Βούδας
Ο Βούδας της Ραφήνας μίλησε. Και τι είπε; Συμφωνώ με την προλαλήσασα Ντόρα! Επί δυο μέρες τα «παπαγαλάκια» της ΝΔ τροφοδοτούσαν την επικαιρότητα με τόνους πολιτικού σασπένς: «επίκειται βαρυσήμαντη παρέμβαση Καραμανλή για το Σκοπιανό – Θα μιλήσει στη Βουλή – Μπορεί να απευθύνει διάγγελμα» κτλ. κτλ. Για να εισπράξουν μια δήλωση 39 λέξεων. Την εξής: «Η ομιλία της κας Μπακογιάννη αποτυπώνει με ακρίβεια το πλαίσιο της πολιτικής της τότε κυβέρνησης για το θέμα των Σκοπίων, με κατάληξη το Βουκουρέστι, όπως και τις ουσιώδεις διαφορές της από την πολιτική και την τακτική της σημερινής κυβέρνησης».
Ούτε «προδοσίες», ούτε «μειοδοσίες», ούτε «εθνικοί συναγερμοί», αλλά «ουσιώδεις διαφορές από την πολιτική και την τακτική της σημερινής κυβέρνησης». Οσο για την αναφορά στην ομιλία της Ντόρας, μιλάμε για «κάρφαρο» στον Κούλη (που την έβγαλε από τομεάρχη Εξωτερικών και ανακοίνωσε από τώρα ότι δε θα της δώσει υπουργείο), αλλά και για «κάρφαρο» στον Σαμαρά, τον οποίο η Ντόρα «ζωγράφισε» στην ομιλία της με τα εξής λόγια: «Ολοι όσοι προσεγγίζουμε το θέμα ψύχραιμα και νηφάλια, συμφωνούμε ότι όχι μόνο μπορούσαμε, αλλά έπρεπε από τις αρχές του 1990 να είχαμε βρει λύση. Ομως, τότε, δυστυχώς, μας κάλυψε το κύμα του λαϊκισμού και της πατριδοκαπηλίας. Κέρδισε ο τυχοδιωκτισμός. Κέρδισε ο καιροσκοπισμός». Τα «σκάγια» παίρνουν, βέβαια, και τον Κούλη που έχει «περί πολλού» τον Σαμαρά.
Ισως η λακωνική ήπια παρέμβαση του Βούδα της Ραφήνας να έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο ότι ο Σαμαράς εμφανίστηκε στη Βουλή πολύ πιο «μαζεμένος» σε σχέση με τη δήλωση που είχε κάνει μόλις ανακοινώθηκε η συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ.
Συνάντηση… πνευμάτων
«Εγώ τότε διαχειρίστηκα την εθνική γραμμή, η οποία συνοψίστηκε στο Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών στις 12 Απριλίου 1992 και μάλιστα ομόφωνα, με μια αποχή και μάλιστα με εμένα να μην είμαι παρών στην τελική απόφαση. Η απόφαση των Πολιτικών Αρχηγών έλεγε ότι η Ελλάδα δεν θα αναγνωρίσει κράτος με το όνομα “Μακεδονία“, σύνθετα ή παράγωγα», είπε ο Σαμαράς μιλώντας στη Βουλή. Ποιος άλλος έχει ακριβώς την ίδια θέση; Ο συγκυβερνών εταίρος και υπουργός Καμμένος. Το λέει και το ξαναλέει.
Ο Καμμένος τότε ήταν ακροδεξιός νεοσσός στην αστική πολιτική. Δεν πήγε με τον Σαμαρά, αλλά με τον Μητσοτάκη, που τον βοήθησε να εκλεγεί για πρώτη φορά βουλευτής (το 1993). Ο δε Σαμαράς, με κομμένα τα φτερά μετά το ναυάγιο του σκάφους ΠΟΛΑ, προσκύνησε τον Καραμανλή ο οποίος τον επανέφερε στη ΝΔ, πρώτα ως ευρωβουλευτή και μετά ως βουλευτή και υπουργό. Και βέβαια, έκανε «γαργάρα» τη νέα… εθνική γραμμή, που από «καμιά αναγνώριση κράτους με το όνομα “Μακεδονία“, σύνθετα ή παράγωγα», είχε γίνει «σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό και ισχύ έναντι όλων». Εννοείται πως και ο Καμμένος είχε αποδεχτεί αυτή τη γραμμή, που παρουσιάστηκε στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης Καραμανλή και υποστηρίχτηκε σε επίπεδο πρακτικής πολιτικής το 2008.
Για τους εθνικιστές δεν υπάρχουν αρχές. Υπάρχει μόνο η πολιτική σκοπιμότητα της κάθε συγκυρίας. Γι' αυτό και σήμερα, μολονότι υποστηρίζουν την ίδια θέση, Σαμαράς και Καμμένος στέκονται σε αντίπαλα πολιτικά στρατόπεδα.
Ψεματάρες
Σαμαράς και Βενιζέλος υποτίθεται ότι έχουν αναπτύξει «καλή χημεία» από την εποχή που συγκυβερνούσαν. Στη συζήτηση για το «Μακεδονικό», όμως, δεν απέφυγαν το αλληλομαχαίρωμα. Με στιλ, βέβαια, για να μη χαλάσουν την «καλή χημεία».
«Και όσον αφορά τα περί δηλώσεων Βενιζέλου στα Ηνωμένα Εθνη τον Σεπτέμβρη 2014, απάντησε χθες καθαρά ο ίδιος: Ηταν δική του άποψη, όχι δική μου», είπε ο Σαμαράς. Τι είχε πει ο Βενιζέλος; «Εχω μία σταθερή θέση την οποία έχω κατ’ επανάληψη διατυπώσει. Είναι η ενιαία εθνική θέση από τον Απρίλιο του 1993. Ναι, χρειάζεται συμβιβαστική λύση με τη γειτονική χώρα, ναι, η λύση είναι ένα σύνθετο όνομα με γεωγραφικό προσδιορισμό, ναι, πρέπει το όνομα αυτό να χρησιμοποιείται erga omnes και εσωτερικά και διεθνώς […] Αυτά τα έχω πει, άλλωστε, δύο φορές ως υπουργός Εξωτερικών στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, αλλά δεν ήμουν –λέω παρεμπιπτόντως– απλώς υπουργός Εξωτερικών και αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, ήμουν και κυβερνητικός εταίρος. Ηξερα πάρα πολύ καλά ποια είναι η ενιαία και διαχρονική θέση της χώρας και δεν χρειαζόμουν έγκριση του κ. Σαμαρά ως πρωθυπουργού, προκειμένου να διατυπώσω τη δική μου θέση ως κυβερνητικού εταίρου, υπουργού Εξωτερικών και εκπροσώπου της χώρας από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών». Ως εκπρόσωπος της χώρας λέει ότι μίλησε ο Βενιζέλος και όχι εκφράζοντας την προσωπική του θέση, όπως λέει ο Σαμαράς.
Οταν δε, λίγες ώρες μετά την ομιλία Σαμαρά, ο Τσίπρας αναφέρθηκε στην ομιλία Βενιζέλου στον ΟΗΕ το 2014, ο Βενιζέλος τον διέκοψε για να τον διορθώσει, λέγοντας ότι αυτό που παρουσίασε στον ΟΗΕ δεν ήταν η προσωπική του θέση, αλλά «θέση της χώρας». Και το επανέλαβε: «Διατύπωσα την πάγια θέση της χώρας από το 1993». Συμπέρασμα: ή ο Βενιζέλος λέει ψέματα ή ο Σαμαράς λέει ψέματα, ότι τάχα ο Βενιζέλος παρουσίασε την προσωπική του θέση. Λαμβάνοντας υπόψη τη σιωπή Σαμαρά ως υπουργού της κυβέρνησης Καραμανλή (όταν το ζήτημα χειριζόταν η Μπακογιάννη), είμαστε σίγουροι ότι ψέματα λέει ο Σαμαράς και όχι ο Βενιζέλος. Απλά, ο Σαμαράς τότε ήθελε να επανακάμψει στην αστική πολιτική σκηνή και έκανε τουμπεκί ψιλοκομμένο, κατά το κοινώς λεγόμενο. Και μετά, όταν έγινε πρωθυπουργός, ξαναέκανε τουμπεκί ψιλοκομμένο, γιατί χωρίς τον Βενιζέλο και το ΠΑΣΟΚ η κυβέρνησή του θα έπεφτε.
Ασε μας, κυρά μου…
Επειδή «πιστολιάζεις» καλά τους στόχους στη σκοποβολή δε γίνεσαι και πολιτικός παράγοντας. Η αθλήτρια Κορακάκη, γνωστή για τον εθνικιστικό-ακροδεξιό λόγο της, εκτός των άλλων, μας είπε: «Εκπροσωπώ τα ελληνικά χρώματα και οι επιτυχίες ανήκουν σε όσους αγαπούν την πατρίδα έμπρακτα». Ασε μας, κυρά μου, που θα μας το παίξεις και πατριωτικό κόσκινο. Εν αντιθέσει με σένα, εμείς ξέρουμε την ιστορία αυτού του τόπου…
Απελπισία
Την ώρα που ο δυτικός ιμπεριαλισμός αποθεώνει τον Τσίπρα για τη συμφωνία με τον Ζάεφ (με ανακοινώσεις κυβερνήσεων και δηλώσεις ηγετών, όπως η Μέρκελ, και κορυφαίων παραγόντων, ο Μητσοτάκης ψάχνει απελπισμένος στηρίγματα. Κατάφερε να βρει μόνο τον Μάνφρεντ Βέμπερ, τον γνωστό ακροδεξιό (προέρχεται από το CSU, το κόμμα του φασίστα Στράους) πρόεδρο της ευρωβουλευτικής ομάδας του ΕΛΚ. Δύο σελίδες συνέντευξη του Βέμπερ στα «Νέα» της περασμένης Δευτέρας, ούτε μια λέξη για τη συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ. Ούτε ερώτηση από τον ανταποκριτή της φυλλάδας στο Βερολίνο. Αυτά τα πράγματα συμφωνούνται εκ των προτέρων. Ο Βέμπερ θέλει να στηρίξει τον Μητσοτάκη, ο Βέμπερ μισεί τον Τσίπρα, όμως το «Μακεδονικό» είναι άλλη ιστορία. Σ' αυτή την υπόθεση ο Βέμπερ είναι με τη Γερμανία, δηλαδή υπέρ της συμφωνίας Τσίπρα-Ζάεφ.
Κατά τα άλλα, ο Βέμπερ δεν έχει αντίρρηση να σύρει στον Τσίπρα και την κυβέρνησή του τα εξ αμάξης: «η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα κόστισε πολύ ακριβά στους Ελληνες – Οι διεθνείς επενδυτές δεν εμπιστεύονται την κυβέρνηση Τσίπρα ώστε να γίνουν πραγματικά επενδύσεις – Πιστεύω ότι είναι απαραίτητο ένα νέο πρόσωπο στην ηγεσία της χώρας – Εμείς συνδέουμε με τον Μητσοτάκη την ελπίδα ότι θα υπάρξει μια κυβέρνηση που θα κάνει τη χώρα ελκυστική για τους επενδυτές – Η κυβέρνηση Τσίπρα έχει στεγνώσει, δεν έχει ψυχή, δεν δίνει ελπίδα για το μέλλον – Πιστεύω στον Κυριάκο Μητσοτάκη διότι διαθέτει ισχυρή βούληση και εντολή» κτλ.
Μόνο που και σ' αυτό το ζήτημα ο Κούλης ψωνίζει από το κάτω ράφι. Αρκεί να θυμηθούμε τι λένε αυτές τις μέρες στελέχη όπως ο Γιούνκερ, ο Ρέγκλινγκ, ο Ντομπρόβσκις, ο Μοσκοβισί, αλλά και ο ευρωπαϊκός Τύπος υπέρ του «πραγματιστή» Τσίπρα και της «ισχυρής δέσμευσής του στη μεταρρυθμιστική ατζέντα» για να καταλάβουμε την απελπισία του Κούλη. Μέχρι τώρα, το success story ως όρος είχε ακουστεί μόνο από το στόμα του Σαμαρά. Ποτέ από το στόμα ιμπεριαλιστή παράγοντα. Τώρα, επί Τσίπρα, ακούστηκε από το στόμα του Ρέγκλινγκ. Και ο Ρέγκλινγκ, σε αντίθεση με τον Βέμπερ, είναι από το πάνω ράφι της ιμπεριαλιστικής πολιτικής.
«Παλτό»;
Οι φωτορεπόρτερ είχαν ειδοποιηθεί και οι κάμερες ήταν στημένες για να απαθανατίσουν την ιστορική στιγμή. Μόλις ακούστηκε το όνομα «Δημήτρης Καμμένος», ο βουλευτής σηκώθηκε, έκανε το σταυρό του, έβαλε το δεξί χέρι στην καρδιά, σήκωσε το αριστερό και είπε «ναι» στην πρόταση δυσπιστίας της ΝΔ κατά της κυβέρνησης. Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη. Ο πρόεδρος Πάνος Καμμένος έστειλε επιστολή στον πρόεδρο Βούτση, ανα κοινώνοντας τη διαγραφή του βουλευτή από την κοινοβουλευτική ομάδα των ΑΝΕΛ και -βεβαίως- τουϊτάρισε με το δικό του απαράμιλλο ύφος: «Ακριβοπληρωμένη η μεταγραφή. Κουτσός ο παίχτης». Με διαμορφωμένο το ποδοσφαιρικό κλίμα, αναρωτιόμαστε αν πρόκειται για τον… Λάζαρο Χριστοδουλόπουλο της πολιτικής. Ο παίχτης όδευσε από την ΑΕΚ στον Ολυμπιακό συνοδευόμενος από το γνωστό στους ποδοσφαιρόφιλους θόρυβο. Από τη ΝΔ, όμως, διαμηνύουν ότι δε σχεδιάζουν να πάρουν τον βουλευτή Καμμένο, γιατί το ακροδεξιό προφίλ του θα διώξει κεντρώους ψηφοφόρους. Ανοησίες. Εμείς πιστεύουμε ότι το «ντιλ» έχει κλείσει. Απλά θα ανακοινωθεί αργότερα. Κρατάμε, βέβαια, μια επιφύλαξη γιατί στην αστική πολιτική οι προφορικές-παρασκηνιακές συμφωνίες δεν τηρούνται πάντοτε. Σε μια τέτοια εξέλιξη, μια πολιτική καριέρα θα καταστραφεί πρόωρα και θα δικαιωθεί ο πρόεδρος Καμμένος.
