Τα προγνωστικά δεν ήταν υπέρ της, αλλά η παλαιστινιακή εθνική ομάδα ποδοσφαίρου μπήκε στον αγωνιστικό χώρο του καταριανού γηπέδου «Αμπντουλάχ μπιν Χαλίφα» αποφασισμένη όχι μόνο να νικήσει το Χονγκ Κονγκ Κίνα, αλλά να διεκδικήσει την πρόκριση στους 16 του Κυπέλλου Ασίας. Και τα κατάφερε με εμφατικό τρόπο!
Οπως γράψαμε στο ρεπορτάζ για το παιχνίδι της δεύτερης αγωνιστικής, οι πιθανότητες δεν ήταν υπέρ της Παλαιστίνης, καθώς μετά τα δυο πρώτα παιχνίδια η διαφορά τερμάτων ήταν +2 για τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και -3 για την Παλαιστίνη. Η Παλαιστίνη ήθελε νίκη με μεγάλο σκορ και ταυτόχρονα το Ιράν να κάνει το καθήκον του, ως ανώτερη ποδοσφαιρικά ομάδα, και να νικήσει τα Εμιράτα, ει δυνατόν με μεγάλο σκορ.
Η Παλαιστίνη έκανε το καθήκον της, νικώντας με 3-0 το Χονγκ Κονγκ Κίνα. Το Ιράν προηγούνταν μέχρι το 90′ του αγώνα με τα Εμιράτα με 2-0. Αν τελείωνε έτσι το ματς, θα είχαμε την ισοβαθμία Παλαιστίνης και Εμιράτων, με 4 βαθμούς και διαφορά τερμάτων 0 (5-5 για την Παλαιστίνη, 4-4 για τα Εμιράτα). Η Παλαιστίνη θα ήταν δεύτερη, λόγω καλύτερης επίθεσης. Ομως, τα Εμιράτα πέτυχαν γκολ στις καθυστερήσεις και το παιχνίδι έληξε 2-1 υπέρ του Ιράν. Ετσι, τα Εμιράτα πήραν τη δεύτερη θέση με καλύτερη διαφορά τερμάτων (5-4 έναντι 5-5 της Παλαιστίνης). Πέρασε, όμως, και η Παλαιστίνη, ως καλύτερη τρίτη του τουρνουά (στους 16 περνούν οι δύο πρώτοι των έξι ομίλων και οι τέσσερις καλύτεροι τρίτοι).
Η κυριαρχία της Παλαιστίνης στο παιχνίδι ήταν απόλυτη (68%-32% κατοχή, 7-1 σουτ εντός εστίας). Τα γκολ πέτυχαν ο Οντάι Νταμπάγ (δύο, ένα σε κάθε ημίχρονο) και ο Ζεΐντ Κουνμπάρ. Και ήταν το ένα καλύτερο από το άλλο. Το Χονγκ Κονγκ Κίνα έχασε πέναλτι και η Παλαιστίνη αρκετές ευκαιρίες, ιδιαίτερα στο δεύτερο ημίχρονο που πίεζε και για τέταρτο γκολ. Μπορείτε να τα δείτε στο επίσημο βίντεο της διοργάνωσης με τα highlights του αγώνα (κάντε κλικ για να το δείτε στο youtube, γιατί το έχουν κλειδώσει οι διοργανωτές – για τα φράγκα!).
Οπως έχουμε ξαναγράψει, η παρουσία της Εθνικής Παλαιστίνης στο Asian Cup 2024 ήταν κάτι πολύ πέρα από το ποδόσφαιρο. Ηταν η παρουσία ενός ολόκληρου λαού-μαχητή μέσω μιας ποδοσφαιρικής ομάδας. Αυτό δεν υπήρχε μόνο στις κερκίδες και στα συνθήματα των οπαδών (όχι μόνο των Παλαιστίνιων), αλλά και στον αγωνιστικό χώρο. Κυρίως στον τρόπο με τον οποίο πανηγύριζαν οι παίχτες.
Ο μέσος Οντάι Χαρούμπ, τυλιγμένος με την Παλαιστινιακή σημαία και με τον αριθμό 110 γραμμένο στο χέρι του και τα δάχτυλα να σχηματίζουν το σήμα της νίκης. 110 μέρες σιωναζιστικής θηριωδίας στη Γάζα, 110 μέρες ηρωικής και νικηφόρας αντίστασης.
Ο γεννημένος και μεγαλωμένος στη Γάζα Μοχάμεντ Σάλεχ, ογκόλιθος της παλαιστινιακής άμυνας, ξέσπασε σε κλάματα και γονάτισε συντετριμμένος στο χορτάρι μετά τη λήξη του αγώνα. Φόρος τιμής στους συγγενείς και φίλους που έχασε. Φόρος τιμής στον άνθρωπο που του δίδαξε ποδόσφαιρο, τον Ντάνι Αλ-Μασντάρ, μεγάλη δόξα του παλαιστινιακού ποδόσφαιρου και μετέπειτα προπονητή της ολυμπιακής ομάδας της Παλαιστίνης, που δολοφονήθηκε σε βομβαρδισμό στη Γάζα στις 6 Γενάρη.
O (γνωστός μας πλέον) φλωράκος έκανε και πάλι ωραίο ρεπορτάζ και έξω από το γήπεδο και στις κερκίδες, ανάμεσα στους παλαιστίνιους φιλάθλους. Αξίζει να το δείτε.
