Ενας συνταξιούχος πρόεδρος Εφετών Διοικητικών Δικαστηρίων χρειάστηκε να νοσηλευτεί σε δημόσιο νοσοκομείο και βίωσε προσωπικά αυτό που βιώνουν καθημερινά εδώ και χρόνια χιλιάδες άνθρωποι σε όλη την Ελλάδα. Ανθρωποι εργαζόμενοι, που δεν μπορούν να πληρώσουν νοσηλεία σε κάποια πολυτελή ιδιωτική κλινική ή φακελάκι σε κάποιον «αρπάχτρα» μεγαλογιατρό, προκειμένου να παρακάμψουν τις ουρές και να έχουν καλύτερη μεταχείριση. Ο συνταξιούχος δικαστικός μεταφέρθηκε από το ΕΚΑΒ στα «επείγοντα» του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου της Πάτρας, γι' αυτό και είχε τη μεταχείριση που έχουν οι «κοινοί θνητοί». Ενδεχομένως και ο ίδιος να μην επεδίωξε να έχει διαφορετική μεταχείριση.
Στην ανοιχτή επιστολή του προς τον υπουργό Υγείας διεκτραγώδησε με κάθε λεπτομέρεια αυτά που αποτελούν «κοινό μυστικό»: την αθλιότητα του νοσοκομείου, την παραμονή σε κάποιο διάδρομο σε φορείο, τη μεταφορά στη συνέχεια σε θάλαμο άσχετης προς την ασθένειά του κλινικής, επειδή εκεί υπήρχε κενό κρεβάτι, την αθλιότητα του θαλάμου, την αθλιότητα του φαγητού, αλλά και τις προσπάθειες που κατέβαλε το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, το οποίο και ευχαρίστησε.
«Θεώρησα αδιανόητο να έχω εργασθεί 40 χρόνια (4 χρόνια δικηγόρος και 36 χρόνια δικαστής), να έχω καταβάλει υψηλότατες ασφαλιστικές εισφορές, ακόμα και τώρα ως συνταξιούχος να καταβάλλω εισφορά για περίθαλψη 177 € και εισφορά αλληλεγγύης 762 € μηνιαίως, ενώ τώρα που χρειάστηκα για πρώτη φορά στη ζωή μου την κάλυψη του ΕΣΥ να αισθάνομαι σαν πεταμένος στον σκουπιδοτενεκέ» έγραψε ο συνταξιούχος δικαστικός. Δίκιο έχει. Το ίδιο δίκιο, όμως, έχουν χιλιάδες άλλοι εργαζόμενοι που υφίστανται τα ίδια. Εχουν κι αυτοί πληρώσει ασφαλιστικές εισφορές και φόρους, και εξακολουθούν να πληρώνουν. Αλλά τα ίδια δικαιώματα έχουν και οι ανασφάλιστοι, οι παρίες της κοινωνίας μας. Η προστασία της υγείας είναι ανθρώπινο δικαίωμα που δε θα έπρεπε να συναρτάται από την οικονομική και κοινωνική κατάσταση του ασθενούς. Ετσι δεν είναι;
Οι διαμαρτυρίες των απλών ανθρώπων, ακόμα και όταν διατυπώνονται γραπτά, σπανιότατα βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Για τα αστικά ΜΜΕ «είδηση» είναι όταν κάποιος ασθενής πεθάνει από εικαζόμενο ιατρικό λάθος και όχι όταν κάποιος ασθενής ταλαιπωρείται από την αθλιότητα του συστήματος Υγείας. Η ταλαιπωρία μπορεί να γίνει «είδηση» όταν αφορά έναν συνταξιούχο ανώτερο δικαστή και όχι έναν υπερήλικα αγρότη. Υποψιαζόμαστε, όμως, ότι και η διαμαρτυρία του συνταξιούχου δικαστή δε θα είχε τύχει τόσης προβολής, αν στο θώκο του αναπληρωτή υπουργού Υγείας δεν καθόταν ο περιβόητος Πολάκης, που έχει ανοίξει «βεντέτα» με τα «βοθροκάναλα της διαπλοκής», όπως αρέσκεται να λέει χαϊδεύοντας τ' αυτιά του στενού κομματικού ακροατήριου.
Εστω και υπό αυτές τις παρατηρήσεις, πρέπει να πούμε ότι η επιστολή του συνταξιούχου ανώτερου δικαστή συνέβαλε στο να δοθεί δημοσιότητα σ' ένα πρόβλημα από το οποίο υποφέρει καθημερινά ο λαϊκός κόσμος που αναγκάζεται να καταφύγει στα δημόσια νοσοκομεία, αλλά υποφέρουν και οι εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία, που έχουν φιλότιμο και τιμούν τον ισχνό μισθό που παίρνουν. Γι' αυτό και ο Πολάκης δεν απάντησε μέσω του αγαπημένου του facebook. Ούτε βλάκας είναι ούτε κυκλοθυμικός. Τι να έλεγε; Να κατηγορούσε τον συνταξιούχο δικαστή ότι ενεργεί σαν… πράκτορας των βοθροκάναλων; Ο άνθρωπος έγραψε μια χαμηλών τόνων επιστολή, στην οποία περιέγραψε με απόλυτα πειστικό τρόπο ό,τι υπέστη. Ο μόνος στον οποίο επεφύλαξε μπηχτές (χωρίς και πάλι να σηκώσει τους τόνους) είναι ο Πολάκης, το καμάρι των συριζαίων. Είναι κι αυτό μια… κατάκτηση: να σε βρίζει όλος ο κόσμος.
