Η εκλογική καταβαράθρωση του Μακρόν και του Σολτς στις ευρωεκλογές έγινε σωσίβιο για την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Το παζάρι για τα διοικητικά πόστα της Ευρωένωσης κατά την επόμενη τετραετία πήρε κομματικό και όχι κρατικό χαρακτήρα. Την επιλογή στη Γερμανία την έκαναν οι νικητές των ευρωεκλογών χριστοανοδημοκράτες.
Μετά τις ευρωεκλογές του 2019, η απέχθεια του ισχυρού τότε Μακρόν για τον υποψήφιο του δεξιού ΕΛΚ Μάνφρεντ Βέμπερ, έφερε στο προσκήνιο την Ούρσουλα, από το ΕΛΚ και αυτή, που την πρότεινε η Μέρκελ για να την ξεφορτωθεί από τη γερμανική πολιτική σκηνή. Τώρα, ο Μακρόν δεν μπορούσε να απαιτήσει το ίδιο, καθώς το κόμμα του καταποντίστηκε και η ευρωομάδα των Φιλελεύθερων (Renew) έχασε την τρίτη θέση από την ευρωομάδα των Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών (ECR), της οποίας ηγείται η Μελόνι.
Από την άλλη, ο Σολτς έμεινε στη σύγχρονη γερμανική ιστορία ως ο πολιτικός που κατέγραψε το χαμηλότερο εκλογικό ποσοστό του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος (SPD). Ως γερμανός καγκελάριος είναι ακόμα ισχυρός, όμως ως πολιτική προσωπικότητα είναι ανίσχυρος. Δε θα μπορούσε να περάσει πάνω από την πρωτιά των γερμανών χριστιανοδημοκρατών και να διεκδικήσει να δοθεί η προεδρία της Κομισιόν σε πρόσωπο της δικής του επιλογής και της επιλογής του Μακρόν.
Οι αποδυναμωμένοι Μακρόν και Σολτς ήταν αναγκασμένοι να αποδεχτούν την υποψηφιότητα της Ούρσουλα(ς), που ήταν η εκλεκτή της ευρωπαϊκής χριστιανοδημοκρατίας, η οποία διατήρησε την πρώτη θέση στο Ευρωκοινοβούλιο, και να διεκδικήσουν τις δυο άλλες θέσεις για τις ευρωομάδες τους. Οι σοσιαλδημοκράτες (δεύτερο κόμμα) πήραν τη θέση του προέδρου της ΕΕ με τον πρώην πρωθυπουργό της Πορτογαλίας Αντόνιο Κόστα και οι μακρονιστές (τέταρτο κόμμα) πήραν τη θέση του «υπουργού Εξωτερικών» με την πρωθυπουργό της Εσθονίας Κάγια Κάλας.
Οι τρεις αυτές υποψηφιότητες, πέρα από τα κομματικά χαρακτηριστικά τους, συγκεντρώνουν την υποστήριξη του γερμανογαλλικού άξονα και εξασφαλίζουν και τυπικά την κυριαρχία του στην Ευρωένωση. Η Φον ντερ Λάιεν, κλασικά ανίκανη και με τη μπόχα των σκανδάλων να αναδύεται από κάθε πόρο του σώματός της, θα είναι μια πρώτης τάξης μαριονέτα. Ο Κόστα είναι ένας έμπειρος σοσιαλδημοκράτης πολιτικός, προερχόμενος από μια εξαρτημένη χώρα που δεν έχει δική της ατζέντα και γι’ αυτό μπορεί να παίξει ίσως και καλύτερα από τον Σαρλ Μισέλ το ρόλο του προέδρου της ΕΕ. Η δε Κάλας, κατ’ όνομα φιλελεύθερη αλλά επί της ουσίας ένα βήμα πριν από το φασισμό, με βασικό πολιτικό χαρακτηριστικό της τον αντι-ρωσισμό, θα είναι πειθήνια στον γερμανογαλλικό άξονα.
Για να «κάμουν αυτή την ισορροπία», όπως θα ‘λεγε και ο αείμνηστος Σπύρος Φυτράκης, έπρεπε να αφήσουν εκτός παζαριού τη φασιστο-Μελόνι και την τρίτη σε δύναμη ευρωομάδα (ECR). Το έκαναν με τον πιο προκλητικό τρόπο: διαπραγματεύτηκαν ο πρώτος, ο δεύτερος και ο τέταρτος, «φτύνοντας» τον τρίτο. Αναμενόμενο από τη μεριά τους, δεδομένου ότι τόσα λένε για τον «κίνδυνο της Ακροδεξιάς». Λίγες μέρες πριν από τις γαλλικές βουλευτικές εκλογές, έπρεπε να αφήσουν εκτός παζαριού τη Μελόνι, για να στηρίξουν την εκλογική στρατηγική του Μακρόν (αλλά και τη στρατηγική άλλων κομμάτων που θα βρεθούν σε εκλογές εντός του χρονικού ορίζοντα της νέας Κομισιόν, όπως οι γερμανοί χριστιανοδημοκράτες και σοσιαλδημοκράτες).
Η Μελόνι, όμως, δεν είναι μόνο μια νοσταλγός του Μουσολίνι που δηλώνει «πρώην», είναι και εκπρόσωπος της Ιταλίας, της τρίτης σε ισχύ ιμπεριαλιστικής χώρας της ΕΕ. Αυτή την ιδιότητα επικαλέστηκε και άρχισε τη γκρίνια. Οι υπόλοιποι άρχισαν το γλείψιμο (για τη σημασία που έχει η Ιταλία για την ΕΕ και τα παρόμοια) και πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι η Ιταλία πήρε το κομισαριάτο των Οικονομικών. Το είχε και μέχρι τώρα, με τον πρώην πρωθυπουργό και πρώην ΥΠΕΞ Πάολο Τζεντιλόνι. Αυτό αντιστοιχεί στα «κιλά» της Ιταλίας στην ΕΕ. Μένει να δούμε αν η Μελόνι θα βάλει κάποιον του κόμματός της ή θα επιλέξει κάποια προσωπικότητα ευρύτερης αποδοχής της ιταλικής κεφαλαιοκρατίας.
Επισήμως, υποτίθεται πως τους κομισάριους θα τους επιλέξει η Ούρσουλα και πως αυτή θα διανείμει τα κομισαριάτα. Ούτε για τους «μικρούς» της ΕΕ δεν μπορεί να το κάνει αυτό, πόσο μάλλον για την Ιταλία. Απλά, πρέπει να τηρηθούν κάποια προσχήματα. Εδώ ο Μακρόν έχει ήδη ανακοινώσει πως θα ξαναβάλει κομισάριο τον Τιερί Μπρετόν. Κανένας (ιδίως η Ούρσουλα) δεν μπορεί να αρνηθεί στη Γαλλία το κομισαριάτο που θέλει. Μόνο η Λεπέν αντιδρά, δηλώνοντας πως ως νικήτρια των μεθαυριανών εκλογών θέλει να διορίσει αυτή τον γάλλο κομισάριο, που θα είναι ο ακροδεξιός Φαμπρίς Λεγκερί, ο αποπεμφθείς πρώην διοικητής του Frontex, o παρασημοφορημένος από την Ελλάδα (για να μην ξεχνιόμαστε).
Ανεξάρτητα από τα πρόσωπα, η σύνθεση της ανώτατης γραφειοκρατίας των Βρυξελλών δε θα έχει σημαντικές αλλαγές σε σχέση με την αποχωρούσα. Αλλωστε, πίσω από τους κομισάριους υπάρχει η μόνιμη γραφειοκρατία των γενικών διευθύνσεων, που φροντίζει για την εφαρμογή της ιμπεριαλιστικής πολιτικής στις χώρες μέλη.
