(1)
Σε ρόλο Νέστορα του ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ ο Κώστας Σκανδαλίδης συνέγραψε άρθρο για τα χτεσινά «Νέα» υπό τον «γκαγκάν» τίτλο: «Στο χέρι μας η ανατροπή». «Κοινός στόχος», λέει, «που κατά κόρο κυριάρχησε ήταν το τρίπτυχο Ενότητα – Προοπτική – Νίκη που αναγραφόταν πίσω από τους ομιλητές». Και κατά τη γνώμη του Σκανδαλίδη «την Ενότητα τη διασφαλίζει η αθρόα προσέλευση στις κάλπες, την Προοπτική οι επείγουσες επιλογές της Δευτέρας μετά την εκλογή και τη Νίκη η συσπείρωση και η δύναμη μιας επανεκκίνησης που θα ανατρέψει τα δεδομένα στις βουλευτικές εκλογές»!
Σε αντίθεση με το λαγό του ανεκδότου, που τον αγριοκοίταξε το λιοντάρι και είπε τη φράση του τίτλου, τον Σκανδαλίδη μάλλον δε θα βρεθεί κανένας να τον ρωτήσει «τι είναι αυτά που γράφεις, ρε Κώστα;».
Λέμε και καμιά μαλακία για να περάσει η ώρα (2)
Γράφαμε χθες για το θρήνο του Παναγόπουλου και της κλίκας του στη ΓΣΕΕ που τους πήραν την προιεδρία της ΟΚΕ «με δημοκρατικό -όχι όμως ηθικά και πολιτικά έντιμο- τρόπο». Αυτό που έγινε ήταν ότι η ΔΑΚΕ ψήφισε υπέρ της κυβερνητικής πρότασης και όχι υπέρ της πρότασης της ΓΣΕΕ. Ο Παναγόπουλος, όμως, δεν τόλμησε να ονοματίσει τη ΔΑΚΕ, προφανώς γιατί δε θέλει να χαλάσει το συμπεθεριό που έχουν στήσει εδώ και χρόνια για να ελέγχουν τη ΓΣΕΕ και να αναπαράγουν τον εαυτό τους.
Ενοχλήθηκε, όμως, η ΕΜΕΙΣ-ΑΡΚΙ (μία από τις παρατάξεις του ΣΥΡΙΖΑ, με επικεφαλής τον Φωτόπουλο της ΔΕΗ), που κατήγγειλε τη ΔΑΚΕ ότι επιδιώκει την «απόλυτη απαξία των συλλογικών οργάνων κοινωνικής διαβούλευσης» (η ξεφτιλο-ΟΚΕ είναι το… συλλογικό όργανο κοινωνικής διαβούλευσης!!!). Κατήγγειλε «πραξικόπημα της ΔΑΚΕ» και κατέληξε με το σύνθημα-παιάνα: «Για να μην ξαναζήσουμε τον εξευτελισμό των θεσμών, για να γίνει η ΓΣΕΕ η ρωμαλέα δύναμη ταξικής αλληλεγγύης και προοπτικής»!
Σόι πάει το βασίλειο
H μεγάλη κόρη του Μητσοτάκη (Σοφία) προσελήφθη στο βρετανικό fund CVC Capital Partners, το οποίο -εκτός των άλλων- πήρε «κοψοχρονιά» και την «Εθνική Ασφαλιστική», με πολύ «σπρώξιμο» της κυβέρνησης Μητσοτάκη προς το ΔΣ του ΤΧΣ για να εγκρίνει το ξεπούλημα. Προηγουμένως, βέβαια, η κόρη του Μητσοτάκη εργαζόταν στην περιβόητη Goldman Sachs, στην οποία μπήκε αμέσως μόλις τελείωσε το αμερικάνικο πανεπιστήμιο John Hopkins (αν θυμάστε, στελέχη αυτού του πανεπιστημίου ήταν το ζεύγος των συριζαίων υπουργών Δήμος Παπαδημητρίου και Ράνια Αντωνοπούλου, που μετά το… σκανδαλάκι του επιδόματος ενοικίου που εισέπραττε η σύζυγος αναγκάστηκαν να παραιτηθούν και έκτοτε εξαφανίστηκαν από την Ελλάδα).
Επιστρέφοντας στους Μητσοτάκηδες, διαπιστώνουμε ότι κάπως έτσι ξεκίνησε την καριέρα του και ο Κούλης: σπουδές στις ΗΠΑ, μετά δουλειά στην Chase Investment Bank και στη McKinsey and Company στο Λονδίνο, επιστροφή στην Ελλάδα και δουλειά στην Alpha Bank και την Εθνική Τράπεζα και στη συνέχεια πέρασμα στην αστική πολιτική, στη σκιά του μπαμπά και της μεγάλης αδερφής αρχικά. Το ίδιο και ο γιος της Ντόρας: σπουδές στις ΗΠΑ, μετά στο Ευρωκοινοβούλιο, μετά μετά στην Boston Consulting Group, μετά στην Παγκόσμια Τράπεζα στο Κοσσυφοπέδιο (!), μετά σε εταιρία Επενδυτικών Σχέσεων και Εταιρικής Επικοινωνίας (sic!) στην Αθήνα και μετά στην πολιτική, με το γνωστό «οδοιπορικό» (Καρπενήσι, Λαμία, Αθήνα).
Ετσι γίνεται, λοιπόν, με τα μέλη της οικογένειας Μητσοτάκη. Λόγω των σχέσεων διαπλοκής που έχει με την παρασιτική μερίδα του χρηματιστικού κεφάλαιου η «οικογένεια», χώνει τους γόνους της σε περίοπτα πόστα και αν κάποιοι κριθούν κατάλληλοι για την αστική πολιτική, τους «σπρώχνουν» εκεί και τους εξασφαλίζουν την προώθησή τους. Η «οικογένεια» έχει ένα τεράστιο δίκτυο διαπλοκής και μπορεί να εξασφαλίσει το «παντεσπάνι» για όλα τα μέλη της, εξασφαλίζοντας παράλληλα την αναπαραγωγή και τη διαιώνισή της ως «οικογένεια» (ο γιος της Ντόρας είναι τρίτη γενιά, αν το έχετε προσέξει).
Αχ, Φώφη…
Είδε κανένας τη Φώφη στη Λουμπλιάνα όπου διεξαγόταν η σύνοδος ΕΕ – Δυτικών Βαλκανίων, με τους σοσιαλδημοκράτες να οργανώνουν δικές τους χωριστές διαδικασίες; Οχι, κανένας, γιατί απλούστατα δεν ήταν. Και δεν ήταν, γιατί απλούστατα δεν την κάλεσαν. Κάλεσαν, όμως, τον Τσίπρα, ο οποίος συναντήθηκε με τις ηγεσίες των δύο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων της Σλοβενίας και στο δείπνο εργασίας των Eυρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών (PES) με τους εκπροσώπους των βαλκανικών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων.
Είναι φανερό ότι η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία ποντάρει στον ΣΥΡΙΖΑ και μόνο σ’ αυτόν. Οι προσκλήσεις που παίρνει αβέρτα-κουβέρτα ο Τσίπρας για όλα τα σοσιαλδημοκρατικά φόρουμ είναι μια επιπλέον πίεση προς το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ για να στοιχηθεί πίσω από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οσο για τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να διατηρούν ακόμα επαφές με την «Αριστερά», όμως η «καθαρόαιμη» σοσιαλδημοκρατία είναι ο φυσικός τους χώρος.
Μια στο καρφί και μια στο πέταλο
Ο Δένδιας, από τη μια την έπεσε άγρια στον Μπογδάνο μέσα στη Βουλή για το νέο φασιστικό του παραλήρημα, στοχεύοντας στους λεγόμενους κεντρώους ψηφοφόρους και από την άλλη διέπραξε μείζον διπλωματικό ατόπημα, στέλνοντας τον υφυπουργό Εξωτερικού Εμπορίου Φραγκογιάννη να συνοδεύσει τον πρόεδρο της Βόρειας Μακεδονίας Στέβο Πενταρόφσκι στην κατάθεση στεφανιού στον Αγνωστο Στρατιώτη. Το πρωτόκολλο απαιτεί, όταν αρχηγός ξένου κράτους καταθέτει στεφάνι, να συνοδεύεται από τον υπουργό Εξωτερικών της φιλοξενούσας χώρας (άμα ο αρχηγός κράτους είναι Αμερικανός, Γάλλος, Γερμανός, τον συνοδεύει ο ίδιος ο πρωθυπουργός, για ευνόητους λόγους: ξενοδουλεία, οσφυοκαμψία). Ο Δένδιας δεν προσέβαλε μόνο τον Πενταρόφσκι, ξεφτίλισε το υπουργείο του και το ελληνικό αστικό κράτος. Και για ποιο λόγο η γαϊδουριά; Για τις ψήφους των «Ελληναράδων».
