Σπέρνουν φόβους και φυτρώνουν κάγκελα…
Σπέρνουν φόβους. Αλλά υπάρχουν αρκετοί που δεν φοβούνται. Προς μεγάλη απογοήτευσή τους. Γιατί οι ίδιοι δεν είναι απλά φοβιτσιάρηδες. Είναι χέστες.
Φυτρώνουν κάγκελα. Αλλά μέσα από τα κάγκελα ξεπροβάλλει αλύγιστη η λεβεντιά. Μεγαλώνοντας την ανασφάλειά τους. Γιατί δεν είναι απλά φοβιτσιάρηδες. Είναι χέστες.
Σπέρνουν φόβους. Αλλά επειδή ξέρουν, γι’ αυτό φοβούνται. Φοβούνται ότι οι θαρραλέοι θα γίνουν πολλοί, πάρα πολλοί. Οσοι πρέπει να είναι. Ο,τι αρμόζει να είναι οι καταπιεσμένοι. Τότε τι να τα κάνουν τα κάγκελα; Πώς ν’ αντέξουν τα κάγκελα; Πόσο ν’ αντέξουν τα κάγκελα;
Σπέρνουν φόβους, επειδή είδαν κάποιους να φοβούνται. Και νόμισαν ότι μπορούν να μετατρέψουν τους αετούς σε κότες. Γιατί νομίζουν ότι και αυτοί, αν δεν είναι αετοί, είναι τουλάχιστον γεράκια. Γεράκια τρομαγμένα. Με Πάρκινσον.
