♦ Φτύσιμο (1)
Στην τρίτη κιόλας παράγραφο της αιτιολογικής του έκθεσης, το πολυνομοσχέδιο-σκούπα της συγκυβέρνησης ρίχνει μια μεγαλοπρεπέστατη χλαπάτσα στα μέλη της «εθνικής αντιπροσωπείας». Γράφει: «Με τον τρόπο αυτό, ο έλεγχος του Κοινοβουλίου καθίσταται ουσιαστικότερος, αφού μπορεί να παρακολουθεί στενά το βαθμό υλοποίησης των παρεμβάσεων, να ελέγχει την εκτέλεσή τους, να προτείνει διορθώσεις και να κρίνει το αποτέλεσμα με βάση τα οφέλη που προέκυψαν».
Προσέξτε τώρα τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν. Ενα πολυνομοσχέδιο τεράστιου όγκου (μόνο το σχέδιο νόμου και η αιτιολογική του έκθεση είναι 300 σελίδες, ενώ με την προσθήκη των διάφορων εκθέσεων το πακέτο φτάνει τις 799 σελίδες!), που περιλαμβάνει εκατοντάδες ρυθμίσεις για όλα σχεδόν τα υπουργεία, στάλθηκε στη Βουλή γύρω στις 6:30’ το απόγευμα της Δευτέρας. Μέχρι να φωτοτυπηθεί από τις υπηρεσίες της Βουλής και να διανεμηθεί στους βουλευτές έφτασαν μεσάνυχτα. Αυτοί, λοιπόν, θα έπρεπε να ξενυχτήσουν για να το διαβάσουν διαγωνίως (για μελέτη ούτε λόγος) και την επομένη να πάνε στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής να εκφράσουν τη γνώμη τους, ενώ την Τετάρτη να το ψηφίσουν σε μια διαδικασία που δεν μπορεί να υπερβεί τις 10 ώρες (αυτό προβλέπεται για την κατεπείγουσα νομοθετική διαδικασία).
Μετά απ’ αυτά, δεν είναι φτύσιμο να τους λένε ότι «ο έλεγχος του Κοινοβουλίου καθίσταται ουσιαστικότερος»;
♦ Φτύσιμο (2)
Υπάρχει, όμως, και άλλο φτύσιμο. Ολες οι διατάξεις που δεν πέρασαν, για διάφορους λόγους, τις προηγούμενες εβδομάδες, μπήκαν στο πολυνομοσχέδιο-σκούπα, ως παράγραφοι του ενός και μοναδικού άρθρου του. Και φυσικά ψηφίστηκαν και από βουλευτές που τις είχαν καταψηφίσει τις προηγούμενες μέρες.
Μιλάμε για την κατάργηση του 2% υπέρ ΤΕΕ, που καταψηφίστηκε μόλις την προηγούμενη εβδομάδα. Επίσης, για την ένταξη των κλάδων υγείας μερικών «ευγενών» ασφαλιστικών ταμείων στον ΕΟΠΥΥ, η οποία επίσης καταψηφίστηκε. Και για την κατάργηση των εργοδοτικών εισφορών υπέρ ΟΕΚ και ΟΕΕ, που δύο φορές πήγε να την περάσει με τροπολογία ο Βρούτσης και δυο φορές αναγκάστηκε να την αποσύρει.
Αυτοί που καμαρώνουν για τη δημοκρατικότητα του αστικού κοινοβουλευτικού πολιτεύματος μπορούν τώρα να… καμαρώνουν διπλά. Οσο για μας, θυμόμαστε και πάλι τον Μαρξ που έλεγε, ότι και η πιο δημοκρατική αστική-κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν αποτελεί παρά μορφή της δικτατορίας του κεφαλαίου.
♦ Αλήτης
Αλήτης. Αυτός ο χαρακτηρισμός ταιριάζει στον Στουρνάρα, μετά απ’ αυτό που τόλμησε να πει στην κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής, την περασμένη Τρίτη:
«Είναι γεγονός ότι το υπό εξέταση σχέδιο νόμου φέρνει πρόσθετα επώδυνα μέτρα, που λειτουργούν σωρευτικά στις μεγάλες θυσίες και βάρη, που επιβάρυναν τον Ελληνικό Λαό τα τελευταία χρόνια. Αλλά, ας μου επιτραπεί να επισημάνω ότι λειτουργεί, κατά το δυνατόν και εξισορροπητικά, κατανέμοντας τα βάρη σε όσους δεν επωμίστηκαν ό,τι τους αναλογεί».
Οι συνταξιούχοι που τους κατήργησε ό,τι είχε απομείνει από τα δώρα, οι φτωχοί αγρότες που τους αύξησε το φόρο στο πετρέλαιο και την εισφορά για περίθαλψη του ΟΓΑ, εκείνοι που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας και τους έκοψε τα προνοιακά επιδόματα τέκνων και όλες οι υπόλοιπες κατηγορίες εργαζόμενων και συνταξιούχων είναι αυτοί που μέχρι τώρα «δεν είχαν επωμιστεί ό,τι τους αναλογεί» και γι’ αυτό φτιάχτηκε το πολυνομοσχέδιο!
Προκειμένου να μπορεί η συγκυβέρνηση να δημαγωγεί (όσο αυτό είναι δυνατό), το πολυνομοσχέδιο περιλαμβάνει και περικοπές σε συντάξεις βουλευτών, δημάρχων κτλ. Τους μόνους που δε θίγει ούτε στο ελάχιστο, ούτε για λόγους δημαγωγίας, είναι οι καπιταλιστές. Προφανώς, επειδή αυτοί «έχουν επωμιστεί ό,τι τους αναλογεί»!
♦ Μεταξύ κατεργαραίων…
Μαθήματα σοσιαλδημοκρατικού ρεαλισμού παρέδωσε ο Σαχινίδης στους ΣΥΡΙΖΑίους, μιλώντας στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής επί του σχεδίου κρατικού προϋπολογισμού. Θύμισε καταρχήν ότι υπήρξαν ιστορικά τεράστιες συγκρούσεις μέσα στο εργατικό κίνημα πάνω στο δίλημμα «Μεταρρύθμιση ή Επανάσταση;». Μέσα στον καπιταλισμό ή έξω από τον καπιταλισμό; Προεξοφλώντας, δε, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι επαναστατική αλλά μεταρρυθμιστική δύναμη, ότι δηλαδή δεν επιθυμεί το γκρέμισμα του καπιταλισμού, αλλά τη βελτίωσή του, κατέληξε με αρκετά σκωπτική διάθεση: «Γι’ αυτό λοιπόν, συνάδελφοι του ΣΥΡΙΖΑ, μην ξανοίγεστε στα βαθιά νερά. Γιατί αν ποτέ βρεθείτε στην εξουσία, τις δικές μας βασικές πολιτικές επιλογές θα ακολουθήσετε. Αυτές που τώρα καταγγέλλετε».
Και βέβαια, δεν έχει άδικο όταν τους λέει «μεταξύ καταργαραίων ειλικρίνεια». Μόνο που οι ΣΥΡΙΖΑίοι δεν έχουν καμιά διάθεση να μπουν σε μια τέτοια συζήτηση που θα λειτουργήσει αποκαλυπτικά για τις προθέσεις τους. Προτιμούν την ανέξοδη δημαγωγία, εκμεταλλευόμενοι το ότι πολύς κόσμος κρεμάει τις ελπίδες του σε κοινοβουλευτικούς σωτήρες και τώρα τις κρεμάει σ’ αυτούς.
♦ Χιτλερική λογική
«Η Ελλάδα είναι κατ’ εξοχήν παράδειγμα μιας χώρας η οποία έχει τεράστια ανάγκη αναδιαμόφωσης της διοίκησής της, δεν δείχνει όμως ικανή να το κάνει μόνη της. Οι υπάλληλοι της ΕΕ, που κατέχουν τη δέουσα εμπειρία και τεχνογνωσία, θα μπορούσαν να συμβάλουν αποφασιστικά σε αυτό». Αυτός που μιλάει είναι ο Ρολφ Κόκερ, διευθυντικό στέλεχος του Ιντιτούτου Οικονομίας της Κολονίας, που είναι μαγαζί του Συνδέσμου Γερμανών Βιομηχάνων («Χρειάζεστε μόνιμη εποπτεία και έλεγχο», Το Βήμα, 28.10.12). Οπως πάντα, οι άνθρωποι των καπιταλιστών δεν μασάνε τα λόγια τους. Οταν ο Κρόκερ ρωτιέται αν οι «εταίροι» θα συμμετέχουν ως σύμβουλοι ή ως εντολείς, γίνεται σαφέστερος: «Κατ’ αρχάς ως σύμβουλοι. Αν ωστόσο διαπιστωθεί ότι αυτό δεν γίνεται, είτε επειδή οι Ελληνες δεν μπορούν είτε επειδή δεν θέλουν, τότε και ως εντολείς. Η Ελλάδα πρέπει να αναμορφωθεί εκ βάθρων. Και η πρώτη προϋπόθεση για αυτό είναι η πλήρης αναμόρφωση της διοίκησής της».
Η λογική είναι καθαρά χιτλερική: θα κάνετε ό,τι θέλουμε εμείς. Η διαφορά είναι ότι το 1941 επιβλήθηκε διά των όπλων, ενώ τώρα επιβάλλεται διά του οικονομικού εκβιασμού.
♦ Κινούμενη άμμος
Σύμφωνα με τον Στουρνάρα, πρέπει να πούμε και «ευχαριστώ» στη συγκυβέρνηση, διότι πέτυχε ήδη την πολυθρύλητη επιμήκυνση. Χωρίς αυτήν, τα νέα μέτρα θα ήταν 18 δισ. δηλώνει ο «τσάρος» της συγκυβέρνησης.Και μεις αισθανθήκαμε σαν να γυρίσαμε στην πρώτη δημοτικού και χρειάζεται να μάθουμε πρόσθεση και αφαίρεση.
Οπως όλοι θυμόμαστε, το Μνημόνιο-2 προέβλεπε πως τον Ιούνιο του 2012 θα έπρεπε να ληφθούν μέτρα ύψους 11,5 δισ. ευρώ. Πώς φτάσαμε στα 18 δισ. που υποστηρίζει ο Στουρνάρας; Επεσε έξω το πρόγραμμα, λένε. Ναι, αλλά από τα 11,5 δισ. μέχρι τα 18 δισ. η διαφορά είναι 6,5 δισ., δηλαδή πάνω από 50% του αρχικού «πακέτου». Πώς μπορεί να εξηγηθεί αυτό;
Απάντηση δεν πρόκειται να πάρουμε. Θυμίζουμε μόνο, ότι από την πρώτη στιγμή εμείς έχουμε χαρακτηρίσει το Μνημόνιο κινούμενη άμμο. Το μόνο που ισχύει είναι ο τελικός στόχος για το έλλειμμα. Με βάση αυτόν τον στόχο παίρνονται και θα παίρνονται συνέχεια νέα αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα. Ολα τα υπόλοιπα, οι υποσχέσεις που δίνονται κάθε φορά, είναι απλώς προπαγάνδα για ευκολόπιστους.
♦ Νεοναζί λακέδες
Δεν είχε δει ακόμα το πολυνομοσχέδιο ο Παναγιώταρος, που λέει ότι τα 80 εκατ. ευρώ από την αλλαγή της φορολόγησης των εμπορικών πλοίων αποτελούν «οικειοθελή συνεισφορά» των εφοπλιστών. Είδε τη σχετική καταχώρηση στο σχέδιο προϋπολογισμού και βρήκε την ευκαιρία να κάνει μια επίδειξη λακεδισμού προς τους εφοπλιστές, ζητώντας να καταργηθεί αυτή η φορολογία και να τους δοθούν κίνητρα για να προσλάβουν ελληνικά πληρώματα. Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει, που λέει και η λαϊκή παροιμία.
► Αμερικάνικη ιδέα;
Ως γνωστόν, ο Χρυσοχοΐδης είναι αυτός που εισηγείται την ιδέα της συγκρότησης «ευρωπαϊκού πολιτικού μετώπου». Εκείνο που εισηγείται (μιλώντας πρακτικά και χωρίς τις πολιτικάντικες αερολογίες) είναι η δημιουργία ενός νέου πολιτικού κόμματος, που θα συνενώνει δεξιούς, Πασόκους και κάποιους ΔΗΜΑΡίτες. Υπό τον Σαμαρά; Ακόμη και υπό τον Σαμαρά.
Εμάς αυτή η ιδέα μας φαίνεται αμερικάνικη. Οχι μόνο επειδή είναι γνωστοί οι δεσμοί του εν λόγω πολιτικού με την πέραν του Ατλαντικού ιμπεριαλιστική υπερδύναμη, όχι μόνο επειδή γνωρίζουμε ότι η αμερικάνικη πρεσβεία αποτελεί πάντοτε πηγή πολιτικών διεργασιών στον αστικό κόσμο (το λέμε όσο γίνεται πιο κομψά), αλλά και γιατί οι Αμερικάνοι, λόγω και δικής τους πολιτικής παράδοσης, υπήρξαν πάντοτε οπαδοί του διπολισμού. Από την Ιστορία ξέρουμε πως αυτοί ήταν που έφτιαξαν την Ενωση Κέντρου το 1961, για να υπάρχει εναλλακτική λύση στη δεξιά καραμανλική ΕΡΕ, που φαινόταν ότι δε θα μπορέσει να κρατήσει για πολύ ακόμα. Γιατί, λοιπόν, να μην είναι αμερικάνικη και η «ιδέα Χρυσοχοΐδη», καθώς βλέπουν ότι το μεν ΠΑΣΟΚ βάρεσε διάλυση, η δε ΝΔ θα βαρέσει κι αυτή με τη σειρά της, μετά την «πολιτεία» της συγκυβέρνησης Σαμαρά; Τον ΣΥΡΙΖΑ ακόμη δεν τον εμπιστεύονται, ενώ με ένα καινούργιο ισχυρό σχήμα απέναντί του θα τον «βοηθήσουν» να κάνει πιο γρήγορα τις απαραίτητες «προσαρμογές».
