♦ Διαχείριση του λαού
Το μεγαλύτερο κομμάτι των Πασόκων που ασκούν κριτική στα κυβερνητικά αντιλαϊκά μέτρα ασκούν κριτική από τα δεξιά. Κατηγορούν κυρίως τον Παπακωνσταντίνου, ότι δεν εισηγήθηκε να ληφθούν αυτά τα μέτρα από το Νοέμβρη. Οι προθέσεις, βέβαια, αυτών των Πασόκων (όπως π.χ. της Βάσως Παπανδρέου) κάθε άλλο παρά με τα λαϊκά συμφέροντα έχουν σχέση. Ουσιαστικά προβάλλουν τη διαμαρτυρία τους επειδή δεν τους έκανε υπουργούς ο Παπανδρέου. Ομως, αυτή καθαυτή η επιχειρηματολογία που προβάλλουν είναι έωλη, για πολιτικούς και οικονομικούς λόγους.
Πολιτικά, το ΠΑΣΟΚ όφειλε να διαχειριστεί τους εργαζόμενους. Δε μπορούσε από την ευτυχία της εκλογικής νίκης με 10 μονάδες διαφορά να τους ρίξει στη δυστυχία των αντιλαϊκών μέτρων, που το μεγαλύτερο μέρος τους είναι αυτά που εισηγού-νταν ο Καραμανλής. Ο ρόλος μιας κυβέρνησης δεν είναι μόνο να διαχειρίζεται τα δημόσια οικονομικά, αλλά να διαχειρίζεται και τις πλατιές εργαζόμενες μάζες. Χρειαζόταν, λοιπόν, έναν κάποιο χρόνο η νέα κυβέρνηση προκειμένου να δημιουργήσει το κλίμα για το πέταγμα στα σκουπίδια των όλων όσα έλεγε προεκλογικά.
Οικονομικά, είναι βέβαιο πως όποτε και αν ανακοίνωνε τα μέτρα η κυβέρνηση, πάλι θα δεχόταν την επίθεση των «κερδοσκόπων» του χρηματιστικού κεφάλαιου. Το κεφάλαιο αυτό «λιμνάζει» και αναζητά τόπους κερδοφόρας τοποθέτησης. Η Ελλάδα επιλέχτηκε ως τέτοιος, οπότε η επίθεση θα εκδηλωνόταν με την ίδια σφοδρότητα, μέχρι να κάνει τον κύκλο της και να δώσει τη θέση της στην επίθεση σε άλλη (ή άλλες) χώρα.
♦ Κυβερνήσεις όμηροι
Αν βγαίνει ένα συμπέρασμα απ’ όλη αυτή την ιστορία, είναι πως οι κυβερνήσεις (όλες οι κυβερνήσεις) είναι όμηροι του χρηματιστικού κεφάλαιου, το οποίο το πρώτο εξάμηνο του 2009 πήρε «πακέτα» πολλών διεσεκατομμυρίων ευρώ και δολαρίων, προκειμένου να ανασυγκροτήσει τους τραπεζικούς μηχανισμούς του και να επανακάμψει δριμύτερο το δεύτερο εξάμηνο της ίδιας χρονιάς.
Υπηρέτης του χρηματιστικού κεφάλαιου είναι και η ΕΕ. Είναι χαρακτηριστικό πως το καταστατικό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας απαγορεύει τον απευθείας δανεισμό κυβερνήσεων, επιτρέπει όμως τον δανεισμό ιδιωτικών τραπεζών. Ετσι, οι ιδιωτικές τράπεζες δανείζονται από την ΕΚΤ με επιτόκιο της τάξης του 1-1,5% και δανείζουν τα κράτη με επιτόκιο μερικές φορές μεγαλύτερο, καταθέτοντας τα κρατικά ομόλογα ως εγγύηση στην ΕΚΤ. Δηλαδή, η ΕΚΤ δέχεται ως εγγύηση π.χ. τα ελληνικά κρατικά ομόλογα, αρνείται όμως να δανείσει απευθείας την Ελλάδα με το επιτόκιο που δανείζει τις ιδιωτικές τράπεζες!
♦ Παραμύθια
Η φράση αποδίδεται στον Γιωργάκη και γράφηκε σε άκρως φιλική προς την κυβέρνηση εφημερίδα («Επενδυτής»). Ο πρωθυπουργός φέρεται να είπε σε υπουργούς του: «Με τα μέτρα για το πάγωμα μισθών και το φόρο στα καύσιμα κατόρθωσα να διασώσω τον 14ο μισθό των δημοσίων υπαλλήλων. Εθεσα κατά κάποιο τρόπο την κόκκινη γραμμή στο “μη περαιτέρω” απέναντι στις τεράστιες πιέσεις που δέχτηκα για επαναφορά των δημοσίων υπαλλήλων σε καθεστώς μιζέριας».
Προπαγανδιστικά αυτό ακούγεται πολύ… ηρωικό. Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα πρέπει να πούνε και… ευχαριστώ στον Παπανδρέου, που τους έσωσε από τα χειρότερα. Οποιος, όμως, πάρει μολύβι και χαρτί θα δει ότι πρόκειται για ένα ακόμα παραμύθι. Πρώτον, γιατί το δώρο στους δημόσιους υπάλληλους δεν είναι ένας μισθός, αλλά αρκετά λιγότερο (δεν υπολογίζεται σε όλα τα επιδόματα). Δεύτερο, γιατί οι περικοπές που ετοιμάζεται να κάνει η κυβέρνηση (πάγωμα μισθών για δεύτερο συνεχή χρόνο και μείον 10% στα επιδόματα) σε ετήσια βάση ξεπερνούν κατά πολύ το δώρο Χριστουγέννων. Τρίτο, γιατί το κόψιμο του δώρου για μια χρονιά θα ήταν ένα έκτακτο μέτρο (αντεργατικό, αλλά έκτακτο), ενώ η μείωση ακόμα και στους ονομαστικούς μισθούς θα ακολουθεί τους δημόσιους υπάλληλους για όλο τον υπόλοιπο εργασιακό τους βίο.
♦ Τραγέλαφος
Ποιος είδε τον Χρυσοχοΐδη και δεν τον φοβήθηκε. Είπε ο Καρατζαφέρης (θαυμαστής ως γνωστόν του Χρυσοχοΐδη, αφού –όπως έχει δηλώσει– αν ήταν πρωθυπουργός, μόνο αυτόν θα ήθελε στην κυβέρνησή του από τους υπουργούς του Παπανδρέου), ότι ο υπουργός Προ-Πο είναι αρεστός στους Αμερικανούς και αμέσως ο τελευταίος ζήτησε το λόγο επί προσωπικού, για να καλέσει με το γνωστό ύφος του μίστερ Γκόλντον τον Καρατζαφέρη να μη ξαναπεί στη Βουλή τέτοια πράγματα. Κι εκεί μέσα στον οίστρο του το ξεστόμισε: «Ως γνωστόν οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μουσουλμάνο πρόεδρο»! Κόκαλο ο Παπανδρέου, κόκαλο οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, περιχαρής ο Καρατζαφέρης άρχισε το δούλεμα και τις νουθεσίες, για να καταλήξει χαρακτηρίζοντας τον Χρυσοχοΐδη «επικίνδυνο» (τι έγινε, πάει ο έρωτας;) και στο τέλος ν’ αναγκαστεί ο Πετσάλνικος, με κομψό τρόπο να υπενθυμίσει στον Χρυσοχοΐδη ότι ο Ομπάμα ξεκαθάρισε ότι είναι χριστιανός και μάλιστα το θέμα αυτό είχε απασχολήσει την προεκλογική εκστρατεία στις ΗΠΑ. Απτόητος ο Χρυσοχοΐδης, πάντα με το ναπολεόντειο ύφος και το στιλάκι του βλαχοδήμαρχου της δεκαετίας του ‘60, απάντησε ότι είπε πως ο Ομπάμα είναι… «μουσουλμανικής καταγωγής». Πήγε, δηλαδή, να διορθώσει μια πατάτα με μια άλλη.
♦ Στήσιμο
Είναι δυνατόν να σε γδύνουν, να σε δέρνουν, να σε βιάζουν και συ να δηλώνεις ότι σου αρέσει; Ναι, αν πιστέψουμε τα γκάλοπ της περασμένης Κυριακής, που «έβγαλαν» κάτι τεράστια ποσοστά αποδοχής των μέτρων της κυβέρνησης. Είναι δυνατόν οι εργαζόμενοι και οι αγρότες (για να μην αναφέρουμε και τους μικρούς επαγγελματοβιοτέχνες των πόλεων), που αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού και πλήττονται άμεσα απ’ αυτά τα μέτρα να συγκατανεύουν στο στραγγάλισμά τους;
Είναι προφανές ότι τα γκάλοπ είναι στημένα. Οχι απλά μαϊμουδισμένα, αλλά στημένα. Οταν το σύνολο των ΜΜΕ στηρίζει την αντιλαϊκή επίθεση, όπως και η ΝΔ με το ΛΑΟΣ, όταν οι εταιρίες δημοσκοπήσεων έχουν πελάτες τα ΜΜΕ, ενώ κάνουν χοντρές μπίζνες και με το κράτος, εύλογο και αναμενόμενο είναι να δώσουν το δικό τους χέρι βοήθειας στο σύστημα. Τι εκμεταλλεύ-ονται; Το γεγονός ότι δεν έχουμε εργατικές και λαϊκές αντιδράσεις (αυτές των αγροτών ήδη τις βύθισαν στο σκοτάδι). Γι’ αυτό και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ. Πεταλωτής δήλωσε προκλητικά (ΕΡΑ) ότι «είναι πρωτοφανής αυτή η ωριμότητα που δείχνει ο έλληνας πολίτης, ακόμη και όταν πλήττεται και στη σημερινή εποχή που περνά άσχημα οικονομικά», για να εκφράσει στο καπάκι τη βεβαιότητά του ότι «στο τέλος αυτή η συναίνεση, την οποία την βλέπουμε σε κάθε επίπεδο, θα υπάρχει και σε επίπεδο συνδικαλιστικών φορέων, σε επίπεδο αντιδράσεων».
Ας τον (τους) διαψεύσουμε.
♦ Μη χάσουν τους φύλακες
Ελεγε και ξανάλεγε ο Λοβέρδος (μάρτυρας το γραπτό κείμενο της ομιλίας του), ότι οι αλλαγές στο ασφαλιστικό δεν αφορούν μπάτσους και καραβανάδες. Σαν να του είπαν να ζητήσει συγνώμη, που πριν καναδυό εβδομάδες είχε υπαινιχτεί ότι δεν πρέπει να βγαίνουν στη σύνταξη σε νεαρή ηλικία. Του έτριξε τότε τα δόντια ο παλιός του φίλος, ο Μπένι, και ο «πολύς» υπουργός Εργασίας αναγκάστηκε να βάλει την ουρά κάτω από τα σκέλια.
Ο λόγος; Μπάτσοι και καραβανάδες είναι οι φύλακες της αστικής εξουσίας. Γι’ αυτό και αποτελούν μια ιδιαίτερη κάστα δημόσιων υπάλληλων, με προκλητικά προνόμια. Φοβούνται –λένε– μην υπάρξει ρεύμα μαζικών συνταξιοδοτήσεων. Ετσι κι αρχίσουν να φεύγουν ειδικά οι μπάτσοι, ποιος θα μείνει για να καταστείλει τους άλλους εργαζόμενους που θα αγωνίζονται ενάντια στη νέα αντιασφαλιστική ανατροπή; Ετσι κι αρχίζουν να αισθάνονται οι μπάτσοι όχι σαν προνομιούχοι κρατικοί υπάλληλοι, αλλά ίδιοι με όλους τους άλλους, ποιος θα επιλέγει να γίνει μπάτσος;
♦ Εξω οι μπάτσοι από τα σπίτια μας
Αμέσως μετά τη σύσκεψη που είχε στο μπατσομέγαρο Θεσσαλονίκης με ανώτατους αξιωματικούς της μπατσαρίας, ο Χρυσοχοΐδης έκανε μια ακόμη προκλητική δήλωση για το ρόλο των μπάτσων, και το πνεύμα συνεργασίας που πρέπει να δείξουν οι πολίτες. Οπως είπε, «αρχίζουμε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να εφαρμόζουμε στην πόλη της Θεσσαλονίκης και στα αστικά κέντρα της Κεντρικής Μακεδονίας ένα νέο σύστημα αστυνόμευσης όπου ο αστυνομικός θα περνάει, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, από τα σπίτια όλων των πολιτών».
Ψάχνουν, δηλαδή, για ρουφιάνους. Θα περνάει ο μπάτσος πόρτα-πόρτα και οι άνθρωποι πρέπει να του δίνουν αναφορά για τα πάντα. Τι παρατηρούν γύρω τους, σε ποιο σπίτι μπαινοβγαίνουν «μαλλιάδες», ποιος νεαρός έχει «αναρχική» συμπεριφορά και πάει λέγοντας. Αυτά μόνο την περίοδο του μετεμφυλιοπολεμικού μοναρχοφασισμού και της χούντας γίνονταν. Τότε, λοιπόν, οι απλοί άνθρωποι του λαού, ακόμα και οι πιο φοβισμένοι, αρνούνταν κάθε συνεργασία, ενώ οι ρουφιάνοι ήταν δακτυλοδεικτούμενοι. Κάθε γειτονιά ήξερε τους ρουφιάνους και φυλαγόταν απ’ αυτούς. Ας αναβιώσει, λοιπόν, το παλιό πνεύμα της αντίστασης. Ανοιχτά και περήφανα πια. Τίποτα δεν έχουμε να φοβηθούμε.
♦ Μας φτύνει
«Είναι αισιόδοξο για την πατρίδα μας ότι οι πολίτες αποδεικνύουν για άλλη μία φορά την ωριμότητά τους, αναλαμβάνοντας τη δική τους ευθύνη για το ξεπέρασμα αυτής της κρίσης. Πρέπει όλοι να τους πούμε ένα μπράβο γι’ αυτή τη γενναιότητα, για την κοινωνικά υπεύθυνη στάση τους. (…) Θέλω με την ευκαιρία να εκφράσω την ικανοποίησή μου, για τους έλληνες αγρότες που αποφάσισαν τον τερματισμό των κινητοποιήσεών τους. Αυτή ήταν η ευθύνη τους απέναντι στο κοινωνικό σύνολο, απέναντι στους συμπολίτες τους. (…) Πατριωτισμός σήμερα σημαίνει να βάλουμε όλοι πλάτη για να βγούμε από την κρίση που απειλεί τη χώρα μας. Να βάλουν ακόμα περισσότερο πλάτη, αυτοί που μπορούν να προσφέρουν και περισσότερα».
Με τέτοιες επισημάνσεις ξεκίνησε την ομιλία του στη Βουλή ο Γ. Παπανδρέου, την περασμένη Δευτέρα, σε μια προ ημερήσιας διάταξης συζήτηση που είχε θέμα το μεταναστευτικό. Αν δεν το καταλάβατε, μας έφτυσε όλους. Εργαζόμενους της πόλης και του χωριού. Συμπέρανε πως στηρίζουμε την πολιτική του, επειδή δεν την αμφισβητούμε. Πώς θα την αμφισβητήσουμε; Οχι με τα γκάλοπ, βέβαια, όπου δηλώνεις ΟΧΙ και βγαίνει ΝΑΙ, αλλά με το μόνο τρόπο και στο μόνο χώρο που μπορεί να γίνουμε επικίνδυνοι για την πάρτη τους: ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.
