♦ Ενώ ο κώλος μας καίγεται, κάποιοι πανηγυρίζουν. Why? Κάπου πρέπει να έχει γίνει λάθος – έτσι δεν είναι; Οι αγώνες οι σχετικοί με την δημόσια εκπαίδευση, την δημόσια υγεία και πρόνοια σπάνε τα μούτρα τους… Αλλά δεν στενοχωριούνται όλοι. Οι πιστοί υπηρέτες του κράτους και του στρατοαστυνομικού συμπλέγματος τρίβουν τα χέρια τους. (1η πολιτική συζήτηση έρευνας και δράσης. Συνέλευση ενάντια στην ειρήνη)
Η αφίσα κυκλοφορεί περίπου ένα μήνα. Στη διάρκεια του μήνα πολλά έγιναν. Το ΠΑΣΟΚ αποχώρησε από την αναθεώρηση του Συντάγματος κάτω από την πίεση του κινήματος. Η αναθεώρηση του άρθρου 16 έγινε πλέον πολύ δύσκολη υπόθεση για την επόμενη βουλή. Η κυβέρνηση συγκρούεται μετωπικά με το φοιτητικό κίνημα, το οποίο όχι μόνο απέχει, αλλά τίποτε δεν προκαθορίζει το αποτέλεσμα της αντιπαράθεσης. Τι μας ενδιαφέρει λοιπόν; Να βοηθήσουμε αυτό το κίνημα να δώσει με επιτυχία τη μάχη ή να προβλέψουμε την ήττα του, γιατί δεν είναι όπως ο καθένας το ονειρεύεται;
Ακόμα και απλές απαντήσεις φαίνεται ότι δεν είναι αυτονόητες στην εποχή μας. Πολύ εύκολα μπερδευόμαστε. Πολύ εύκολα ταυτίζουμε τις γραφειοκρατικές διαδικασίες με τη ζωντανή κίνηση των μαζών. Πολύ εύκολα τσουβαλιάζουμε την τυπική, καθιερωμένη, αποστεωμένη διαδικασία των γραφειοκρατών με τους δεκάδες χιλιάδες φοιτητές που πλημμυρίζουν τους δρόμους. Οταν ένα πραγματικό κίνημα -κι αυτό το κίνημα είναι πραγματικότατο- δίνει τη μάχη, χτυπιέται με το κράτος και συ λες ότι το κράτος τρίβει τα χέρια του, τότε είσαι εκτός τόπου και χρόνου. Αλήθεια, τι θα πει ένας αγωνιζόμενος φοιτητής οποιουδήποτε πολιτικού χώρου ή ένας αγωνιζόμενος ανένταχτος διαβάζοντας την αφίσα; Το λιγότερο που θα πει είναι «άντε και γ…». Με το δίκιο του.
Ξέρουμε ποια είναι η απάντηση των… «ενάντια στην ειρήνη» σε μια τέτοια τοποθέτηση. Δεν μας ενδιαφέρει τι λέει ο καθένας. Σωστά. Εδώ προκαθορίστηκε η έκβαση μιας σκληρής αντιπαράθεσης μεταξύ κυβέρνησης και φοιτητών για ένα σοβαρότατο θέμα, ότι κερδισμένο θα είναι το κράτος, θα τους ενδιαφέρει η άποψη των… ηττημένων, των… παρασυρμένων;
Ενα μήνα, μπορεί και δυο, πριν λήξει ο αγώνας, οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι διαβάζουν ότι όχι μόνο τζάμπα παλεύουν, αλλά ότι στην τελική το κράτος επωφελείται από αυτή την σκληρή αντιπαράθεση. Την αντιπαράθεση που έχει δακρυγόνα, έχει συλλήψεις, έχει σκληρή καταστολή εκεί που τους παίρνει.
Εμείς εδώ στην «Κόντρα» -κι ευτυχώς όχι μόνο εμείς, αλλά και πολλοί άλλοι- πιστεύουμε ότι ακόμα κι αν αυτό το κίνημα στο τέλος δεν τα καταφέρει με το νόμο-πλαίσιο (θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να τα καταφέρει), θα έχει κερδίσει πάρα πολλά. Το πρώτο που μπορεί κανείς από τώρα να πει με σιγουριά ότι κέρδισε -έχοντας πάντα το μυαλό του ότι το κίνημα πρέπει να φτάσει μέχρι το τέλος, μέχρι τη νίκη- είναι ότι χιλιάδες φοιτητές έχουν τοποθετηθεί ήδη απέναντι στο κράτος και τους μηχανισμούς του. Το τι θα γίνει, ποιο θα είναι το μέλλον όλων αυτών, είναι υπόθεση όλων μας. Είναι υπόθεση ακόμα κι αυτών που τους φτύνουν. Το κράτος, οι μηχανισμοί, το σύστημα, μπορούν να είναι ευχαριστημένοι από μια τέτοια εξέλιξη; Αν είναι δυνατόν!
Το επαναστατικό κίνημα, αν ενδιαφέρεστε γι’ αυτό, αγαπητοί… «ενάντια στην ειρήνη», δεν αναπτύσσεται σε θερμοκοιτίδα. Αναπτύσσεται μέσα στις μάζες, στην κίνηση των μαζών. Αναδεικνύοντας τα θετικά και τα αρνητικά του κινήματος. Παλεύοντας για τους στόχους του, παλεύοντας με σωστό τρόπο για να αντιμετωπίσει όσες λαθεμένες πλευρές εντοπίζει. Πάντα μέσα στα πλαίσιά του. Χωρίς να κολακεύει κανένα, αλλά και χωρίς να κάνει τον εισαγγελέα της επαναστατικής καθαρότητας. Σε μια εποχή μάλιστα που όλα τα μεγάλα προβλήματα ζητάνε απαντήσεις. Πολλά είπαμε. Ισως επειδή η αφίσα αναφέρεται στον… κώλο σας που καίγεται, η σωστότερη απάντηση είναι η λαϊκή σοφία: «Αν δεν βρέξεις κώλο, δεν τρως ψάρι». Αν δε μπεις μέσα στην κίνηση των μαζών, θα μείνεις μέσα στη γυάλα της επανάστασης.
