♦ Δημοκρατία, Αλληλεγγύη, Κοινωνική Δικαιοσύνη – Η Αριστερά απαντά στη στρατηγική της έντασης – Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 19:30, Θέατρο ΑΚΡΟΠΟΛ – Ομιλητές: Νίκος Παρασκευόπουλος, καθηγητής Νομικής ΑΠΘ – Αριστείδης Μανωλάκος, δημοσιογράφος – Γιώργος Κιμούλης, σκηνοθέτης/ηθοποιός – Αλέξης Τσίπρας, πρόεδρος ΚΟ ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ – ΣΥΡΙΖΑ – ΕΝΩΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ (αφίσα)
Το όνομα του Τσίπρα ήταν γραμμένο με γράμματα διπλάσια σε μέγεθος και πάχος απ’ αυτά των υπόλοιπων ομιλητών. Μεγαλύτερα ακόμα και από τα γράμματα με τα οποία ήταν γραμμένο το θέμα της εκδήλωσης. Προεδράρα είν’ αυτή, όχι παίξε-γέλασε. Ο Κιμούλης, όμως, υπό ποια ιδιότητα κλήθηκε; Πριν από μερικές μέρες, αναφερόμενος στη διαπόμπευσή του από μερίδα των ΜΜΕ για τη σύλληψή του για χρέη προς το Δημόσιο, υποστήριζε ότι τον κυνηγούν γιατί ποτέ δεν μπήκε σε κλίκες και κόμματα. Μήπως η αναγόρευσή του σε ομιλητή μιας κεντρικής πολιτικής εκδήλωσης του ΣΥΡΙΖΑ είχε και κάποιον άλλο συμβολισμό; Οτι και η δίωξη Κιμούλη (για χρέη προς τη Δημόσιο, επαναλαμβάνουμε) εντάσσεται στη «στρατηγική της έντασης»; Ολ’ αυτά, βέβαια, είναι δευτερεύοντα. Το κύριο είναι το ίδιο το θέμα της εκδήλωσης. Θέμα που ενώ από την αφίσα φαίνεται σχετικά ακατανόητο ή παραπέμπει σε άλλους συνειρμούς (σε κάποιους για παράδειγμα φάνηκε πως ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε εκδήλωση ενάντια στην κρατική καταστολή), ξεκαθαρίστηκε πλήρως με την ομιλία του Τσίπρα. Τι είπε; Σε γενικές γραμμές, υποστήριξε ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τους φασίστες και την «τρομοκρατία» (η βία χωρίς πολιτικό και κοινωνικό πρόσημο), για ν’ αποκόψει τον ΣΥΡΙΖΑ από τη «μεσαία τάξη». Οπως είχε γίνει στην Ιταλία τις δεκαετίες του ’60 και του ’70. Φυσικά, δεν είχε γίνει αυτό στην Ιταλία. Αυτή είναι η ανάγνωση των αναθεωρητών του PCI, ομογάλακτων του ΣΥΡΙΖΑ, που στράφηκαν ενάντια στον εργατικό και νεολαιίστικο ριζοσπαστισμό (και βεβαίως ενάντια στις ένοπλες εκδηλώσεις αυτού του ριζοσπαστισμού, όπως εκφράστηκαν από μια σειρά οργανώσεις – και όχι μόνο τις Κόκκινες Ταξιαρχίες) με το επιχείρημα ότι ήταν κατευθυνόμενος από το ιταλικό «βαθύ κράτος», που καλλιεργούσε την ένταση για να εμποδίσει την άνοδο της «αριστεράς» στην εξουσία. Η ιστορία επαναλαμβάνεται είτε ως τραγωδία είτε ως φάρσα. Στη χώρα μας επαναλαμβάνεται ως φάρσα στο συγκεκριμένο ζήτημα, με τον Τσίπρα να προσπαθεί να μιμηθεί τον Μπερλίνγκουερ. Ο «ιστορικός συμβιβασμός» των «ευρωκομμουνιστών» της Ιταλίας ήταν κάτι καινούργιο εκείνη την εποχή. Εβαζε την ταφόπλακα στις ιστορικές παραδόσεις του ιταλικού κομμουνιστικού κινήματος, ολοκληρώνοντας την πορεία που χάραξε ο Παλμίρο Τολιάτι μετά το 20ό συνέδριο του ΚΚΣΕ, με την «αποσταλινοποίηση», την «ειρηνική συνύπαρξη» και τον «ειρηνικό δρόμο προς το σοσιαλισμό». Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελεί παρά ένα κακέκτυπο του ΠΑΣΟΚ, ένας εκλογικός μηχανισμός, χωρίς κομματική δύναμη, που ούτε κατά διάνοια μπορεί να συγκριθεί με τα εκατομμύρια των ιταλών εργατών που είχε οργανωμένα στις τάξεις του το PCI. Τι προσπαθεί να κάνει η ομάδα Τσίπρα; Να περάσει πάση θυσία τη «στροφή στο ρεαλισμό», δημιουργώντας ένα νέο μπαμπούλα: τη «στρατηγική της έντασης» που απειλεί να ρίξει τον ελληνικό λαό σε κάποιον τυχοδιωκτισμό, για να τσακίσει την «αριστερά». Η οποία οφείλει να μη «τσιμπήσει», οφείλει να καταγγέλλει τη βία «απ’ όπου κι αν προέρχεται» και να περιμένει να πέσει η εξουσία στα χέρια της σαν ώριμο φρούτο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Παπαδημούλης, από τα πιο δεξιά στοιχεία μέσα στον ΣΥΝ, έσπευσε να μιλήσει από το κομματικό ραδιόφωνο για «βαρυσήμαντη ομιλία του Αλ.Τσίπρα, που συνιστά εξέλιξη, αν όχι τομή, στην πολιτική μας σκέψη».
