Παρέμβαση με νόημα
Την επέτειο της εκλογικής νίκης του ΠΑΣΟΚ το 1981 διάλεξε ο Κώστας Λαλιώτης για να κάνει μια από τις σπάνιες παρεμβάσεις του στο πολιτικό προσκήνιο, με άρθρο στο «Πρώτο Θέμα». Μάστορας στην τακτική «τα λέω της πεθεράς για να τ' ακούσει η νύφη», ο Λαλιώτης ασχολείται με τη μυστική έκθεση Αβέρωφ για την οικονομία, που δημοσιεύτηκε ένα μήνα πριν από τις εκλογές του 1981. Στόχος του υποτίθεται πως είναι να υπερασπιστεί το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα Παπανδρέου από τις κατηγορίες ότι κατέστρεψαν τη χώρα. Οταν όμως γράφει ότι «η “μνήμη του Παρελθόντος“ μπορεί να συνδεθεί άρρηκτα με τη “μνήμη του Μέλλοντος“ μόνον εάν και εφ’ όσον συνυφανθεί με αναμφισβήτητες αλήθειες», έχει το βλέμμα στραμμένο όχι στο παρελθόν, αλλά στο παρόν και στο άμεσο μέλλον. «Η Δεξιά δεν αλλάζει», φωνάζει ο Λαλιώτης στους πασόκους, παρεμβαίνοντας ενάντια σ' εκείνους που ζητούν μετεκλογική κυβερνητική συνεργασία με τη ΝΔ. Εμφανίζεται ως ο εκπρόσωπος του «παλιού καλού ΠΑΣΟΚ» με τη θεσμική μνήμη. Και επιδιώκει να ενεργοποιήσει τα αντιδεξιά αντανακλαστικά εκείνου του εκλογικού σώματος που ψήφιζε ΠΑΣΟΚ και σήμερα ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ. Ο νοών νοείτω.
Πυθίες
Κι ο Βούτσης είναι παλιός στο κουρμπέτι του ευρωαναθεωρητισμού. Και ξέρει πώς ν' απευθύνεται στον «ΣΥΡΙΖΑ του 4%». Επέλεξε, λοιπόν, την «Εποχή» για να τα χώσει στον Καμμένο: «Η παρέμβαση του υπουργού Αμυνας, ιδιαίτερα στην Αμερική, λειτούργησε αποσταθεροποιητικά και δημιούργησε όξυνση». Και να δικαιολογήσει απόλυτα τον Κοτζιά: «Η διάσταση απόψεων, σε συνδυασμό με όσα αναίτια τέθηκαν περί “μυστικών κονδυλίων“, οδήγησαν τον υπουργό Εξωτερικών στην παραίτησή του». Λείπει μια παράμετρος από την τοποθέτηση Βούτση, η οποία όμως είναι «ευκόλως εννοούμενη»: ο ρόλος του Τσίπρα, που άφησε ακάλυπτο τον Κοτζιά. Αυτή την κριτική την κάνει κάθε συριζαίος, χωρίς να δημιουργεί κανένα εσωκομματικό πρόβλημα. Στον Τσίπρα «σέρνουν» τα μύρια όσα, όμως επειδή ξέρουν ότι αυτός είναι το «δυνατό χαρτί» του ΣΥΡΙΖΑ και κανένας τους δε θέλει να απομακρυνθεί το κόμμα τους από την εξουσία, δεν αφήνουν αυτή την κριτική να βγει δημόσια. Υποδύονται τις σύγχρονες Πυθίες.
Βουκεφάλες
Αντίθετα από τον ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο έχουν την πολυτέλεια (ως ένα βαθμό και την πολιτική κουλτούρα) να ρυθμίζουν τις εσωκομματικές συγκρούσεις με παρασκηνιακές συμφωνίες, κρατώντας την αντιπαράθεση σε μη συγκρουσιακά επίπεδα, στους ΑΝΕΛ η κατάσταση θυμίζει την παροιμία «ήταν στραβό το κλήμα το 'φαγε και ο γάιδαρος».
«Εξαιρετικός γνώστης και χειριστής των θεμάτων εξωτερικής πολιτικής. Ολα, πόσο μάλλον τα κορυφαία, τα μοιραζόταν και τα συζητούσε μαζί μας (ΑΝΥΠΕΞ και δύο ΥΦΥΠΕΞ) σε τακτικότατες συσκέψεις», έγραψε στο Twitter ο Κουίκ για τον Κοτζιά. Πώς να μην τα πάρει στο κρανίο ο Καμμένος; Ανέβηκε στο βήμα του εθνικού συμβουλίου των ΑΝΕΛ ως ταύρος εν υαλοπωλείω: «Τώρα τελευταία εμφανίστηκε μια καινούρια κατηγορία, οι Μακεδονοκλάστες, οι οποίοι μας προέκυψαν, αφού τους διορίσαμε -χωρίς να είναι καν βουλευτές- ακόμη και σε υπουργικούς θώκους, να μας κάνουν και κριτική. Σας ζητάω συγγνώμη που τους έβαλα σε θέσεις κλειδιά. Εγώ φταίω, αναλαμβάνω την ευθύνη και σας υπόσχομαι ότι αυτοί οι τύποι δεν έχουν κανένα λόγο πια στους ΑΝΕΛ. Τελειώσανε, γιατί στην πλάτη μας πατήσανε και έγιναν τζάμπα μάγκες. Καλό ταξίδι», είπε φωτογραφίζοντας τον Κουίκ (που δεν είναι βουλευτής). «Βρίσκομαι στην Αίγυπτο ως υφυπουργός Εξωτερικών, υπηρετώντας την εξωτερική πολιτική της πατρίδας μου, όπως τη χαράσσει ο πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή μας», δήλωσε από το Κάιρο ο Κουίκ. Καρφί για τον Καμμένο και για τη στάση του στις ΗΠΑ.
Εννοείται πως θα υπάρξει και συνέχεια. Παπαχριστόπουλος, που δηλώνει συνεχώς ότι θα ψηφίσει τη Συμφωνία των Πρεσπών, Κουντουρά, που είπε στο υπουργικό συμβούλιο ότι στα εθνικά θέματα οι βουλευτές ψηφίζουν κατά συνείδηση (τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια) και Κουίκ, που θα πάρει τη βουλευτική έδρα του Παπαχριστόπουλου, αν αυτός την παραδώσει (αφού πρώτα ψηφίσει τη Συμφωνία των Πρεσπών) στοιχειώνουν τον ύπνο του Καμμένου. Θα μείνει με πέντε βουλευτές και δεν ξέρει ακόμα αν υπάρχει και ένας ακόμα, όπως υποστηρίζουν διάφορα δημοσιεύματα.
Απλή αριθμητική (1)
Αν ο Μητσοτάκης και το επιτελείο του έχουν στοιχειώδη αίσθηση του πολιτικού παιγνίου, θα πρέπει να υποβάλουν πρόταση μομφής στην κυβέρνηση αμέσως μόλις αρχίσει στη Βουλή η συζήτηση για την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Σύμφωνα με τον Κανονισμό της Βουλής (άρθρο 142), κάθε άλλη διαδικασία σταματάει και προηγείται η διαδικασία της πρότασης δυσπιστίας (έτσι ονομάζεται). Η σχετική συζήτηση είτε αρχίζει μετά από δύο μέρες είτε αρχίζει αμέσως, αν το ζητήσει η κυβέρνηση. Κρατάει δε τρεις μέρες και ολοκληρώνεται με ονομαστική ψηφοφορία.
Είναι μια καλή ευκαιρία για να εκτεθεί ο Καμμένος, ο οποίος -σύμφωνα με τη δέσμευση στο υπουργικό συμβούλιο, ότι δε θα υπερψηφίσει πρόταση δυσπιστίας της ΝΔ- θα πρέπει να ψηφίσει «όχι». Δηλαδή, με την ψήφο των βουλευτών των ΑΝΕΛ θα επιτρέψει στην κυβέρνηση να διατηρήσει την εμπιστοσύνη της Βουλής και αμέσως μετά να κυρώσει τη Συμφωνία των Πρεσπών, χωρίς τις ψήφους μερικών ανελιτών, αλλά με τις ψήφους δύο τουλάχιστον απ' αυτούς (Κουντουρά, Παπαχριστόπουλου) συν τις ψήφους των ποταμίσιων.
Σε δύσκολη θέση θα βρεθεί και το Ποτάμι, αν επιλέξει να υπερψηφίσει την πρόταση δυσπιστίας και μετά την απόρριψή της να υπερψηφίσει τη Συμφωνία των Πρεσπών. Θα είναι σαν να προσπαθεί να ρίξει μια κυβέρνηση, τη στιγμή που αυτή η κυβέρνηση επιχειρεί να κυρώσει μια διεθνή συμφωνία, με την οποία το Ποτάμι συμφωνεί και έχει δηλώσει ότι θα την υπερψηφίσει.
Απλή αριθμητική (2)
Θα τολμήσει ο Κούλης να κάνει μια τέτοια κίνηση; 'Η θα φοβηθεί ότι ο Καμμένος μπορεί να ρίξει την κυβέρνηση (η δέσμευση που έχει αναλάβει στο υπουργικό συμβούλιο δε σημαίνει τίποτα για τον Καμμένο) και τότε ο Κούλης θα βρεθεί έκθετος ενώπιον των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και της ΕΕ, ότι έριξε την κυβέρνηση Τσίπρα εμποδίζοντάς την να κυρώσει τη Συμφωνία των Πρεσπών; Κάτι τέτοιο ο Κούλης δεν το θέλει με τίποτα. Γιατί εκτός του ότι θα δει τους ιμπεριαλιστές να προσπαθούν να τον «σκίσουν», θα κληρονομήσει ο ίδιος -αφού φιλοδοξεί να είναι ο επόμενος πρωθυπουργός- την «καυτή πατάτα». Θα είναι αυτός που θα πρέπει να κυρώσει τη Συμφωνία.
Γι' αυτό και ο Κούλης μπορεί να μην επιλέξει να υποβάλει πρόταση δυσπιστίας πριν από την κύρωση της συμφωνίας. Εκτός αν γνωρίζει ότι κάποιο άλλο κόμμα (π.χ. Περισσός) θα αποχωρήσει από τη διαδικασία της πρότασης δυσπιστίας, οπότε δε θα μαζεύονται 151 «κουκιά» και η κυβέρνηση θα παραμείνει ως κυβέρνηση μειοψηφίας. Αυτό θα ήταν το ιδανικό σενάριο για τον Κούλη. Και η συμφωνία θα κυρωθεί (πράγμα που επιθυμεί διακαώς η ΝΔ) και αντιπολιτευτική υπεραξία θα βγάλει.
Το πρώτο βήμα
Ο βουλευτής της ΔΗΣΥ, πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ και ηγετικό στέλεχος του ΚΙΝΑΛ Θανάσης Θεοχαρόπουλος, δήλωσε ότι θα στήριζε τη Συμφωνία των Πρεσπών, αν ο Τσίπρας πήγαινε αμέσως μετά σε εκλογές. Για κάτσε, ρε μεγάλε, θα του πει ο κάθε δημαρίτης (και όχι μόνο). Γιατί συνδέεις ένα εθνικό θέμα με τις εσωτερικές εξελίξεις; Αν συνδέεις τη θετική ψήφο σου με τις εκλογές, τότε εργαλειοποιείς μια διεθνή συμφωνία και ευτελίζεις την ίδια την έννοια του εθνικού θέματος. Φυσικά και τις «ακούει» αυτές τις ενστάσεις ο Θεοχαρόπουλος. Εχει όμως θητεύσει δίπλα σε ικανό δάσκαλο (τον κυρ-Φώτη τον Κουβέλη) και ξέρει πώς γίνονται αυτές οι δουλειές: πρώτα λες ναι με προϋποθέσεις και μετά παρατάς τις προϋποθέσεις και μένει μόνο το ναι.
Μεγαλεία
Μέσα στα άλλα, τα σημαντικά, ξεχάσαμε μια λεπτομέρεια. Ο Καμμένος πήγε στις ΗΠΑ με το πρωθυπουργικό αεροπλάνο. Λογικό. Ειδικά όταν πρόκειται για τον Καμμένο, ο οποίος δε χρειάζεται να κάνει διαδικασίες για να πάρει κάποιο από τα πρωθυπουργικά αεροπλάνα, αφού αυτά ανήκουν διοικητικά στην Πολεμική Αεροπορία. Πόσο κόστισε το ταξίδι; Σίγουρα πολύ περισσότερο απ' όσο θα κόστιζε η πτήση με αεροπλάνο της γραμμής (διακεκριμένη θέση). Δε θα ήθελε με τίποτα να τα χάσει αυτά τα μεγαλεία ο Καμμένος, αλλά ας όψονται οι εκλογικές ανάγκες.
Σιγά που θ' άφηναν την ευκαιρία
Μπορεί να άργησε μερικές μέρες (για να γίνουν οι απαραίτητες εσωτερικές ζυμώσεις), αλλά ήταν σίγουρο ότι η Ενωση Εισαγγελέων Ελλάδος δε θ' άφηνε ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία που της πρόσφερε στο πιάτο ο Πολάκης. Εβγαλε, λοιπόν, μια ανακοίνωση για να καλέσει την κυβέρνηση να μη στέκεται με παρεμβατική διάθεση απέναντι στη Δικαιοσύνη και μπλα, μπλα, μπλα.
Εν αναμονή
Η ερώτηση προς τον Τσίπρα στις Βρυξέλλες ήταν σαφής: «Θα στηρίξει ο ΣΥΡΙΖΑ [στις ευρωεκλογές] κάποιον από τους δύο υποψηφίους των Σοσιαλδημοκρατών ή θα στηρίξετε την παλιά σας πολιτική οικογένεια από την ευρωπαϊκή Αριστερά;».
Για κάποιον… φανατικό συριζαίο η απάντηση θα ήταν αυτονόητη: «Θα στηρίξω τον υποψήφιο της ευρωπαϊκής Αριστεράς». Αλλωστε, αυτή την ιδιότητα στις προηγούμενες ευρωεκλογές την είχε ο ίδιος ο Τσίπρας. Τα «κόζα», όμως, έχουν στο μεταξύ αλλάξει. Αφού «αποκάλυψε» ότι «κινηθήκαμε το προηγούμενο διάστημα έντονα, και εγώ προσωπικά, προκειμένου να υπάρξουν διεργασίες μήπως και βρεθεί κάποιος υποψήφιος, που θα μπορούσε να εκφράσει ευρύτερες δυνάμεις προοδευτικές, και από τον χώρο των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών και από τον χώρο των Πρασίνων και από τον χώρο της Αριστεράς» και «αυτό δεν έγινε εφικτό», ο Τσίπρας κατέληξε: «Θα παρακολουθούμε τις διεργασίες σε όλους τους χώρους και συλλογικά, όταν αποσαφηνιστεί το τοπίο, ο ΣΥΡΙΖΑ θα λάβει τις αποφάσεις του». Δηλαδή, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ να υποστηρίξει ακόμα και τον υποψήφιο της σοσιαλδημοκρατίας (μέχρι στιγμής αυτοί είναι δύο) ή των Πράσινων και όχι υποχρεωτικά τον υποψήφιο της «Αριστεράς».
