♦ Καθάρματα
Παύλος Τσίμας, στο ανά Σάββατο «αντικειμενικό» πόνημά του στα «Νέα». Ξεκινά με περιγραφή δήθεν διαλόγου του με αφγανό πρόσφυγα, για να μας πείσει ότι κατέχει σε βάθος το μεταναστευτικό κι ότι είναι πραγματικά ευαισθητοποιημένος για όσα περνούν οι μετανάστες και οι πρόσφυγες. Μετά ρίχνει γερές δόσεις αριστερής ευαισθησίας: «Πάνε χρόνια τώρα που το κέντρο της Αθήνας χρησιμεύει σαν παλιό χαλί, κάτω από το οποίο κρύβουμε ανθρώπους, που τους φερόμαστε σαν να ήταν σκουπίδια κι εκείνοι φέρονται στην πόλη σαν να ήταν σκουπιδοτενεκές». Μύδροι κατά της πολιτείας που δεν δίνει άσυλο και δίνει με το σταγονόμετρο τις νόμιμες άδειες παραμονής, «λες και το συμφέρον της ελληνικής Πολιτείας ήταν να μεγεθύνει τον στρατό των ακουσίως παρανόμων για να κρύβονται καλύτερα ανάμεσά τους και οι εκουσίως παρανομούντες».
Κι αφού φτιάξει το κλίμα της προσωπικής του ευαισθησίας, φτάνει στο διά ταύτα, στη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης: «Σωστό; Ναι – έστω και ως καθυστερημένο σημάδι αφύπνισης. Ο τρώσας και ιάσεται. Αρκεί να μην ξεχνούμε ότι τα στρατόπεδα δεν αρκούν για να δώσουν λύση. Χρειάζεται και αστυνόμευση, και χώροι κράτησης ωσότου ξεχωριστούν οι νόμιμοι από τους παράνομους και δίκαιη νομιμοποίηση εκείνων που θέλουν και δικαιούνται να είναι νόμιμοι, και νέα διαπραγμάτευση με την Ευρώπη». Τι μένει ως πρόταση; Στρατόπεδα συγκέντρωσης, μπάτσοι, φυλακές!
♦ Κάλπικη έκπληξη
Εξεπλάγησαν ορισμένοι, όταν διάβασαν τη συνέντευξη Παπαδήμου στην ιταλική «Il Sole 24 Ore», στην οποία είπε ότι «δεν μπορούμε να προβλέψουμε τις προσδοκίες και τις συνθήκες των αγορών το 2015. Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι μπορεί να χρειαστεί κάποια μορφή οικονομικής στήριξης».
Για νέο μας το σερβίρουν; Ο Παπαδήμος είπε με πολύ κομψό τρόπο και παρουσίασε ως ενδεχόμενο αυτό που η έκθεση του ΔΝΤ, στην οποία στηρίχτηκε η απόφαση του Eurogroup στις 21 Φλεβάρη για τη νέα δανειακή σύμβαση, παρουσιάζει ως δεδομένο. Οτι δηλαδή, ο λογαριασμός δεν βγαίνει και μετά το κούρεμα και γι’ αυτό το 2015 (που τελειώνει το Μνημόνιο-2) θα χρειαστεί νέο δάνειο προς το ελληνικό κράτος, ύψους 50 δισ. ευρώ (και Μνημόνιο-3, φυσικά).
♦ Ξέφραγο αμπέλι
Ορους για να ξεκινήσει συνεργασία με την Ελλάδα στον τομέα της εξερεύνησης κοιτασμάτων υδρογονανθράκων διατυπώνει το αφεντικό της Ισραηλινής Delek Dril- ling Γκίντεον Τάντμορ, σε συνέντευξή του στα «Νέα» (31.3.12). Ζητά να υπάρξει διευ-κόλυνση των καπιταλιστικών ομίλων που θα θελήσουν να επενδύσουν και ξεκαθάρισμα του επενδυτικού και φορολογικού ορίζοντα. Και ποια χώρα φέρνει ως πρότυπο τέτοιας προσαρμογής; Την Κύπρο του… κομμουνιστή προέδρου Χριστόφια, που έχει γίνει ξέφραγο αμπέλι για τους σιωνιστές του Ισραήλ και τους Αμερικανούς.
♦ Θράσος και χυδαιότητα
Απέκτησαν και οι Νενέκοι τον… θεωρητικό τους. Τον διανοούμενο που με απίστευτο θράσος και τεράστια αποθέματα χυδαιότητας ζητά να τεθεί η Ελλάδα υπό γερμανική κατοχή για να ορθοποδήσει. Θαυμάστε τον:
«Γι’ αυτό, εθνικά ταπεινωμένος, αλλά πολιτικά ξεμέθυστος, εναποθέτω τις τελευταίες ελπίδες μου στον νέο διεθνή οικονομικό έλεγχο. Οχι τόσο στο Μνημόνιο μα στην τεχνογνωσία και την επιμονή των “γκαουλάιτερ” τύπου χερ Ράιχενμπαχ και της ομάδας του. Και αν κάτι με ανησυχεί δεν είναι οι υποτιθέμενες υπερεξουσίες τους, αλλά το αντίθετο: η ήδη ορατή τάση νόθευσης, φαλκίδευσης ή και ακύρωσης των επεμβάσεών τους».
Δημοσθένης Κούρτοβικ, Τα Νέα, 31.3.12.
♦ Τα ορφανά
Ενας-ένας επιστρέφουν στο γαλάζιο μαντρί όσοι από τους διαγραφέντες της ΝΔ δεν πήγαν με τον Καμμένο.Προτιμούν τη σιγουριά από την περιπέτεια. Κάποιοι δεξιοί συνδικαλιστές, πάντως, βιώνουν ήδη την ορφάνια! Διότι ορισμένοι από τους διαγραφέντες και τώρα επανακάμπτοντες τους είχαν διαβεβαιώσει ότι η κίνησή τους δεν είναι τυχαία, αλλά εντάσσεται σε οργανωμένο σχέδιο, το οποίο έχει την έγκριση του Καραμανλή που θα επανέλθει σε ηγετικό ρόλο! Είναι να μην αισθάνεσαι ορφανός όταν βλέπεις τους μισούς να πηγαίνουν σε κόμμα με αρχηγό τον… Καμμένο και τους άλλους μισούς να συντάσσουν δηλώσεις μετανοίας και να επιστρέφουν στο μαντρί με τσοπάνη τον Σαμαρά και τσοπανόσκυλα τον Φαήλο, τον Χρύσανθο και τον Μιχελάκη;
♦ Αποδόμηση
Πανικός έχει πιάσει τη Συγγρού με το κόμμα του Καμμένου. Ετσι, μετά τον Γιακουμάτο και τον Αδωνι, τα πυρά των οποίων φαίνεται πως δεν βρήκαν στόχο, επιστρατεύθηκε το Συγκρότημα Λαμπράκη (μάλλον Συγκρότημα Ψυχάρη θα έπρεπε να λέγεται, αφού ο Λαμπράκης δεν άφησε απογόνους). Ο ένας υιός Ψυχάρη είναι ήδη υψηλόβαθμο στέλεχος του Συγκροτήματος, ενώ ο άλλος ξεκίνησε πολιτική καριέρα ως σύμβουλος του Σαμαρά και φιλοδοξεί να εκλεγεί βουλευτής και μετά να γίνει υπουργός. Εχει κάθε λόγο, λοιπόν, ο Ψυχάρης να κόψει τη φόρα του Καμμένου. Μπορεί να μη θέλει την αυτοδυναμία της ΝΔ, όχι όμως και να πάρει ο Καμμένος πάνω από 4-5%.
Σχεδόν δυόμισι σελίδες ήταν ο λίβελλος που δημοσίευσαν τα «Νέα» στο σαββατιάτικο φύλλο τους, με τίτλο «Πάνος Καμμένος: Υπόγειες διαδρομές με τα φρένα καμένα…» και υπογραφή του βασικού αρθρογράφου της φυλλάδας Δ. Μητρόπουλου. Ο αναγνώστης πληροφορείται όλη τη διαδρομή του Καμμένου, από τις τραμπούκικες ακροδεξιές συμμορίες των Κενταύρων και των Ρέιντζερς στο μητσοτακικό στρατόπεδο, όπου το δημοσίευμα τον τοποθετεί στο «δίκτυο Γρυλλάκη» (λογικό), μετά στο στρατόπεδο του Βαρβιτσιώτη, τον οποίο πούλησε για να πάει με τον Εβερτ, για να πάει μετά με τον Καραμανλή και πιο πρόσφατα με τον Σαμαρά. Φράσεις όπως «ο Καμμένος ζει τον μύθο του στη Σοφοκλέους του 1999-2000», «στο πόθεν έσχες του εμφανίζεται να έχει παίξει εννέα δισ. δραχμές αέρα», «βλέπει τον εαυτό του ως Καρατζαφέρη στη θέση του Καρατζαφέρη ως νέος χαλίφης Ιζνογούντ» κ.λπ.
ΥΓ: Από το ίδιο γιγαντιαίο ρεπορτάζ αντιγράφουμε σοφή φράση που αποδίδεται σε κορυφαίο στέλεχος της ΝΔ, που δεν κατονομάζεται, και αφορά τους βουλευτές που πήγαν με τον Καμμένο: «Αν ο Καμμένος περάσει το εκλογικό μέτρο του 3%, τότε θα χρειαστούν 1.500-2.000 ψήφους για να εκλεγούν στη Βουλή, εκεί που μ’ εμάς θα ήθελαν 15.000 με 20.000».
♦ Γιατί τόσο μακριά;
Στη μακρινή Βενεζουέλα ανέτρεξε η Αλέκα Παπαρήγα, για να δώσει ένα παράδειγμα διαφοράς ανάμεσα στην «αλλαγή εξουσίας» και την «αλλαγή διακυβέρνησης»: «Το ΚΚΕ θα έχει απλώς τη διακυβέρνηση. Η εξουσία θα είναι του λαού, αλλά για να συμβεί αυτό ο λαός θα πρέπει να έχει τα κλειδιά της οικονομίας. Δείτε τη Βενεζουέλα. Ο πρόεδρος Τσάβες είναι καλοπροαίρετος. Αλλά τα κλειδιά της οικονομίας τα έχουν πάλι μονοπώλια. Τι να το κάνεις το φθηνό πετρέλαιο; Θα το κάνεις πορτοκαλάδα;» (συνέντευξη στη ΝΕΤ).
Ποιο ακριβώς είναι το κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο του όρου «καλοπροαίρετος», που χρησιμοποιεί η Παπαρήγα για τον Τσάβες; Τόσα χρόνια βρίσκεται στην εξουσία και μιλάει ακόμα για καλές προθέσεις; Και γιατί πάει τόσο μακριά για να βρει παράδειγμα; Δεν υπάρχει εδώ κοντά ο… σύντροφος Χριστόφιας, την εκλογή του οποίου στην προεδρία της Κύπρου χαιρέτισε θερμά ο Περισσός; Ο Χριστόφιας και το ΑΚΕΛ όχι μόνο δεν αμφισβήτησαν τον καπιταλισμό, αλλά διαχειρίζονται με σκληρά αντιλαϊκά πακέτα την κρίση, ενώ είναι αυτοί που σύμπηξαν τη στρατηγική συμφωνία με τους σιωνιστές μακελάρηδες του Ισραήλ.
♦ Στο πυρ το εξώτερον
Σαχινίδης στη Βουλή, ως υπουργός Οικονομικών πλέον. Αναφέρεται στην ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ και μνημονεύει δυο ονόματα και δυο επιλογές, τις οποίες χαρακτηρίζει «στρατηγικού χαρακτήρα», η «ορθότητα» των οποίων «επιβεβαιώθηκε μετά το ξεδίπλωμα του δεύτερου κύματος της παγκοσμιοποίησης στη δεκαετία του 1990 και στη δεκαετία του 2000. Γιατί τότε έγινε κατανοητό ότι μεμονωμένα οι περισσότερες χώρες της Ευρώπης, ακόμα και οι οικονομικά ισχυρές, δύσκολα θα μπορούσαν ν’ αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης, η οποία θέτει υπό αμφισβήτηση πολλά από τα κοινωνικά και οικονομικά επιτεύγματα της μεταπολεμικής Ευρώπης».
Η μια επιλογή είναι η ένταξη στην ΕΟΚ από τον Κ. Καραμανλή και η άλλη η ένταξη στον ΟΝΕ από τον Κ. Σημίτη. Και ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, που στα λόγια εμφανίστηκε μέχρι το 1980-81 σαν πολέμιος της ένταξης; Αυτόν οι σημερινοί Πασόκοι τον πετάνε στο πυρ το εξώτερον. Αλλωστε, είναι γνωστό ότι κάποια γιαπάκια σαν τον Σαχινίδη και τον Παπακωνσταντίνου γαλουχήθηκαν επί εποχής Σημίτη στο υπουργείο Οικονομίας.
♦ Γελοιότητα χωρίς όρια
Κάτι πρέπει να κάνει και η Χριστοφιλοπούλου, που έμεινε έρημη και μόνη στο υπουργείο Παιδείας, αποφάσισε λοιπόν να συναντηθεί με τον πρόεδρο της ΕΠΟ Σ. Πιλάβιο «στο πλαίσιο της συνεργασίας Υπουργείου Παιδείας και ΕΠΟ για την πάταξη της βίας και την προώθηση της ισότητας των φύλων στον αθλητισμό». Και καλά, ας πούμε ότι για την πάταξη της βίας έχουν κάποιο κοινό αντικείμενο, την προώθηση της ισότητας των φύλων στον αθλητισμό πώς ακριβώς θα την προωθήσει ο Πιλάβιος;
Εχει και η γελοιότητα κάποια όρια, αλλά στις προεκλογικές περιόδους οι αστοί πολιτικοί δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Αφορμή να βγάλουν ένα δελτίο Τύπου ψάχνουν κι ας είναι ό,τι να ‘ναι.
♦ Δάσκαλος εργατοπατερικής
Διδακτορικό στην εργατοπατερική πρέπει να έχει ο Μάρτιν Κρέιμερ, εκπρόσωπος της γερμανικής IG Metal, του μεγαλύτερου συνδικάτου της Ευρώπης. Θαυμάστε πώς περιγράφει την ταξική συνεργασία: «Ακόμη και ένας απλός εργάτης σε μια αυτοκινητοβιομηχανία αισθάνεται σαν αφεντικό (σ.σ. !!!). ‘Η μιλά για την εταιρία σε πρώτο πληθυντικό. Νιώθει μέλος μιας ομάδας. Είναι αυτό που και ο κοινωνιολόγος Μαξ Βέμπερ αποκαλούσε προτεσταντική ηθική στον καπιταλισμό. Οι Γερμανοί είναι ευγνώμονες προς τα αφεντικά. Τους βλέπουν ως εργοδότες, ως εκείνους που δημιουργούν ευκαιρίες».
Ο εργατοπατέρας καμαρώνει γι’ αυτό που πρέπει ν’ αποτελεί ντροπή για έναν εργάτη. Και θέλει αυτή η ταξική υποταγή να γίνει γενικό πρότυπο.
