Κόντρες

♦ Ποια πατρίδα σώζει το ΠΑΣΟΚ;
 

Απόσπασμα από συνέντευξη του Μ. Χρυσοχοΐδη στο «Πρώτο θέμα»:

Μ. Χρυσοχοΐδης: Για μένα, το να υπηρετείς την πατρίδα σου και το δημόσιο συμφέρον, είναι απόδειξη ευθύνης και προοδευτισμού. Δεν κρύφθηκα ποτέ πίσω από δογματισμούς και κενά συνθήματα για να επιβεβαιώνω την ταμπέλα του σοσιαλιστή. Για μένα ΠΑΣΟΚ και Κεντροαριστερά είναι συνώνυμα της ευθύνης, της έξυπνης προσαρμογής, των αποτελεσμάτων, της τόλμης, του σεβασμού των δικαιωμάτων του μη προνομιούχου, της παραγωγής πλούτου που επιστρέφει στην κοινωνία. Αν πρέπει να ακουγόμαστε διαφορετικοί για να σώσουμε την πατρίδα, μην αμφιβάλλετε ότι θα το κάνουμε.
 

Συμπέρασμα: Πατρίδα δεν είναι οι εργαζόμενοι, δεν είναι οι συνταξιούχοι, δεν είναι ο κρατικός πλούτος. Τι είναι πατρίδα; Τα κέρδη του διεθνούς χρηματιστικού κεφάλαιου και της ντόπιας αστικής τάξης.

Ο Χρυσοχοΐδης έδωσε συνέντευξη και στην ισπανική El Pais. Aντιγράφουμε ένα σημείο, που αποκαλύπτει τη στυγνή καπιταλιστική λογική της κυβέρνησης:
 

Μ. Χρυσοχοΐδης: Δεν έχει αποφασιστεί να απολυθούν υπάλληλοι. Αλλά, από την άλλη, υπάρχει ένα πραγματικό πρόβλημα. Ο ιδιωτικός τομέας έχει χάσει χιλιάδες θέσεις εργασίας, ενώ στο δημόσιο συμβαίνει το αντίθετο. Ετσι ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα δεν είναι παραγωγικός. Προσπαθούμε να αλλάξουμε το δημόσιο τομέα για να γίνει πιο παραγωγικός και πιο αποτελεσματικός.
 

Η παραγωγικότητα συνδέεται αποκλειστικά με τη μείωση του αριθμού των εργαζόμενων. Το κέρδος δεν υπεισέρχεται στον προβληματισμό των κυβερνητικών στελεχών. Αυτό θεωρείται ιερό και απαραβίαστο. Το κέρδος είναι ο σκοπός της παραγωγής, όχι η ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών.
 

♦ Περί καθαρμάτων
 

Πρώτα έκανε τις γνωστές ρατσιστικές δηλώσεις, με τις οποίες ξεπέρασε και τους Χρυσαυγίτες, και μετά βγήκε διαμαρτυρόμενος, διότι δήθεν τον διαστρέβλωσαν και προσπαθούν να τον λιντσάρουν! Α, όλα κι όλα, αυτός δεν μίλησε για ξερονήσια, αλλά για νησιά, όπου οι μετανάστες θα καλλιεργούν χωράφια! «Η εργασία απελευθερώνει», όπως έγραφαν στην προμετωπίδα τους τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Για ξεκάρφωμα, δε, ο Σαββόπουλος υπερασπίζεται τους απεργούς πείνας της Υπατίας: ««Οι 300 απεργοί πείνας είχαν ένα βάσιμο αίτημα. Ας ξεσηκωθεί επιτέλους η γραφειοκρατία, να απαντήσει στις αιτήσεις ασύλου. Τους νόμιμους μετανάστες και αυτούς που δικαιούνται άσυλο δεν πρέπει να τους πειράξει κανείς. Οσους από αυτούς μάλιστα παίζουν μουσική στους δρόμους δεν πρέπει να τους κυνηγάει η Αστυνομία. Θα ήταν καλό ο δήμος να κόψει μια μικρή επιδότηση στα καλύτερα από αυτά τα συγκροτήματα γιατί είδατε τι εγκάρδιοι άνθρωποι που είναι; Τι θαυμάσιοι επαγγελματίες; Μόνο χαρά μάς δίνουν» (συνέντευξη στο «Βήμα» της Κυριακής).
 

Οταν, βέβαια, γνωστοί καλλιτέχνες, συγγραφείς, διανοού-μενοι περνούσαν από την Υπατία, εκφράζοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη τους στους απεργούς πείνας, τα καθάρματα   λούφαζαν στις φωλιές τους. Γι’ αυτό και δεν μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά ανάμεσα στο αίτημα για άσυλο και στο αίτημα για άδεια παραμονής, που προέβαλαν οι 300 απεργοί πείνας. Ο Σαββόπουλος αναζήτησε ένα άλλοθι, όταν είδε ότι οι ρατσιστικές-φασιστικές δηλώσεις του ξεσήκωσαν πολύ κόσμο. Και το βρήκε στους 300 απεργούς πείνας και στους πλανόδιους μουσικούς, τους οποίους αντιμετωπίζει σαν εξωτικά φρούτα.
 

♦ Αριστερή σοσιαλδημοκρατία ή αλλιώς ΣΥΝ
 

Συνέντευξη στο κομματικό ραδιόφωνο «105,5 Στο Κόκκινο» έδωσε την περασμένη Δευτέρα ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΝ Π. Σκουρλέτης. Από τις πρώτες κιόλας λέξεις του φάνηκε καθαρά το στίγμα μιας σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής, που ψελλίζει μια αριστερούτσικη κριτική στην κυβέρνηση, χωρίς να αμφισβητεί την ουσία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής: «Υπάρχει η εμμονή στην ίδια συνταγή και αυτό είναι που κάνει τα πράγματα τραγικά από όλες τις απόψεις. Διότι έχοντας την εμπειρία του ενός χρόνου, το να επιμείνεις σε αυτή την καθολικά αποτυχημένη σε όλα τα επίπεδα πολιτική, αποτελεί πια ένα έγκλημα. Εγκλημα εις βάρος των εργαζομένων και του τόπου».
 

Ο κ. Σκουρλέτης δεν επιλέγει τυχαία τη λέξη «τραγικά» για να περιγράψει τη σημερινή κατάσταση. Το τραγικό προκύπτει ερήμην των δρώντων προσώπων, κόντρα στη θέλησή τους. Οχι, δεν αμφισβητεί τις προθέσεις της κυβέρνησης ο ΣΥΝ. Αμφισβητεί την αποτελεσματικότητα της πολιτικής της, γι’ αυτό και την χαρακτηρίζει «καθολικά αποτυχημένη σε όλα τα επίπεδα». Είναι, όμως, καθολικά αποτυχημένη αυτή η πολιτική; Αν ήταν έτσι, τότε οι καπιταλιστές θα είχαν ξεσηκωθεί ενάντια στην κυβέρνηση. Αυτοί, όμως, την επαινούν και απαιτούν γενική συστράτευση πίσω της. Το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο εξασφαλίζει τα τοκογλυφικά του κέρδη, οι ντόπιοι καπιταλιστές εξασφαλίζουν πάμφθηνη εργατική δύναμη, η «κινεζοποίηση» του προλεταριάτου προχωρά με γοργούς ρυθμούς, η κρατική περιουσία βγαίνει στο σφυρί, πού την είδε την καθολική αποτυχία ο εκπρόσωπος του ΣΥΝ;
 

♦ Μαζεμένα λόγια
 

Αυτή τη φορά ο Παπακωνσταντίνου ήταν προσεκτικός. Μετά την απόφαση υποβάθμισης της πιστοληπτικής αξιολόγησης του ελληνικού κράτους από τον οίκο Fitch, δεν μίλησε για υποβολιμαία απόφαση, αλλά σημείωσε πως η απόφαση του Fitch «έρχεται σε μια περίοδο που το οικονομικό πρόγραμμα αξιολογείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ και επηρεάζεται από την έντονη φημολογία η οποία κατακλύζει τον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο» και άφησε μόνο τον υπαινιγμό, ότι η απόφαση του Fitch «παραβλέπει τις επιπρόσθετες δεσμεύσεις που έχει ήδη αναλάβει η   ελληνική κυβέρνηση, ώστε να επιτύχει τον δημοσιονομικό στόχο για το 2011, αλλά και να επιταχύνει το πρόγραμμα των αποκρατικοποιήσεων». Δηλαδή, τι περίμενε να κάνουν οι σύμβουλοι των ραντιέρηδων, όταν το Eurogroup έτριψε στη μούρη του Παπακωνσταντίνου το περιβόητο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Στρατηγικής και τον υποχρέωσε να το ξαναγράψει υπό τις οδηγίες της τρόικας; Να του βαράνε παλαμάκια;

♦ Προσωπικά παιχνίδια
 

Πάλι τα ίδια κόλπα. Είπαν διάφορα οι υπουργοί στο υπουργικό συμβούλιο, τα διοχέτευσαν στους δημοσιογράφους για να τα γράψουν και μετά ψήφισαν όλοι τα νέα μέτρα. Ούτε ένας τους δεν είχε την ευθιξία να παραιτηθεί. Ούτε ένας τους δεν θύμισε στον πρωθυπουργό και τον υπουργό Οικονομικών, ότι πριν από 35 μέρες τους είχαν ξαναπαρουσιάσει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα και τους είχαν ξαναβάλει να το ψηφίσουν. Κανένας τους δεν είχε την ευθιξία να παραιτηθεί τουλάχιστον επειδή τον κοροϊδεύουν, μετατρέποντάς τον σε χειροκροτητή αποφάσεων που παίρνονται αλλού. Είναι βλέπετε γλυκιά, πολύ γλυκιά η εξουσία. Και προσοδοφόρα, πολύ προσοδοφόρα. Απλά, κάποιοι ελπίζουν ότι με το παιχνιδάκι των ενστάσεων και των διαφωνιών, που δεν εμποδίζουν σε τίποτα τη λήψη αποφάσεων, μπορούν να διασωθούν προσωπικά, όταν θα καταρρεύσει το σημερινό κυβερνητικό οικοδόμημα. Γιατί όλοι ξέρουν ότι θα καταρρεύσει.
 

Εκπληκτική η απάντηση που έδωσε ο Παπακωνσταντίνου στην ερώτηση γιατί δεν παραιτείται, αφού ο ίδιος είχε πει πως αν χρειαστεί να παρθούν νέα μέτρα, θα παραιτηθεί, γιατί θα σημαίνει πως έχει αποτύχει. Ούτε ο Μητσοτάκης στις δόξες του δεν θα τολμούσε να δώσει τέτοια απάντηση. Και τι θα γινόταν αν παραιτού-μουν εγώ; είπε. Και ο επόμενος υπουργός την ίδια πολιτική θα εφάρμοζε!
 

Πέρα από την ακολουθούμενη πολιτική, που είναι συλλογική και όχι ατομική υπόθεση, ο άνθρωπος αυτός είναι το μεγαλύτερο παχύδερμο που υπάρχει στην ελληνική αστική πολιτική σκηνή. Ενας ψεύτης που λέει τα πιο χονδροειδή ψέματα με τον πιο φυσικό τρόπο και δεν έχει κανένα πρόβλημα να τα αντικαταστήσει με νέα ψέματα μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα.
 

Φυσικά, δεν πρέπει να μείνουμε σ’ αυτό, ούτε να το καταστήσουμε κύριο ζήτημα, γιατί είναι πολλοί αυτοί που προορίζουν τον Παπακωνσταντίνου για αποδιοπομπαίο τράγο και αυτή την τύχη δεν θα τη γλιτώσει. Δεν μπορούμε, όμως, και ν’ αφήνουμε ασχολίαστη τη χοντροπετσιά και την ξετσιπωτσιά.

♦ Ηρθε κι έστρωσε