♦ Ειλικρίνεια
Μόνο ως ανειλικρινής δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ο Περικλής Κοροβέσης. Ενθερμος οπαδός του Φ(λ)όρουμ ο ίδιος, μας δίνει το ιδεολογικοπολιτικό του στίγμα από τη στήλη του στην «Ελευθεροτυπία»:
«Το Παγκόσμιο Φόρουμ είναι το μεγαλύτερο πολιτικό γεγονός σε διεθνές επίπεδο, μετά την πτώση του Τείχους, και εντάσσεται στις ιερότερες παραδόσεις του εργατικού κινήματος (…) μπορούμε να μιλάμε σεμνά και ταπεινά για μια Νέα Διεθνή. Αλλά αυτή η Διεθνής δεν έχει καμία σχέση με τις προηγούμενες. Αυτές ευαγγελίζονταν την παγκόσμια επανάσταση (…) από το Φόρουμ αποκλείονται οι ένοπλες οργανώσεις».
Τι να συμπληρώσουμε εμείς; Τα είπε όλα ο Περικλάρας.
♦ Κόμπλεξ (1)
«Το μεσημέρι του Σαββάτου οι συμμετέχοντες στο Φόρουμ πραγματοποίησαν αντιπολεμική διαδήλωση, η συμμετοχή στην οποία κυμάνθηκε από 7 έως 10.000» («Ριζοσπάστης», 9.5.06). Ξεπέρασαν και τους μπάτσους στην «εκτίμηση» τα σαΐνια του Περισσού. Γιατί, όπως είναι γνωστό, οι μπάτσοι ξεκίνησαν με 7.000, ανέβηκαν στις 10.000 και κατέληξαν στις 15.000. Και βέβαια, όσοι παρακολούθησαν την πορεία του Φ(λ)όρουμ και έχουν ακόμα και μικρή εξοικείωση με τα μεγέθη γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο κόσμος στην πορεία ήταν πολύ περισσότερος. Πάρα πολύ περισσότερος από τα νούμερα του Περισσού, που δεν επικαλείται καν την Αστυνομία. Αποκάλυψαν έτσι το κόμπλεξ με το οποίο αντιμετώπισαν τη διοργάνωση του ΕΚΦ στην Αθήνα. Ενα κόμπλεξ που ήταν διάχυτο σε όλες τις αντιδράσεις τους (μέχρι και ειδική αφίσα τύπωσαν και την κρέμασαν στις κολόνες της Βουλιαγμένης και της παραλιακής), το οποίο αποκαλύπτει και τον πολιτικό πρωτογονισμό στον οποίο διαπαιδαγωγούν τους οπαδούς τους. Γιατί, βέβαια, το ζήτημα δεν είναι πόσους μάζεψε ή δεν μάζεψε το Φ(λ)όρουμ, αλλά ποιο είναι το ιδεολογικοπολιτικό του στίγμα. Δεν ήθελαν, όμως, να ρίξουν εκεί το βάρος, στην ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση, δηλαδή, γιατί πρώτο ένα σωρό από «αδελφές πολιτικές δυνάμεις» συμμετείχαν στο ΕΚΦ, γιατί δεύτερο και πολλοί οπαδοί του Περισσού πήραν μέρος στην πορεία, γιατί τρίτο δε μπορείς να κάνεις ιδεολογικοπολιτική πολεμική στο Φ(λ)όρουμ όταν εσύ αποθεώνεις τον κινέζικο καπιταλισμό και τον μοστράρεις ως σοσιαλισμό.
♦ Κόμπλεξ (2)
Από το ίδιο κόμπλεξ, όμως, διακατέχονται και οι άνθρωποι του Φ(λ)όρουμ και ειδικά τα στελέχη του ΣΥΝ, που ξεκινούσαν από 70.000 και έφταναν μέχρι τις 100.000! Εκείνος ο ανεκδιήγητος Στρατούλης ρέστα έδωσε στα κανάλια και μάλιστα δεν την έπεφτε στους μπάτσους, αλλά έλεγε πως έκαναν λάθος γιατί δεν είχαν υπολογίσει τις προσυγκεντρώσεις (φαίνεται πως στο παρασκήνιο παζάρευαν με τον Πολύδωρα, γι’ αυτό και οι μπάτσοι… ανέβαζαν σιγά-σιγά την εκτίμησή τους). Μέχρι και την κοινή λογική παραβίασαν βάναυσα, μιλώντας για πορεία μήκους 7 χιλιομέτρων. Για σταθείτε, ρε παιδιά, γιατί θα μας τρελάνετε. Η Αλεξάνδρας δεν είναι ούτε τρία χιλιόμετρα και η πορεία, πριν ξεκινήσει, έφτανε από τη ΓΣΕΕ μέχρι πριν το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Κάτι παραπάνω από δυο χιλιόμετρα, δηλαδή. Και ολόκληρη τη διαδρομή ΓΣΕΕ – Αλεξάνδρας – Β. Σοφίας – Σύνταγμα να πάρεις (που δεν ταυτίζεται, βέβαια, με το μήκος της πορείας) πάλι δεν βγαίνουν 7 χιλιόμετρα. Είπαμε, όμως, όταν σκοπό σου έχεις να κάνεις διαγωνισμό μεγέθους με εκδηλώσεις του Περισσού, όταν το παιχνίδι παίζεται με νούμερα (και «νούμερα»), το ψέμα θα επιστρατεύσεις.
♦ Ακομπλεξάριστα
Πόση ήταν τελικά η πορεία; Σύμφωνα με τους δικούς μας υπολογισμούς, πρέπει να ήταν μεταξύ 30.000 και 40.000 άτομα. Ακριβείς υπολογισμούς σε τέτοιες περιπτώσεις δε μπορείς να κάνεις. Δώσαμε σε προηγούμενο σχόλιο ένα μέτρο μήκους για το πόσο έπιανε η πορεία στην Αλεξάνδρας. Σας δίνουμε και ένα μέτρο χρόνου: έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία περνούσε για μία ώρα και σαράντα λεπτά, χωρίς τα μπλοκ να σταματούν.
Ομως τι να την κάνεις τη μίζερη αριθμητική; Η πορεία ήταν μεγάλη. Πολύ μεγάλη, ειδικά για τα μέτρα αυτών που τη διοργάνωσαν. Μπορούσε να συγκριθεί μόνο με τις μεγάλες διαδηλώσεις λίγο πριν οι Αμερικάνοι επιτεθούν στο Ιράκ. Κι αυτό μόνο πολιτικάντηδες μπορούν να επιδιώξουν να το κρύψουν. Ομως, μια πορεία δεν κρίνεται από τον όγκο της, αλλά από το ιδεολογικοπολιτικό της στίγμα, για το οποίο μπορούμε να πούμε πολλά, πάρα πολλά. Αν ήταν οι εκδηλώσεις να κρίνονται από τον όγκο τους, τότε νικήτριες θα ήταν πάντα οι δυνάμεις του δικομματισμού με τις ογκώδεις προεκλογικές συγκεντρώσεις τους.
♦ Κατάντια
Με το παρακάτω σχόλιο στόλισε το «Εθνος» του Μπόμπολα τον Γ. Βότση, απαντώντας σε σχόλιό του στην «Ελευθεροτυπία»: «Από ασυμβίβαστος, επαναστάτης και θαυμαστής των Μπάαντερ – Μάινχοφ, κατέληξε συνοδοιπόρος και “παπαγαλάκι” του Μ. Κεφαλογιάννη. Η φωτογραφία της παρακμής… (…) “Τρελά μεγαλεία” για τον “ασυμβίβαστο” της “αδέσμευτης”. Σουίτες, πρώτο τραπέζι πίστα, δίπλα στους εμίρηδες. Και μάλιστα απρόσκλητος, ή, μάλλον της προσκολλήσεως, ως συνήθως. Σαν το τσιμπούρι». Και τι απάντησε ο Βότσης; Τίποτα. Απορία ψάλτου βηξ. Εμείς, χωρίς να μπαίνουμε καθόλου στον καυγά των «διαπλεκόμενων» (αλλά απολαμβάνοντάς τον δεόντως), θυμίζουμε ένα άλλο εξωτικό ταξίδι του Γ.Β., στην Κορέα, μαζί με τον πατριάρχη Βαρθολομαίο, καλεσμένοι όλοι του εφοπλιστή Τσάκου που καθέλκυε κάποια βαπόρια του. Στην επιστροφή από εκείνο το ταξίδι ο Γ.Β. έγραψε έναν ύμνο για τον «καπετάν Τσάκο» και την «ελληνική ναυτιλία». Υμνησε το πιο ανθρωποφάγο, το πιο εγκληματικό τμήμα του ελληνικού κεφάλαιου.
♦ Μνήμες
Ο Παπαθεμελής είναι ο μόνος που βγαίνει στα κανάλια και θυμίζει ότι οι υπερνομαρχίες στη Θράκη έγιναν το 1994 από το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου για να μην υπάρχει η πιθανότητα να εκλεγούν νομάρχες από την τουρκική μειονότητα (ξέρετε, αυτή που την αποκαλούν μουσουλμανική, λες και οι μειονότητες προσδιορίζονται με θρησκευτικά κριτήρια). Οταν τον ακούν οι Πασόκοι κάνουν τουμπεκί. Γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι αυτά ήταν τα κριτήρια. Αλλιώς δεν θα ανακάτευαν νομούς από δυο περιφέρειες (Μακεδονίας και Θράκης) για να φτιάξουν την υπερνομαρχία Καβάλας-Δράμας-Ξάνθης. Μάλιστα, σε ένα «τοκ σόου» που τα έλεγε αυτά ο Στελάρας, πετάχτηκε μια κυρία (δε συγκρατήσαμε το όνομά της) και του έκανε έντονη παρατήρηση, να μην τα λέει γιατί δεν πρέπει να ακούγονται! Πάνω σ’ αυτό το κρίσιμο ζήτημα δε λέει τίποτα ο Γιωργάκης. Λες κι έχει πιει το αμίλητο νερό. Του βγήκε προπαγανδιστικά η επιλογή της Καραχασάν, καθώς την πάτησαν οι αφιονισμένοι (και πολιτικά ηλίθιοι) δεξιοί και δεν έχει καμιά ανάγκη να μιλήσει για τα ζητήματα ουσίας, για τις πραγματικές διακρίσεις σε βάρος της μειονότητας.
♦ «Επνιξαν» τις σφαίρες
Πέντε πυροβολισμοί στη σειρά. Τους ακούσαμε με τ’ αυτιά μας, όχι από διηγήσεις τρίτων. Τους έριξε ΜΑΤάς ή ασφαλίτης, απ’ αυτούς που ήταν παραταγμένοι μπροστά και στα πλάγια του κτιρίου του Αρείου Πάγου, τη μέρα της πορείας του Φόρουμ. Δεν τον είδαμε, μόνο τον ακούσαμε, γι’ αυτό και δε μπορούμε να πούμε αν πυροβόλησε στον αέρα ή σκόπευσε προς τους διαδηλωτές που έκαψαν με μολότοφ ένα περιπολικό. Σημασία έχει ότι το περιστατικό το έπνιξαν. Το έπνιξαν οι μπάτσοι και οι αξιωματικοί τους που ήταν παρόντες, το έπνιξε και ο Πολύδωρας, που δε μπήκε καν στον κόπο να διατάξει μια ΕΔΕ για τα μάτια. Περιττεύει, βέβαια, να σημειώσουμε ότι αν ήθελαν ήταν πανεύκολο να βρουν ποιος μπάτσος έβγαλε το κουμπούρι και πυροβόλησε. Μια απλή επισκόπηση των όπλων όσων βρίσκονταν στο συγκεκριμένο σημείο θα ήταν αρκετή.
♦ Χωρίς σχόλια
«Συζήτηση με θέμα “Οι εξελίξεις στο ασφαλιστικό – κριτήριο ψήφου για τις δημοτικές, νομαρχιακές εκλογές. Η θέση του ΠΑΜΕ”, διοργανώνουν τα σωματεία της Ζώνης Περάματος, στο χώρο της έκθεσης εικαστικών τεχνών το Σάββατο 13 Μάη στις 7μ.μ. Θα μιλήσει ο Γιώργος Μαυρίκος, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ και υποψήφιος υπερνομάρχης Αθήνα – Πειραιά της ΝΑΣ» («Ριζοσπάστης», 9.5.06).
♦ Ενα το μοντέλο
Τούτη τη βδομάδα ησυχάσαμε κάπως από τη μάχη των μοντέλων. Είχαν άλλα ζητήματα ν’ ασχοληθούν κι έτσι «Σουηδοί» και «Ιρλανδοί» έβαλαν τα μαχαίρια στις θήκες και περιμένουν κάποια προσφορότερη στιγμή για να ξαναρχίσουν τον καυγά. Ετσι κι αλλιώς, ο… μοντελισμός έγινε της μόδας και προσφέρει άφθονο υλικό για παραμύθιασμα των εργαζόμενων και των νέων.
Ομως, όποιο μοντέλο και να πάρεις, αυτούσιο, στοιχεία του ή προσαρμοσμένο, δεν έχεις παρά έναν τρόπο διαχείρισης του καπιταλισμού. Κυρίως των δημόσιων οικονομικών του, των τρόπων με τους οποίους το κράτος διαπλέκεται με το ιδιωτικό κεφάλαιο και των τρόπων με τους οποίους το κράτος παρεμβαίνει στους ταξικούς ανταγωνισμούς και στη διαμόρφωση των εργασιακών σχέσεων. Οι θιασώτες όλων αυτών των μοντέλων σε ένα πράγμα ομνύουν, ένας είναι ο τελικός τους σκοπός και δεν τον κρύβουν. Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας. Δηλαδή, η αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων.
Κοντολογίς, όποιο μοντέλο διαχείρισης και να ξύσεις, από κάτω θα βρεις το βασικό, το στέρεο, το αμετακίνητο μοντέλο: τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, τις σχέσεις εκμετάλλευσης, που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο.
