Κόντρες

Αλλους διαδηλωτές είναι πάντοτε έτοιμοι ν’ αντιμετωπίσουν.
 

Μεταξύ των άλλων, ο Παπαχελάς ανέλαβε και την επιδιόρθωση του… πατριωτικού προφίλ του Σαμαρά. Τον ρώτησε, λοιπόν, στη συνέντευξη που του πήρε για την Καθημερινή: «Οταν είπατε εκείνο το περίφημο “ουδείς αναμάρτητος” στο Βερολίνο τι είχατε κατά νου;». Πανέτοιμος ο Σαμαράς απάντησε: «Μου έγινε μια κάπως ειρωνική ερώτηση: Γιατί δεν άσκησα περισσότερη κριτική κατά το παρελθόν! Κι απάντησα με μια αντίστοιχα ειρωνική διάθεση… Αλλωστε, δεν υπήρχαν περιθώρια παρερμηνείας σε αυτά που είπα».
 

Σωστά, δεν υπάρχουν περιθώρια παρερμηνείας. Μπροστά σ’ ένα ακροατήριο γερμανών δημοσιογράφων, ο Σαμαράς έκανε αυτοκριτική για την «αντιμνημονιακή» του στάση. Και την έκανε με τον πιο άθλιο τρόπο. Ετσι καταγράφηκε το γεγονός και στα γερμανικά και στα ελληνικά και στα ΜΜΕ άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Με καθυστέρηση ενός μήνα προσπάθησε να δώσει την ερμηνεία της «ειρωνικής απάντησης» και το μόνο που κατάφερε είναι να τα κάνει χειρότερα.
 

Από τις Βρυξέλλες ο Σαμαράς αισθάνθηκε την ανάγκη, δυο φορές μάλιστα, να απονείμει τα εύσημα στους κυβερνητικούς του εταίρους: «Θέλω σ` αυτό το σημείο να ευχαριστήσω και τους δύο πολιτικούς αρχηγούς που στηρίζουν αυτή την κυβέρνηση για την ενεργό συμπαράστασή τους, για τη στήριξή τους, καθώς και όλους όσοι στηρίζουν αυτή την εθνική προσπάθεια. Και για να το πω απλά, δεν αισθάνθηκα ποτέ ότι ήμουν μόνος μου στις Βρυξέλλες». «Οπως το τόνισα και προηγουμένως, όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί, οι οποίοι έχουν θέσει στην υπηρεσία της πατρίδας όλο αυτό το διάστημα τον αγώνα και την αγωνία τους, θα είμαστε μια ενωμένη γροθιά, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα τα οποία υπάρχουν».
 

Από την Αθήνα οι εταίροι του ανταπέδωσαν το θερμό χαιρετισμό. «Στη Σύνοδο Κορυφής επιβεβαιώθηκε η επάνοδος της Ελλάδας σε τροχιά αξιοπιστίας ανοίγοντας το δρόμο για την εκταμίευση του συνόλου της οικονομικής βοήθειας και την επιμήκυνση του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής. Είναι σημαντικό το γεγονός ότι για πρώτη φορά αναγνωρίζονται οι τεράστιες θυσίες που καταβάλλει ο ελληνικός λαός», ανακοίνωσε η ΔΗΜΑΡ. «Η παράγραφος για την Ελλάδα είναι αναμφίβολα θετική ως προοίμιο της τελικής φάσης της διαπραγμάτευσης η οποία θα ολοκληρωθεί πολιτικά», δήλωσε ο Βενιζέλος.
 

Ο Φωτόπουλος, ναι ο ίδιος Φωτόπουλος που τόσα χρόνια στήριζε τη γραμμή της ΠΑΣΚΕ στο συνδικαλιστικό κίνημα και την κυβερνητική πολιτική του ΠΑΣΟΚ, ο άνθρωπος που ευνούχισε το συνδικαλιστικό κίνημα των εργαζόμενων της ΔΕΗ όταν περνούσαν τα απανωτά αντιασφαλιστικά μέτρα (και επί ΠΑΣΟΚ και επί ΝΔ), ξαφνικά έγινε… ταξικός και την πέφτει στην ΠΑΣΚΕ και την ηγετική της ομάδα. Ο λόγος; Θέλει να γίνει το γκεσέμι του συριζικού συνδικαλισμού, βάζοντας υποψηφιότητα ακόμα και για πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Κι επειδή για να του αναγνωρίσουν ρόλο οι ΣΥΡΙΖΑίοι πρέπει κάτι να κουβαλάει πίσω του, ξεκίνησε τη διάσπαση της ΠΑΣΚΕ από τη ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ. Τον τυχοδιωκτισμό, βέβαια, τον έχει σπουδάσει καλά. Τροτσκιστής απ’ αυτούς που επέλεξαν τον «εισοδισμό» στο ΠΑΣΟΚ, εγκατέλειψε τους πρώην συντρόφους του όταν το ΠΑΣΟΚ άρχισε να τους διαγράφει και οδηγήθηκαν στη δημιουργία του «Ξεκινήματος». Αυτός έμεινε στο ΠΑΣΟΚ και το ‘παιζε περισσότερο ΠΑΣΟΚ από τους άλλους εργατοπατέρες. Τώρα, δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει εκείνους που είχε εγκαταλείψει, για να του παίξουν το ρόλο της γέφυρας προς τον ΣΥΡΙΖΑ.
 

Σε ό,τι αφορά το κρατικό χρέος ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει την «επαναδιαπραγμάτευσή του σε ευρωπαϊκό επίπεδο με στόχο τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του». Το έλεγαν και προεκλογικά (είχε επισημανθεί τότε από τις στήλες της «Κ»), θόλωναν όμως τα πράγματα με τα περί «λογιστικού ελέγχου» που, τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές της 6ης Μάη επαναλάμβανε ο ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα, ξεκαθαρίζουν τη θέση τους στο σχέδιο ιδρυτικής διακήρυξης του «νέου» ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο ήδη πέρασε από την ΚΠΕ του ΣΥΝ, οπότε πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι θα περάσει και από τον ΣΥΡΙΖΑ.
 

Τι έγιναν όλ’ αυτά τα βαρύγδουπα περί «διεθνούς επιτροπής λογιστικού ελέγχου», η οποία υποτίθεται ότι θα εύρισκε το «απεχθές χρέος» και θα εξόπλιζε έτσι επιστημονικά τον ελληνικό λαό (εκπροσωπούμενο από κάποια «κυβέρνηση της αριστεράς»), για να διεκδικήσει τη διαγραφή του; Πήγε περίπατο. Τώρα έχουμε το παζάρι στα ευρωπαϊκά όργανα. Για να χρυσωθεί, δε, το χάπι, προστίθεται και η «διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του». Ως στόχος, όμως, και όχι ως απαράβατος όρος με απειλή μια στάση πληρωμών και μονομερή διαγραφή του χρέους. Ομως, παζάρι στα κοινοτικά όργανα για το ελληνικό (και όχι μόνο) χρέος έγινε, γίνεται και θα ξαναγίνει. Με το περιβόητο PSI κούρεψαν στο μισό ομόλογα ύψους 200 δισ. ευρώ και κάποια στιγμή θα κουρέψουν και άλλα ή θα βρουν κάποιο μηχανισμό για να καταστήσουν διαχειρίσιμο το χρέος. Δεν λέει, λοιπόν, τίποτα καινούργιο ο ΣΥΡΙΖΑ. Επαναλαμβάνει αυτά που ήδη έγιναν και θα ξαναγίνουν.
 

Πλήρως απογοητευμένοι είναι στον ΣΥΡΙΖΑ από τις εξελίξεις και τις καταλήξεις στη διήμερη ευρωσύνοδο κορυφής στις 18 και 19 Οκτώβρη. «Οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για μια ακόμα φορά έδειξαν ότι δεν έχουν ούτε την βούληση, ούτε την ικανότητα να απαντήσουν στα πραγματικά προβλήματα που βιώνουν με όλο και πιο τραγικό τρόπο οι λαοί της ηπείρου μας», ανακοίνωσε το Τμήμα Ευρωπαϊκής Πολιτικής, για να συμπληρώσει: «Η νεοφιλελεύθερη ηγεσία της ΕΕ, με “μπροστάρη” τη γερμανική κυβέρνηση, αντιμετωπίζει την κρίση χρέους ως ευκαιρία κερδοσκοπίας και αναστήλωσης του τραπεζικού συστήματος αναθέτοντας στους τραπεζίτες την διαχείρισή του. Οχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε μια σειρά χώρες όπως η Ισπανία αλλά και στην ίδια την Γερμανία μεταφέρουν το κόστος διάσωσης των τραπεζιτών στους λαούς».
 

Την πίκρα μπορούμε να την κατανοήσουμε (όταν πρόκειται για ευρωλιγούρηδες), την κοροϊδία όμως δεν μπορούμε να την καταπιούμε. Για στακάτε, ωρέ παλικάρια της Κουμουνδούρου. Εσείς δεν πανηγυρίζατε για το «θρίαμβο του Νότου», πριν μερικούς μήνες και συγκεκριμένα μετά τη σύνοδο κορυφής στις 28-29 Ιούνη; Η μαντάμ Δούρου δεν ήταν που ανακοίνωνε με περισπούδαστο ύφος ότι «η χθεσινή ημέρα της ευρωσυνόδου στις Βρυξέλλες ήταν απολύτως ενδεικτική του τι σημαίνει “σκληρή διαπραγμάτευση”, με ξεκάθαρη τακτική και σαφείς στόχους. Η άσκηση συντονισμένης πίεσης από τους ηγέτες Ιταλίας και Ισπανίας, με τη στήριξη της Γαλλίας, ανάγκασαν τη γερμανική πλευρά να κάνει ένα μικρό βήμα πίσω στην αδιαλλαξία της, αποδεχόμενη τον πυρήνα των προτάσεων των δύο χωρών του νότου»; Η ίδια δεν δήλωνε εκστασιασμένη ότι «η χθεσινή ημέρα θα πρέπει να διδάσκεται ως παράδειγμα των κανόνων του αποτελεσματικού “διαπραγματεύεσθαι”»;
 

Δεν ήταν ο Τσίπρας που απευθυνόμενος στην Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ έλεγε ότι «η Ελλάδα, αν ο ΣΥΡΙΖΑ σχημάτιζε κυβέρνηση, δε θα ήταν σήμερα το μαλακό μαξιλαράκι για την κυρία Μέρκελ. Θα ήταν βασική συνιστώσα της συμμαχίας του Νότου. Και θα είχε ήδη κερδίσει τουλάχιστον όσα και οι Ισπανία και Ιταλία διεκδίκησαν και κέρδισαν»;
Δεν ήταν ο Τσίπρας που καλούσε την κυβέρνηση «έστω και τώρα, έστω και κατόπιν εορτής, να διεκδικήσει τα αυτονόητα. Να δηλώσει ευθαρσώς ότι αν δεν ισχύσει και για την Ελλάδα ό,τι ίσχυσε για την Ισπανία και την Ιταλία, η τρόικα δεν έχει καμία δουλειά να έρθει στην Ελλάδα. Και να δηλώσει ανοιχτά ότι εάν αυτό δεν ισχύσει θα προβάλλει βέτο στο νέο ευρωπαϊκό σύμφωνο», υποσχόμενος μάλιστα ότι «εάν η ελληνική κυβέρνηση το πράξει αυτό, εμείς θα το υποστηρίξουμε σθεναρά. Αυτό σημαίνει για μας υπεύθυνη αντιπολίτευση»;
 

Τώρα, που οι αποφάσεις εκείνες πήραν καθαρά γερμανικό χρώμα και ο περιβόητος «άξονας του Νότου» (που ποτέ δεν υπήρξε) έγινε αόρατος, γιατί γυρίζουν την πλάκα οι ΣΥΡΙΖΑίοι; Γιατί είναι πολιτικοί απατεώνες.