♦ Μνημόνιο-3 από τη συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου – Αυτοί που παράγουν τον κοινωνικό πλούτο μετατρέπονται σε σκλάβους του σύγχρονου καπιταλισμού – Η χώρα μετατρέπεται σε αποικία της ΕΕ – Η κινεζοποίηση βαθαίνει – Να πάψουμε να εμπιστευόμαστε Μεσσίες – Να συνειδητοποιήσουμε ότι η ψήφος μας δεν έχει καμιά αξία – Να πάρουμε την υπόθεση στα δικά μας χέρια – Να ανασυγκροτήσουμε το διεκδικητικό κίνημα για τους καθημερινούς αγώνες μας – Να χτίσουμε την πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης – ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΥΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΥΣ – Η λύση θα είναι επαναστατική ή δε θα υπάρξει – ΚΟΝΤΡΑ (αφίσα)
Να ευλογήσουμε μια φορά και τα γένια μας. Αλλωστε, υπάρχει τόση πολιτική λειψυδρία από φρέσκο πράμα στους τοίχους, που η αφίσα της «Κόντρας» δικαιούται ενός σχολιασμού. Σίγουρα δεν την λες κλασική αφίσα, καθώς για να πάρεις το μήνυμά της δεν αρκεί μια βιαστική ματιά. Πρέπει να καθήσεις μπροστά της και να τη διαβάσεις. Και το μήνυμα δεν είναι ένα. Είναι μια ανάλυση σε τίτλους. Είναι οι τίτλοι από το τετρασέλιδο φυλλάδιο με το οποίο οι σύντροφοί μας στέκονται κάθε χάραμα μπροστά από εργοστάσια, κτίρια γραφείων, δημόσια κτίρια, πολυκαταστήματα, ενημερώνοντας τους εργαζόμενους. Μπορεί να είναι κατακαλόκαιρο, μπορεί να άρχισαν οι άδειες, μπορεί πολύς κόσμος να λείπει, όμως η δουλειά της ζύμωσης πρέπει να γίνει ακόμη και στις πιο αντίξοες συνθήκες. Η -τρόπον τινά αντισυμβατική- αφίσα έρχεται να βοηθήσει αυτή τη δουλειά, ως ένα μέσο ζύμωσης που απευθύνεται σε περισσότερο κόσμο. Με την ευκαιρία, μιας που μιλάμε για μέσα ζύμωσης, θα θέλαμε να καταθέσουμε έναν προβληματισμό για τα λεγόμενα «κοινωνικά δίκτυα», που παρουσιάζονται ως τα «απόλυτα μέσα επικοινωνίας». Είναι δυνατόν να υπάρξει επικοινωνία και ανταλλαγή απόψεων και επιχειρημάτων με ατάκες τύπου twitter; Το μέσο τελικά καταλήγει να είναι είτε αποκλειστικό εργαλείο για τις «φίρμες» με τα μεγάλα «φαν κλαμπ» είτε μέσο για την ανταλλαγή εξυπνακισμών. Είναι δυνατόν να υπάρξει κατανόηση μιας άποψης με φευγαλέες ματιές λίγων δευτερολέπτων, στη διάρκεια των οποίων ο αναγνώστης προλαβαίνει να δει διαγωνίως τα τονισμένα σημεία ενός κειμένου, επειδή βιάζεται να πάει στο επόμενο; Μ’ αυτό τον τρόπο ο αναγνώστης δεν κοιτάζει τι λέει ένα κείμενο, αλλά μόνο σε ποιο θέμα αναφέρεται.
Δεν μας ενοχλεί η αθυροστομία (απόδειξη η χρήση της από την εφημερίδα μας). Αυτό που μας ενοχλεί είναι που ο συνθηματογράφος δεν είπε τίποτα (αλλά νόμισε ότι τα είπε όλα).
