Στο Γενικό Νοσοκομείο Χανίων λειτουργεί εδώ και ένα χρόνο ψυχιατρική κλινική στη θέση του τμήματος Λοιμωδών και AIDS, το οποίο και διαλύθηκε από τη Διοίκηση του Νοσοκομείου, παρά τις έντονες αντιδράσεις των νοσοκομειακών γιατρών. Οι τελευταίοι είχαν ζητήσει να σταματήσει η διάλυση του ειδικού χώρου Λοιμώξεων, ενός χώρου σύγχρονου και απαραίτητου για τη δημόσια υγεία, ειδικά έπειτα από την απειλή επιδημίας της γρίπης των πουλερικών. Μάλιστα, είχαν υποδείξει και κατάλληλο χώρο για την εγκατάσταση του ψυχιατρικού τμήματος, αλλά η Διοίκηση εκώφευσε.
Επειτα από ένα χρόνο, οι Κασσάνδρες επαληθεύθηκαν. Οπως καταγγέλλει σε ανακοίνωσή της η Ενωση Γιατρών ΕΣΥ Χανίων, σήμερα η ψυχιατρική κλινική δίνει μια εικόνα από… τα παλιά. Εικόνα ασύλου, με τις αποχετεύσεις να μη λειτουργούν, τα νερά να στάζουν, να μη λειτουργεί ο κλιματισμός με αποτέλσμα θερμοπληξίες το καλοκαίρι κσι πνευμονίες το χειμώνα. Επίσης, ο διαθέσιμος χώρος είναι 25 κλίνες την ώρα που η δύναμη των ασθενών υπερβαίνει τους 30, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούνται φορεία αντί για κρεβάτια.
Η φρίκη δε σταματάει εδώ. Προσωπικό που δεν επαρκεί (2-3 ατόμων βάρδια), με αποτέλεσμα να παίζει το ρόλο του φύλακα αντί του θεραπευτή, με τους ειδικευόμενους γιατρούς να βουλώνουν τις τρύπες των δομών αποασυλοποίησης αντί να λαμβάνουν τη δέουσα εκπαίδευση ως προς το αντικείμενο της εκπαίδευσής τους δίπλα στον άρρωστο. Ακριβώς λόγω της έλλειψης προσωπικού και της ακαταλληλότητας του χώρου, έχουν σημειωθεί και περιστατικά αποδράσεων. Κυριαρχούν, λοιπόν, η απομόνωση και η καταστολή, ειδικά σε διεγερτικούς ή παραληρητικούς ασθενείς, καθώς απουσιάζουν οι συνθήκες ασφαλούς αυλισμού και εφαρμογής θεραπευτικών μεθόδων.
Η ψυχιατρική κλινική του νοσοκομείου των Χανίων είναι ένα από τα λαμπρά παραδείγματα της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Είναι το αληθινό πρόσωπο της απορρύθμισης στον τομέα της ψυχικής υγείας, με την υποχρηματοδότηση του προγράμματος «Ψυχαργώ», με την απουσία σχεδιασμού τομεοποίησης (σ.σ. οι 25 του νοσοκομείου Χανίων λειτουργούν για δύο νομούς), με τις… μη κερδοσκοπικές εταιρίες που λυμαίνονται αυτόν τον ευαίσθητο χώτο και εμπορεύονται τον ανθρώπινο πόνο.
Βέβαια, το υπουργείο και τα διάφορα λαμόγια που έχουν συστήσει δομές αποασυλοποίησης, αντί να απολογούνται για την προχειρότητα της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης και την υποβάθμιση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, αποδίδουν την κριτική που τους ασκείται σε ιδρυματικές αντιλήψεις και ασυλική τρομοφοβική νοοτροπία. Οι ψυχικά ασθενείς δεν έχουν καμία θέση σε άσυλα και ιδρύματα, θέσεις που το κράτος τους επεφύλασε για χρόνια, αλλά έχουν δικαίωμα στη δωρεάν και δημόσια περίθαλψη, σε πλήρη κοινωνική επανένταξη με θέσεις εργασίας και ισότιμα δικαώματα. Και όχι έρμαια των επιχειρηματικών σχεδίων των διάφορων ΜΚΟ, που όταν αντλήσουν τα κέρδη τους θα τους πετάξουν στο δρόμο, όπως ακριβώς έκανε ο πρώτος διδάξας Ρήγκαν στην Αμερική.
