλογή την επίτευξη ανοσίας της αγέλης μέσω νόσησης (τα ανοιχτά σχολεία, θα χρησιμοποιηθούν και ως εργαλείο για να προωθηθεί η ανοσία αγέλης με φυσική νόσηση, αφού οι μαθητές έχουν οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον και θα συμβάλουν στη μετάδοση του ιού σ’ αυτό).
Αναφερόμαστε και σε όλους αυτούς που ξορκίζουν το καθολικό λοκντάουν σε περιόδους έξαρσης του πανδημικού κύματος, ώστε να κερδηθεί χρόνος, γιατί σκέφτονται και λειτουργούν σαν μικροαστούληδες που δεν θέλουν να κακοκαρδίσουν τους ψηφοφόρους τους.
Γιούλα Γκεσούλη
