♦ Ταξικότητα και στο θάνατο
Σύμπασα η πολιτειακή και πολιτική ηγεσία παρευρέθηκε στην κηδεία του άδειου φέρετρου του πιλότου Κ. Ηλιάκη. Δεν έλειψε ούτε αυτή η αντιπροσωπεία του ΚΚΕ. Αντίθετα, στην κηδεία των εργατών που δολοφονήθηκαν στο εργοστάσιο του «Τιτάνα» δεν πάτησε κανένας απ’ όλους αυτούς τους μεγαλόσχημους. Ούτε καν δι’ αντιπροσώπου ή έστω δι’ αποστολής στεφάνου. Η ταξικότητα του συστήματος αποτυπώνεται και στο θάνατο. Και δε μπορούσε να είναι αλλιώς.
♦ Περί αμφιβολιών
Εντάξει, η αμφιβολία είναι μητέρα της επιστήμης και εχθρός της Θεολογίας, αλλά να είναι αμφιβολία βάσιμη. Οταν στέκεται στον αέρα και δεν πατάει πουθενά, καταντά σκέτη παπάρα. Γράφουν τα πάντα πρόθυμα παπαγαλάκια της Αντιτρομοκρατικής, ότι οι αστυνομικές υπηρεσίες έχουν αμφιβολία αν το τηλεκοντρόλ που βρέθηκε κοντά στο σημείο της έκρηξης στη γειτονιά του Βουλγαράκη χρησιμοποιήθηκε. Και πώς έγινε η έκρηξη, ρε παλικάρια; Βρέθηκε, μήπως, κανένα καλώδιο, όπως είχε βρεθεί στην έκρηξη στη γέφυρα της Πέτρου Ράλλη; Βρέθηκαν μήπως υπολείμματα από ρολόι, για να πούμε ότι χρησιμοποιήθηκε ωρολογιακός μηχανισμός; Επειδή, λοιπόν, η παρέμβαση του Αγίου Πνεύματος αποκλείεται (εκτός των άλλων και γιατί το Αγιο Πνεύμα είναι πάντα κατά της «τρομοκρατίας»!), ο τηλεχειρισμός είναι η μόνη λογική ερμηνεία. Η οποία μάλιστα δένει και με το γεγονός ότι δεν υπήρξε προειδοποίηση (που σημαίνει ότι αυτοί που τοποθέτησαν και πυροδότησαν τον εκρηκτικό μηχανισμό είχαν άμεση εποπτεία, είχαν οπτική επαφή με το χώρο. Εκτός αν θέλετε να κάνετε ένα νέο γύρο με τη θεωρία του «τυφλού χτυπήματος», για να τρομάξετε τον κόσμο. Πονηρούληδες…
♦ Παπαγαλάκια
«Η οργάνωση κλιμακώνει αισθητά τα χτυπήματα και για πρώτη φορά δείχνει να κάνει προσωποποιημένη στόχευση, ασχέτως εάν αφ’ ενός απέτυχε και αφ’ ετέρου ανέλαβε το ρίσκο να χτυπηθούν ακόμη και μικρά παιδιά που ίσως περνούσαν από εκεί για το σχολείο» (Γ. Μαρνέλλος, «Ελευθεροτυπία», 31.5.06).
Εφιάλτες από το παρελθόν ξυπνά η βομβιστική επίθεση στις παρυφές του Λυκαβηττού με στόχο, κατά τα φαινόμενα, τον τέως υπουργό Δημόσιας Τάξης, Γ. Βουλγαράκη. Το χτύπημα ήταν ευτυχώς αναίμακτο και ουσιαστικά στον αέρα, μάλλον από μια σειρά συγκυριών και κακών υπολογισμών» (Κύριο θέμα, «Ελευθεροτυπία», 31.5.06).
«Επίσης, από τα δεδομένα της επίθεσης προκύπτει ότι η βόμβα μπορεί να ήταν μικρής ισχύος, και δεν θα μπορούσε να τραυματίσει σοβαρά άνθρωπο μέσα σε όχημα, ωστόσο είχε μεγάλη συμβολική σημασία» (Γ. Μαρνέλλος, «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», 4.6.06).
Στροφή 180ο μέσα σε ελάχιστες μέρες. Το σχόλιό μας αποδίδεται από τον τίτλο αυτού του σημειώματος. Μια υπενθύμιση μόνο: ήταν ο Δημήτρης Κουφοντίνας που πρώτος προσπάθησε να βάλει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση, μιλώντας για συμβολική ενέργεια (λόγω της μικρής ποσότητας της εκρηκτικής ύλης) και για όχι τυφλό χτύπημα (λόγω του τηλεχειρισμού, που σημαίνει εποπτεία του χώρου).
♦ Τι συνέβη;
Αντιγράφουμε από το «Ριζοσπάστη» (2.6.06), που περιγράφει στιγμιότυπα από την πορεία του ΠΑΜΕ την ίδια μέρα: «Μια χαφιεδοκάμερα, ξηλωμένη από τη συμβολή των οδών Φιλελλήνων και Ξενοφώντος, αυτή που ελέγχει ποιος κινείται προς τα γραφεία του ΣΕΒ, έγινε γυαλιά καρφιά έξω από την είσοδο των γραφείων των βιομηχάνων. Επίσης, η κάμερα έξω από την είσοδο του ΣΕΒ βάφτηκε κόκκινη».
Επειδή η περιγραφή δεν είναι και τόσο σαφής, παρακαλούμε να μας διευκρινιστούν τα εξής: τη χαφιεδοκάμερα την ξήλωσαν οι διαδηλωτές του ΠΑΜΕ και την έκαναν γυαλιά καρφιά ή τη βρήκαν ξηλωμένη από άλλους και απλώς την… αποτελείωσαν; Αν ισχύει το πρώτο, τότε μπράβο τους, αλλά γιατί την κάμερα έξω από τα γραφεία του ΣΕΒ περιορίστηκαν απλά να τη βάψουν κόκκινη (κάποια καθαρίστρια θα την καθαρίσει) και δεν την ξήλωσαν κι αυτή; Αν απλώς έσπασαν μια ξηλωμένη από άλλους (και γι’ αυτό άχρηστη) κάμερα, τότε έχουμε ένα ακόμα καραγκιοζιλίκι. Εμείς θα τους προτείναμε σε κάθε πορεία να σπάνε και καναδυό κάμερες. Και μάλιστα, να βάζουν τους βουλευτές τους να το κάνουν, όχι μόνο και όχι τόσο επειδή έχουν ασυλία αλλά επειδή ως πράξη θα συμβόλιζε κάτι ευρύτερο. Ενα κάλεσμα στο λαό στην ίδια κατεύθυνση.
♦ Aπαιχτος
«Εγραψε» πάλι ο Βύρων Πολύδωρας. Κάλεσε τους αδελφούς Παλαιοκώστα να παραδοθούν, γιατί… αργά ή γρήγορα θα συλληφθούν, αυτό είναι βέβαιο. Απαιχτος ο Πόλυ, όπως πάντα. Ειδικά οι βεβαιότητές μας μας τρελαίνουν και μας κάνουν να τον ερωτευόμαστε κάθε φορά και πιο πολύ. Είναι η χαρά του παραπολιτικού σχολιογράφου. Θυμίζουμε πως στις αρχές της προηγούμενης βδομάδας δήλωνε ότι οι αστυνομικές υπηρεσίες βρίσκονται επί τα ίχνη της «νέας γενιάς τρομοκρατών» και κάποια στιγμή θα υπάρξουν συλλήψεις και την επομένη έσκασε η βόμβα στη γειτονιά του Βουλγαράκη. Εκείνο που μας εντυπωσιάζει στον Πόλυ είναι πως έχει μια καταπληκτική αίσθηση του σωστού πολιτικού timing. Τις δηλώσεις του τις κάνει πάντα στην κατάλληλη στιγμή και είναι ό,τι πρέπει για να ξεφτιλίζουν και τον ίδιο και την κυβέρνησή του.
♦ Σαν το Σίσσυφο
Πάνω που το ΠΑΣΟΚ νόμιζε ότι έχει πάρει τον αέρα της ΝΔ και πλέον πηγαίνουν μπάρα-μπάρα, έφαγε μια σφαλιάρα και ξεκινάει πάλι από την αρχή. Το μαρτύριο του Σίσσυφου θυμίζουν τα ανεβοκατεβάσματά του στα γκάλοπ. Κάτω από μια μονάδα ήταν η προπορεία της ΝΔ στην «πρόθεση ψήφου» τον Απρίλη, στις δυο μονάδες ανέβηκε στο τελευταίο γκάλοπ της GPO. Ανέβηκε ο Καραμανλής στην «καταλληλότητα για πρωθυπουργός», έπεσε ο Γιωργάκης. Ακόμα και η επιλογή της Καραχασάν παίρνει περισσότερες αρνητικές (58%) από θετικές (37%) γνώμες. Οσο για την «παράσταση νίκης», γ…σέ τα κι άφησέ τα. Το 63,9% δίνει φαβορί τη ΝΔ και μόλις ένα 21,7% φανατικών πιστών δίνει την πρωτιά στο ΠΑΣΟΚ.
Δεν πρέπει να απελπίζονται, πάντως. Ας παραγγείλουν ένα γκάλοπ τώρα (ίσως να το δούμε κιόλας σε καμιά από τις αυριανές εφημερίδες). Με το ξεφτιλίκι της απόδρασης από τον Κορυδαλλό, ίσως η ψαλίδα να έχει κλείσει λίγο.
♦ Πληρωμένη απάντηση
Να την πέφτεις στη ΓΣΕΕ, θεωρώντας ότι της κάνεις αριστερή κριτική, κι αυτή να σε ταπώνει και να τα κάνεις όλα γαργάρα! Μάλλον την πάτησαν οι άνθρωποι του Περισσού, που με αφορμή το έγκλημα του «Τιτάνα» έβγαλαν ανακοίνωση στην οποία έδειξαν και τη ΓΣΕΕ ως συνυπεύθυνη, λόγω της στάσης της, για τα εργατικά «ατυχήματα». Ιδού πώς τους απάντησε η ΓΣΕΕ: «Αν η ηγεσία του ΚΚΕ επιμείνει σ΄αυτή την απαράδεκτη συλλογιστική, ότι δηλαδή τα συνδικάτα είναι συνυπεύθυνα, τότε θα έπρεπε να καταγγείλει πρώτα την Ομοσπονδία Οικοδόμων, γιατί σ΄αυτό το χώρο εμφανίζονται τα περισσότερα και θανατηφόρα ατυχήματα. Εμείς όμως δεν συντασσόμαστε με αυτόν τον πολιτικό παραλογισμό».
Ανταπάντηση δεν υπήρξε, ούτε καν με ένα σχόλιο από το «Ριζοσπάστη». Τι να πουν άλλωστε; Οτι και οι δικοί τους συνδικαλισταράδες δεν κάνουν τίποτα διαφορετικό απ’ αυτό που κάνει η ΓΣΕΕ; Οτι τρέχουν πάντα κατόπιν εορτής, για να μετρήσουν πτώματα και σακατεμένα κορμιά εργατών και να βγάλουν μετά πύρινες ανακοινώσεις καταγγελίας;
Αλλά, μιας και το ‘φερε η κουβέντα για τον οικοδομικό συνδικαλισμό, εμείς ακόμα περιμένουμε μια απάντηση, ένα σχόλιο βρε αδερφέ, για εκείνο που οι ίδιοι έγραψαν στην εφημερίδα της Ομοσπονδίας Οικοδόμων, ότι είναι δύσκολο να ανοιχτεί και να παλευτεί το ζήτημα της Συλλογικής Σύμβασης, γιατί η πλειοψηφία των Διοικήσεων των Συνδικάτων αποτελείται από εργολάβους. Οι εργολάβοι-συνδικαλιστές δεν είναι αρνητικοί και στα μέτρα ασφάλειας των εργατών;
♦ Απροκάλυπτα
«Εχω την άποψη, ότι η ικανότητα του κάθε μάρτυρα να ταυτοποιεί πρόσωπα εξαρτάται από τη δυνατότητα που έχει να προσλαμβάνει παραστάσεις και να διατηρεί αυτές τις παραστάσεις στο μυαλό του. Οταν λοιπόν αυτοί οι συγκεκριμένοι μάρτυρες τώρα, που ζητάει η υπεράσπιση του κυρίου Ξηρού, λένε ότι “δεν μπορώ να αναγνωρίσω, να ταυτοποιήσω τα πρόσωπα που είδα”, αυτό δε νομίζω ότι θα μπορέσει να βοηθήσει σε τίποτα στην εξέλιξη και στην ανεύρεση της αλήθειας που επιδιώκει το δικαστήριό σας. Ως εκ τούτου, προτείνω να απορριφθεί το αίτημα και να μην κλητευθούν οι μάρτυρες».
Η παραπάνω εκπληκτική άποψη ανήκει στην Ε. Κουτζαμάνη, εισαγγελέα της έδρας του έκτακτου τρομοδικείου του Κορυδαλλού, που δικάζει σε δεύτερο βαθμό τους φερόμενους ως μέλη της 17Ν. Το αίτημα υποβλήθηκε από την υπεράσπιση του Βασίλη Ξηρού και αφορούσε την κλήτευση αυτοπτών μαρτύρων στην υπόθεση Περατικού. Μαρτύρων που ήταν μπροστά στα περιστατικά και μάλιστα σε θέσεις πολύ πιο κοντινές απ’ αυτές που ήταν άλλοι μάρτυρες που κλήθηκαν και κατέθεσαν.
Θα πρέπει να ευχαριστήσουμε την κ. Κουτζαμάνη γι’ αυτή την απροκάλυπτη (θα λέγαμε και κυνική, αλλά δε θέλουμε να τη δυσαρεστήσουμε, τώρα που το συγκρότημα Λαμπράκη της έδωσε το χρίσμα για να γίνει η πρώτη γυναίκα αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου) τοποθέτηση-ομολογία. Τι μας λέει; Οτι σε ένα τέτοιο δικαστήριο πρέπει να καλούνται μόνο οι μάρτυρες που αναγνωρίζουν. Μόνο οι μάρτυρες που δείχνουν τον κατηγορούμενο που τους έχουν υποδείξει και λένε: «Τον αναγνωρίζω, αυτός ήταν».
Ακόμα και ένας πρωτοετής της Νομικής θα εκπλαγεί από αυτή την τοποθέτηση. Γιατί αυτός διδάσκεται ότι σε μια σοβαρή υπόθεση (ανθρωποκτονία έχουμε) καλούνται όλοι οι μάρτυρες και εξετάζονται εξονυχιστικά όλοι, ούτως ώστε μέσα από το σύνολο των καταθέσεων να σχηματιστεί η δικανική αλήθεια. Για παράδειγμα, μπορεί ένας μάρτυρας να αναγνωρίζει ένα πρόσωπο και να το τοποθετεί κάπου στο χώρο, να του αποδίδει ορισμένες κινήσεις, ορισμένες ενέργειες. Μπορεί δυο άλλοι μάρτυρες να μην αναγνωρίζουν αυτό το πρόσωπο, αλλά να το τοποθετούν αλλού στο χώρο και να του αποδίδουν διαφορετικές κινήσεις και ενέργειες. Σ’ αυτή την περίπτωση ο πρωτοετής της Νομικής διδάσκεται ότι εγείρεται αμφιβολία για την αξιοπιστία του πρώτου μάρτυρα. Και η αμφιβολία είναι υπέρ του κατηγορούμενου, σύμφωνα με μια πάγια αρχή του Δικαίου.
Κακώς, όμως, θα εκπλαγεί ο πρωτοετής της Νομικής. Οφείλει μετά την πρώτη έκπληξή του να αναγνωρίσει πως σε μια πολιτική δίκη, σε μια δίκη όπου δικάζεται η Ιστορία και συγκεκριμένα άτομα που τους αποδίδεται βίαιη αντιθεσμική δράση, δε μπορούν να ισχύουν αυτά που (πρέπει να) ισχύουν σε μια κοινή τυπική δίκη. Σε μια τέτοια πολιτική δίκη χρειαζούμενοι είναι μόνο οι αναγνωριστές. Οσοι με τη μαρτυρία τους μπορεί να αμφισβητήσουν την αξιοπιστία των αναγνωριστών θεωρούνται εξ ορισμού εξοβελιστέοι από την ακροαματική διαδικασία.
