♦ ΠΑΜΕ – Στη νέα επίθεση της Ευρωπαϊκής Ενωσης, του κεφαλαίου – ΑΠΑΝΤΑΜΕ με: οργάνωση στους τόπους δουλειάς και κατοικίας – ισχυροποίηση του ΠΑΜΕ (αφίσα)
Η ευμεγέθης, τετράχρωμη αφίσα «κοσμεί» τις κολόνες κατά μήκος μεγάλων δρόμων. Στόχος να μη διαλάθει της προσοχής κανενός (και καμιάς, για να μη μας πουν σεξιστές!). Οπως ακριβώς γίνεται στις εκλογές, που τα κόμματα κρεμούν την προπαγανδιστική τους πραμάτεια σε τεράστιες ποσότητες στις κεντρικές κολόνες. Αν η αφίσα κολλήθηκε από συνεργεία του ΠΑΜΕ ή συνεργεία εργολάβων που χρησιμοποιούν μετανάστες από την Ασία, δεν το ξέρουμε. Δεν έτυχε να συναντήσουμε συνεργείο, όπως άλλες φορές, που είδαμε Πακιστανούς και Μπαγκλαντεσιανούς να κάνουν τη δουλειά. Ομως, δεν είναι αυτό το θέμα μας. Αλλο είναι.
Το ΠΑΜΕ (υποτίθεται πως) είναι εργατικό-συνδικαλιστικό μέτωπο. Μάλιστα, η ηγεσία του Περισσού σκίζει τα ρούχα της πως δεν είναι μηχανισμός του κόμματος, αλλά μέτωπο, που συσπειρώνει ευρύτερες συνδικαλιστικές δυνάμεις. (Ούτε αυτό είναι το θέμα μας, γι’ αυτό και δεν θα τα χαλάσουμε στην εκτίμηση για τη σύνθεση του ΠΑΜΕ). Είναι λογικό ένα εργατικό-συνδικαλιστικό μέτωπο να καλεί σε οργάνωση στους τόπους δουλειάς. Αλλά στους τόπους κατοικίας; Αυτό μόνο ως κάλεσμα ενός κοινοβουλευτικού κόμματος μπορεί να νοηθεί. Και τέτοιο είναι, για να μην κοροϊδευόμαστε. Η αποστολή του ΠΑΜΕ, στο πλαίσιο της πολιτικής δουλειάς του Περισσού, είναι να κάνει τη «μεταφορά» από τους τόπους εργασίας στους τόπους κατοικίας. Να μαζεύει εργαζόμενους με βάση τα συνδικαλιστικά αιτήματα και να τους οργανώνει όχι απλά ως ψηφοφόρους, αλλά ως μηχανισμό στήριξης και διεκπεραίωσης της εκλογικής δουλειάς του Περισσού. Γι’ αυτό και η συγκεκριμένη αφίσα αναδίδει «άρωμα εκλογών». Ακόμα και με την αισθητική της, όχι μόνο με το κεντρικό της σύνθημα.
Είναι γνωστή η διαμάχη σχετικά με τη βάση οργάνωσης της εργατικής τάξης. Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια. Από την εποχή της Β’ Διεθνούς. Από τις πρώτες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα, όταν τα δευτεροδιεθνιστικά-σοσιαλδημοκρατικά κόμματα κοινοβουλευτικοποιούνταν, βυθιζόμενα συνεχώς στον οπορτουνισμό, ενώ οι ταξικές-επαναστατικές δυνάμεις στο εσωτερικό τους αγωνιούσαν για το μέλλον της επαναστατικής διαδικασίας. Οι οπορτουνιστές πρότειναν ως βάση οργάνωσης των κομμάτων τους τόπους κατοικίας (η βολικότερη βάση οργάνωσης όταν πρόκειται για κοινοβουλευτική δουλειά), ενώ οι επαναστάτες πρότειναν το χώρο εργασίας και δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί. Εκείνη η διαμάχη οδήγησε στη ρήξη, μετά την οριστική προδοσία της Β’ Διεθνούς και τη νικηφόρα Οκτωβριανή Επανάσταση, που έδειξε έμπρακτα σε τι συνίσταται ο επαναστατικός δρόμος. Οι σημερινοί οπορτουνιστές προσπαθούν να κρύψουν την αστικοποίησή τους με συνθήματα σαν αυτά του ΠΑΜΕ, που μιλούν για οργάνωση και στους τόπους δουλειάς και στους τόπους κατοικίας, ενώ στην πράξη το πρώτο καλείται να υπηρετήσει το δεύτερο. Ζητούμενο και σήμερα παραμένει η πλήρης ρήξη των επαναστατών με κάθε μορφή αστισμού.
♦ Τρομοκράτες δεν είναι οι μαθητές, είναι όσοι φυλάνε τις πολυεθνικές (σύνθημα με σπρέι έξω απο το σχολικό συγκρότημα της Γκράβας)
Οταν ένα σύνθημα «μιλάει μόνο του», δεν χρειάζεται επεξηγήσεις και σχόλια…
