Οπως θα ‘λεγε με τις τσιρίδες του και ο ακροδεξιός τηλεπλασιέ-τηλεμαϊντανός-υπουργός του Μητσοτάκη, το μυαλό των κομμουνιστών… δουλεύει ανάποδα. Ετσι κι εμείς, όταν διαβάσαμε την είδηση ότι οι καραβανάδες αγόρασαν άλογα και ετοιμάζουν ίλη ιππικού για τις παρελάσεις, εκτός από τη γνωστή παροιμία που μας ήρθε αμέσως στο μυαλό («στον κώλο μας βρακί δεν είχαμε, στον μπιιιπ! μας στολίδια θέλαμε») θυμηθήκαμε και μια παρέλαση στην οποία τα άλογα είχαν ακόμη την τιμητική τους.
24 Ιούνη του 1945. Μόσχα, Κόκκινη Πλατεία. Η πρώτη και ανεπανάληπτη Παρέλαση της Νίκης του θριαμβευτή Κόκκινου Στρατού. Επικεφαλής της παρέλασης ο στρατάρχης Ροκοσόφσκι ιππεύοντας με τον υπασπιστή του σε μαύρα άλογα. Δίνουν αναφορά στον στρατάρχη Ζιούκοφ που ιππεύει, όπως και ο υπασπιστής του, σε άσπρο άλογο. Στην εξέδρα του μαυσωλείου του Λένιν η μπολσεβίκικη πολιτική και στρατιωτική ηγεσία: ο Στάλιν, ο Μόλοτοφ, ο Μαλενκόφ, ο Καλίνιν, ο Βοροσίλοφ, ο Μπουντιόνι κ.ά. Ζούκοφ και Ροκοσόφσκι επιθεωρούν έφιπποι τα παραταγμένα τμήματα του Κόκκινου Στρατού, υπό τις ιαχές των νικητών. Μετά ο Ζούκοφ ανεβαίνει στην εξέδρα του Μαυσωλείου και απευθύνεται σε στρατιώτες και πολίτες.
Η ΕΣΣΔ γιορτάζει τη νίκη στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο. Τα στρατεύματα που παρελαύνουν (ανάμεσά τους και τμήματα ιππικού και ιππήλατου πυροβολικού) δεν έχουν εθνική ταυτότητα αλλά σοβιετική ενωσιακή ταυτότητα. Τα μέτωπα και οι πόλεις που αναφέρονται, το Λένινγκραντ, η Μόσχα, το Μινσκ, το Κίεβο, η Οδησσός κ.ά. δεν αναφέρονται ως πρωτεύουσες ή πόλεις Δημοκρατιών της Ενωσης, αλλά ως μέτωπα και πόλεις της ενιαίας σοβιετικής σοσιαλιστικής πατρίδας. Οι σημαίες των ηττημένων ναζιστικών στρατευμάτων σωριάζονται σε σωρό μπροστά στο μαυσωλείο του Λένιν, στα πόδια της σοβιετικής ηγεσίας.
Αυτή είναι η απάντησή μας στον βρομιάρη καγκεμπίτη του Κρεμλίνου και στους νεοναζιστές του Κιέβου. Δείτε τη σύντομη βερσιόν του φιλμ που τράβηξαν διάσημοι σοβιετικοί κινηματογραφιστές (με αγγλικούς υπότιτλους). Οχι με διάθεση νοσταλγίας αλλά με όρεξη για γνώση.
Ιμπεριαλιστικός κυνισμός
«Εντάξει. Καλώς ήρθατε στον γενναίο νέο κόσμο όπου οι Ευρωπαίοι θα πληρώσουν πολύ σύντομα 2.000 ευρώ για 1.000 κυβικά μέτρα φυσικού αερίου!». Ετσι σχολίασε ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, πρώην πρωθυπουργός και νυν πρόεδρος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας της Ρωσίας, την είδηση ότι ο Σολτς έδωσε εντολή να παγώσει η διαδικασία αδειοδότησης του ρωσο-γερμανικού αγωγού Nord Stream 2. Δεν νομίζουμε ότι χρειάζονται περαιτέρω σχόλια.
O Tσακαλώτος ήρθε δεύτερος
Οπως έγραψε χθες η στήλη, ο Τσακαλώτος αντιπαρέθεσε τη δική του «αστική αυτοπεποίθηση» στην «ανασφάλεια» του Τσίπρα και στο δέος που αισθάνθηκαν οι χλιμίντζουρες «λαϊκοί» του ΣΥΡΙΖΑ όταν μπήκαν στη Βουλή κι όταν τους δόθηκαν υπουργεία να διευθύνουν. Ξεχάσαμε να σημειώσουμε ότι ο Τσακαλώτος ήρθε δεύτερος. Ο πρώτος που περιγράφει έτσι τον ίδιο τον Τσίπρα είναι ο Μπαρουφάκης. Στην ταινία του Γαβρά, μάλιστα, βλέπουμε σε μια στιγμή τον Τσίπρα (μέσω του ηθοποιού που τον υποδύεται) να κοιτάζει χασκογελώντας τους ουρανοξύστες των Βρυξελλών. Σαν κάποιος τσοπάνος που βρέθηκε ξαφνικά στο κέντρο του Μανχάταν και σταυροκοπιέται μην πιστεύοντας στα μάτια του. Ενώ ο Μπαρούφ, λόγω της αστικής αυτοπεποίθησής του, όπως θα έλεγε ο Τσακαλώτος, κυκλοφορεί άνετα και με υπεροψία σε όλα τα στέκια της ιμπεριαλιστικής πολιτικής.
Aυτά είναι προτερήματα;
Είναι «λαϊκός» και «τακτικιστής». Αυτά είναι τα δύο προτερήματα που βρήκε ο Τσακαλώτος στον Τσίπρα. Το «λαϊκός» είναι πολύ κοντά στο «λαϊκιστής», αλλά ας το αφήσουμε. Το «τακτικιστής» τι σημαίνει; Σημαίνει πολιτικός χωρίς αρχές. Που δεν ακολουθεί καμιά στρατηγική, αλλά με εντελώς οπορτουνιστικό τρόπο προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τη συγκυρία, αλλάζοντας συνεχώς θέσεις ώστε να προσαρμοστεί σ’ αυτήν.
Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, αυτός ο χαρακτηρισμός θα μπορούσε να εκφράζει και ζήλια. Το ίδιο δεν έκανε ο Τσακαλώτος, αντικαθιστώντας τον Μπαρουφάκη στη «διαπραγμάτευση» με την τρόικα; Ισως θεωρεί ότι ο Τσίπρας είναι ικανότερος οπορτουνιστής-τυχοδιώκτης (=τακτικιστής) από τον ίδιο. Εκτός αν ο Τσακαλώτος μάς πει ότι ο ίδιος είναι… στρατηγιστής, με τελικό σκοπό το… σοσιαλισμό, και μας… αποτελειώσει με το κρύο οξφορδιανό χιούμορ του.
Βενιζέλειο σφάξιμο
«Εμένα θα με ενδιέφερε να μην είμαι προ-μνημονιακός πρωθυπουργός, γιατί οι προ-μνημονιακοί πρωθυπουργοί φέρουν την ευθύνη για την κρίση, οι μνημονιακοί έσυραν το κάρο της ευθύνης υπό τραγικές συνθήκες». Η απάντηση του Βενιζέλου στην ατάκα του Μητσοτάκη «δεν θα γίνω ένας μνημονιακός πρωθυπουργός». Μ’ ένα σμπάρο τρία τρυγόνια. Και τον εαυτό του (όπως και τους Παπανδρέου και Σαμαρά) έβγαλε λάδι και τον Καραμανλή κάρφωσε και τον Κούλη ταύτισε με τον Καραμανλή.
Πού να μην ήταν και ευκρινής η ταμπέλα
Αρθρογράφος των «Νέων» συνέγραψε… συγκινητικό αφιέρωμα στο Αλσος Βεΐκου στο Γαλάτσι, παριστάνοντας την… διεισδυτική κοινωνική παρατηρήτρια. Μεταξύ των άλλων αναφέρει: «Για την ιστορία, μία ευκρινής επιγραφή στην είσοδο ενημερώνει τον κόσμο ότι δημιουργήθηκε επί δημαρχίας του Γιώργου Παπαδιονυσόπουλου»! Βασίλης Παπαδιονυσίου ονομαζόταν ο (μακαρίτης πια) επί πολλά χρόνια δήμαρχος Γαλατσίου. Πού να μην ήταν και… ευκρινής η επιγραφή στην είσοδο! Πού να μην ενδιαφερόταν τόσο πολύ για την ιστορία η αρθρογράφος του Συγκροτήματος Μαρινάκη. Ουδείς απαιτεί να γνωρίζει ο καθένας τέτοιες λεπτομέρειες, αλλά εκείνος που δημοσιολογεί οφείλει να τις γνωρίζει. Κι αν δεν τις γνωρίζει, να φροντίσει να τις μάθει, προτού… ξεσπάσει στο πληκτρολόγιο. Θα μας πείτε ότι ψάχνουμε… γωνίες στο δεκάρικο, όταν αναφερόμαστε σε τέτοιους δημοσιολόγους. Σωστό κι αυτό.
