Τι χαρά ήταν αυτή του Φάμελλου έξω από την Κουμουνδούρου; Δεν ήταν μόνο η συνεχής επανάληψης της λέξης «χαρά» και των παραγώγων της, ήταν και το πρόσωπό του που έλαμπε σαν να εκλέχτηκε μόλις πρωθυπουργός. Δεν νομίζουμε πως ήταν προσποιητή η χαρά. Ολοι αισθάνονταν ανακουφισμένοι. Ο σκέτος έφτιαξε δικό του κόμμα, ο Πολάκης ικανοποιήθηκε με το 43+% και αποσύρθηκε από το δεύτερο γύρο, ο Τσίπρας πήγε και ψήφισε, τι άλλο να ζητήσουν σ’ αυτή τη φάση;
Στην πραγματικότητα, η χτεσινή διαδικασία ήταν η συνέχεια του… πολιτικού πολιτισμού που έδειξαν στο ντιμπέι(τ). Μπροστά στις κάμερες ήταν φανερό πως όλοι τους επεδίωκαν το «πάμε να ψηφίσουμε, να τελειώνουμε». Στόχος τους ήταν να ξεφορτωθούν τον Κασσελάκη. Από τη στιγμή που το κατάφεραν, αδιαφορώντας για καταστατικά και άλλες τέτοιες… λεπτομέρειες, ήταν σαφές πως όλοι ήθελαν έναν πρόεδρο ενωτικό και τέτοιος ήταν ο Φάμελλος και όχι ο Πολάκης.
Ο Πολάκης ήθελε μόνο να καταγράψει εσωκομματική δύναμη, για να μην του λένε οι άλλοι πώς «θα τα λέει». Από τη στιγμή που το πέτυχε, δεν είχε καμιά όρεξη να πάει σε δεύτερο γύρο, όπου μπορεί και να κέρδιζε, δεδομένοι ότι οι δικοί του ψηφοφόροι είναι πιο «σκληροπυρηνικοί» και μπορεί να έδειχναν μεγαλύτερη συμμετοχή σε σχέση με τους ψηφοφόρους του Φάμελλου. Με τη δήλωσή του χτες το βράδυ ξεκαθάρισε πως έχει τον μισό ΣΥΡΙΖΑ και πως θα συνεχίσει να λέει όσα έλεγε ως τώρα, για να τα κάνει πλειοψηφικά μέσα στο κόμμα του.
Δε θα σχολιάσουμε, βέβαια, τους ελάχιστα πάνω από 70.000 που παρουσίασαν ως ψηφίσαντες. Εχουμε ξαναγράψει ότι σ’ αυτές τις διαδικασίες οι κομματικοί μηχανισμοί έχουν και το πεπόνι και το μαχαίρι και βγάζουν ό,τι αποτέλεσμα θέλουν. Τους 70.000 είχαν βάλει (άτυπα) ως στόχο και τους… έπιασαν. Αν ανακοίνωναν τους διπλάσιους, όσους είχαν ανακοινώσει πως ψήφισαν στην εκλογή του Κασσελάκη το 2023, δεν θα τους πίστευε κανένας. Αρκέστηκαν, λοιπόν, στο… πτωχό πλην έντιμο 70.000, παρουσιάζοντάς το σαν μεγάλη δική τους επιτυχία και ταυτόχρονα σαν αποτυχία εκείνων που οργάνωναν τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ!
Δεν έλειψαν και οι γραφικότητες, όπως εκείνοι οι πέντε όλοι κι όλοι νεολαίοι που συνόδευσαν τον Φάμελλο από το προσωπικό του γραφείο στην Κουμουνδούρου, φωνάζοντας: «Μέχρι το Μαξίμου ακούστε το καλά, δε θα ξεμπερδέψετε με την Αριστερά»! ‘Η η επινίκια φωτογραφία, με τον Παππά, τον αρχιμανδρίτη, να σπεύδει και να «παλουκώνεται» δίπλα στον Φάμελλο, μη τυχόν και τον καλύψει ο ψηλός Πολάκης. Χωρίς να έχει καμιά ιδιότητα, πέραν αυτής του προσωρινού προέδρου της κοινοβουλευτικής ομάδας, όπου τον τοποθέτησε ο Κασσελάκης, «αποκεφαλίζοντας» τον Φάμελλο! Για ποιο ακριβώς λόγο καμάρωνε δεν μπορεί να σκεφτεί ο… κοινός νους, όμως ποτέ ο κοινός νους δεν μπορεί να φτάσει στο ύψος της διανόησης του αρχιμανδρίτη της συριζοκαμαρίλας.
Μια μέρα πριν τις συριζοεκλογές, ο Κασσελάκης έστηνε την αμερικανιά του στο θέατρο του Ιδρύματος Κακογιάννη. Ψόφια πράγματα. Ενα μάτσο σούργελα να φωνάζουν… «νάτος ο πρωθυπουργός»! Και οι λογογράφοι να προσπαθούν να παρουσιάσουν τον… σκέτο σαν βαθύ γνώστη της ελληνικής ιστορίας, γράφοντάς του ατάκες όπως: «Η επανάσταση της 3ης του Σεπτέμβρη, το βενιζελικό κίνημα, οι αγωνιστές της εξορίας, ο Γρηγόρης Λαμπράκης και ο Μανώλης Γλέζος, ο αντιδικτατορικός αγώνας, η γενιά του Πολυτεχνείου, το πρώτο κοινωνικό κράτος και η εθνική συμφιλίωση το 1981, το πρώτο μαζικό αίτημα για αριστερή κυβέρνηση το 2015. Ολα αυτά αποτελούν τη δική μας συλλογική μνήμη». Ας τον ρωτήσει κάποιος στην επόμενη συνέντευξή του τι ήταν «η επανάσταση της 3ης του Σεπτέμβρη» κι αν δεν απαντήσει «η ίδρυση του ΠΑΣΟΚ», να μας τρυπήσετε τη μύτη που λέει ο λόγος.
Αυτή τη στιγμή το μόρφωμα Κασσελάκη (ΚΙΔΗ) έχει πέντε βουλευτές (Τζάκρη, Χρηστίδου, Πούλου, Αυλωνίτης, Μάλαμα). Ο Πέτρος Παππάς ήταν στο Λονδίνο γιατί βρίσκεται ακόμα σε… «πολιτική περισυλλογή» (το ερώτημα είναι: έχει κάνει συμφωνία με το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ ή ακόμα το παλεύει;). Αντε να φύγει και ο Σαρακιώτης και να γίνουν έξι. Να βάλουμε και τον Γαβρήλο; Φτάνουμε τους εφτά. Μένει ο ναυαρχούκος. Αυτός μπορεί να μην άκουσε αλλά είδε τον Τσίπρα να πηγαίνει και να ψηφίζει για πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Αρα, Ο Τσίπρας στηρίζει ΣΥΡΙΖΑ και ο ναυαρχούκος ή μένει ή φεύγει, παραδίδοντας πρώτα την έδρα επικράτειας, για την οποία δεν κόπιασε κυνηγώντας το σταυρό, αλλά την πήρε δώρο από τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι έδρα του κόμματος που προέκυψε από το πανελλαδικό ποσοστό του.
Τον έχουμε ικανό να υποστεί το ξεφτιλίκι να μην παραδώσει την έδρα, αν πράγματι πιστεύει ότι το ΚΙΔΗ δε θα καταλήξει ΚΗΔΕΙΑ. Αν με τη δική του έδρα οι σκέτοι φτάσουν τους οχτώ, έχουν ελπίδες να στήσουν κοινοβουλευτική ομάδα. Υπάρχει το δίδυμο γιου και μάνας που έφυγαν από το κόμμα της καρδούλας, που «παζαρεύεται» για ένταξη. Ολα όμως προϋποθέτουν ότι θα φύγουν τρεις ακόμα από τον ΣΥΡΙΖΑ (Σαρακιώτης, Γαβρήλος, ναυαρχούκος). Και δεν είναι τόσο σίγουρο ότι θα φύγουν. Δε θα ήταν λογικό να έχουν ήδη φύγει και να είναι στη φιέστα ίδρυσης του σκέτου ΚΙΔΗ;
Θεωρητικά, τώρα, υπάρχουν τρία μορφώματα που θα διεκδικήσουν τις ψήφους που έπαιρνε ο ΣΥΡΙΖΑ: ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΔΗ, ΝΕΑΡ. Ποιος λέει, όμως, ότι τα τρία μορφώματα είναι «ισότιμα» και -κυρίως- ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα ±20% για να το μοιραστούν; Οι της ΝΕΑΡ δεν κατάφεραν να πιάσουν 3% στις ευρωεκλογές. Το ΚΙΔΗ θα είναι ένα σούργελο. Απορεί κανείς πόσο μπορεί να συνεχίσει έτσι. Μια, δυο, τρεις, στο τέλος τα βαριέται τα καραγκιοζιλίκια ο ψηφοφόρος. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει στις συνθήκες νέας πολυδιάσπασης του πολιτικού σκηνικού. Εδώ έγινε αρχηγός κόμματος εξουσίας ο Καμμένος και μπήκε στη Βουλή ο Λεβέντης.
Στον ΣΥΡΙΖΑ έμειναν οι παλιοί, οι… σοβαροί συριζαίοι, που πήραν και την κομματική περιουσία. Με το ίδιο πρόσωπο προς τα έξω και με ένα πολιτικό brand name εντελώς σκουριασμένο. Το ξέρουν κι αυτοί πως χωρίς συμμαχίες δεν μπορούν να επιβιώσουν. Αντε να μπουν άνετα στη Βουλή την πρώτη φορά. Την επόμενη θα ψάχνονται. Ο Τσίπρας περιμένει να τον φωνάξουν σαν Κιγκινάτο, οι φαμελογεροβασίληδες περιμένουν να τους κάνει νόημα, αλλά στο μεταξύ «ξεπετάχτηκε» το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ που εκμεταλλεύτηκε το χρόνο που οι συριζαίοι ξεκατινιάζονταν με τον Κασσελάκη και κέρδισε πόντους στο μυαλό των «μεγάλων αφεντικών» του τόπου. Πώς να εμφανιστεί, λοιπόν, ο Τσίπρας και τι να πει; «Μόνοι σας δεν μπορείτε, μαζευτείτε γύρω μου να με ξανακάνετε πρωθυπουργό»;
Αυτό δεν υπάρχει ως δυνατότητα σήμερα. Θα πρέπει να αποτύχει ο Ανδρουλάκης για να έχει ελπίδες ο Τσίπρας. Και δεν νομίζουμε πως ο Ανδρουλάκης θα παραδεχτεί ότι απέτυχε μέσω των γκάλοπ (που κι αυτά μια χαρά τον πάνε, γιατί έτσι κανονίζουν τ’ αφεντικά), αλλά θα περιμένει τις πρώτες του εκλογές. Αυτές μπορούν ν’ αλλάξουν το πολιτικό τοπίο.
Κοντολογίς, δεν πρόκειται να πλήξουμε. ‘Η μάλλον, για να είμαστε ακριβείς, δεν πρόκειται να πλήξουν οι παπαρολόγοι των αστικών μίντια που φέρουν τον βαρύγδουπο τίτλο του «πολιτικού αναλυτή». Θα παίρνουν τα καμώματα των αρχηγίσκων του αστικού πολιτικού φάσματος, θα τα διανθίζουν με «πληροφορίες» και «ρεπορτάζ» (που συνήθως προκύπτουν από συζητήσεις καφενείου στον άξονα Κολωνάκι-Βουλή) και θα σκαρώνουν σενάρια προς λαϊκή κατανάλωση.
Θα επαναλάβουμε αυτά που γράψαμε πριν από μερικές μέρες, όταν ο Μητσοτάκης διέγραφε τον Σαμαρά (αλλάξτε μόνοι σας τα ονόματα και στη θέση των δεξιών βάλτε συριζαίους και πασόκους):
Ορεξη να ‘χουμε να διαβάζουμε σενάρια τις επόμενες μέρες. Μπορεί ο Μητσοτάκης να «πονάει», όμως το σύστημα κερδισμένο βγαίνει απ’ αυτή την αναμπουμπούλα. Μια χαρά κοινωνικό αναισθητικό είναι ο ντόρος γύρω από τα πολιτικάντικα παιχνίδια, κάθε φορά που το αστικό πολιτικό σκηνικό αναδιατάσσεται, λίγο ή πολύ. Θυμηθείτε την περίοδο των Μνημονίων.
Ο Παπανδρέου δεν μπόρεσε να διαχειριστεί πολιτικά το πρώτο Μνημόνιο, που πήγε στο Καστελλόριζο για να το ανακοινώσει (τρομάρα του). Τον υποχρέωσαν να παραμερίσει και έβαλαν τον τραπεζίτη Παπαδήμο επικεφαλής τροκομματικής κυβέρνησης (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ). Ο Σαμαράς, που είχε κάνει «γαργάρα» τα δήθεν αντιμνημονιακά «Ζάππεια», φοβούμενος πως η ΝΔ θα βρεθεί εξαϋλωμένη, απαίτησε να γίνουν εκλογές μετά από λίγους μήνες και αφού είχε ψηφιστεί απ’ όλους τους το δεύτερο Μνημόνιο. Εγιναν δύο εκλογές, Μάη και Ιούνη του 2012. Μετά τη δεύτερη εκλογή, σχηματίστηκε νέα τρικομματική κυβέρνηση (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ), από την οποία κάποια στιγμή αποχώρησε η ΔΗΜΑΡ, χωρίς η κυβέρνηση να κλονιστεί.
Εκλογές ξαναέγιναν τον Γενάρη του 2015, όχι γιατί έπεσε η κυβέρνηση των Σαμαροβενιζέλων, αλλά λόγω αδυναμίας εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας. Ο Τσίπρας και ο στενός πυρήνας των συριζαίων είχαν έτοιμη τη νέα συγκυβέρνηση με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ του Καμμένου. Ψήφισαν με τη βοήθεια ΝΔ και ΠΑΣΟΚ το τρίτο Μνημόνιο και τους πρώτους εφαρμοστικούς νόμους του, έκαναν αιφνιδιαστικές εκλογές τον Σεπτέμβρη του 2015 (ούτε χρόνος δεν είχε περάσει από τις προηγούμενες) και ξανακυβέρνησαν ανενόχλητα μέχρι τον Ιούλη του 2019, όταν νίκησε η ΝΔ του Μητσοτάκη.
Τόσες πιρουέτες, τόσες κωλοτούμπες, τόσοι «αταίριαστοι» συνεταιρισμοί, αλλά μια χαρά εφαρμόστηκε η μνημονιακή πολιτική. Ο,τι και να γίνει από τώρα και μετά, είτε πάει σε πρόωρες εκλογές ο Μητσοτάκης είτε όχι, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών, όποτε κι αν γίνουν, το σύστημα θα βρει λύση διακυβέρνησης. Καμιά λύση δεν έδωσαν ποτέ οι κάλπες, γιατί να δώσουν τώρα; Οι οπαδοί του «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» λένε καμιά κουβέντα για την ακρίβεια («πουλάει» το θέμα, αφού «πονάει» ο λαός), αλλά τα μεγάλα θέματα γι’ αυτούς είναι οι συνομιλίες με την Τουρκία, τα χαμόγελα του Μητσοτάκη με τον Ράμα και ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών. Κάνουν απλά πολιτική σπέκουλα σε βάρος του Μητσοτάκη, χωρίς να αγγίζουν τα ιερά και τα όσια του συστήματος. Πρώτος και καλύτερος ο Σαμαράς.
Μόνο ο «δρόμος» μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα. Η ψήφος δεν έχει καμιά αξία, οι ταξικοί αγώνες μπορούν να φέρουν κατακτήσεις, όταν προβάλλουν ταξικές διεκδικήσεις και δεν είναι απλά εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, με τις οποίες κερδοσκοπούν πολιτικά δυνάμεις της αστικής αντιπολίτευσης.
