♦ Υπ’ ατμόν
Ο Σ. Χατζηγάκης έχει εξαπολύσει μια προπαγανδιστική εκστρατεία (παπαγαλάκια πρόθυμα πάντα βρίσκονται) με βασική στόχευσή της το άδειασμα του Σανιδά και το φόρτωμα σ’ αυτόν όλης της ευθύνης για όσα συμβαίνουν τελευταία στο χώρο της Δικαιοσύνης. Σύμφωνα με τις «πληροφορίες» που δημοσιεύουν τα παπαγαλάκια (που ενδημούν και στον αντιπολιτευόμενο Τύπο, για να μη πούμε κυρίως εκεί), ο Σανιδάς κάνει του κεφαλιού του και η κυβέρνηση τα μαθαίνει όλα από το ραδιόφωνο και τρέχει και δεν φτάνει. Μόνος του άσκησε τη δίωξη για το Βατοπέδιο, αποκλειστικά δική του πρωτοβουλία ήταν τα περί «παραπλανηθέντων» υπουργών, αυτός με τον Καρούτσο τα σκάτωσαν με την υπόθεση των δυο εισαγγελέων που αναγκάστηκαν να παραιτηθούν, ο Χατζηγάκης δεν είχε ιδέα για όλ’ αυτά.
Καλό το παραμύθι, κυρ-Σωτήρη μας, αλλά δεν έχει δράκο. Ασε που ζούμε στην εποχή της γρήγορης κυκλοφορίας των ειδήσεων. Και προπαντός, να θυμάσαι ότι δεν είμαστε Λωτοφάγοι. Σε θυμόμαστε (δεν πέρασε και πολύς καιρός, άλλωστε) να στηρίζεις με προσωπικές σου παρεμβάσεις όλες τις «ατομικές πρωτοβουλίες» Σανιδά για τη συγκεκριμένη υπόθεση. Αν ήταν μόνο του Σανιδά, θα κρατούσες κάποιες αποφάσεις, δεν θα εξέθετες τόσο τον εαυτό σου. Να σου πούμε, λοιπόν, τι πιστεύουμε εμείς. Ο δάμαλος τα ‘χει πάρει στο κρανίο με την πάρτη σου και δικαίως, γιατί εσύ τα σκάτωσες. Επειδή, λοιπόν, έρχεται ανασχηματισμός, κάνεις την τελευταία προσπάθεια να σώσεις το τομάρι σου, ρίχνοντας το φταίξιμο στο Σανιδά. Ομως, και αυτό αποτελεί ομολογία αποτυχίας σου. Αφού ένας Σανιδάς –λέμε τώρα– κατάφερε να τα κάνει μπάχαλο, παναπεί ότι εσύ είσαι ακατάλληλος για το πόστο του πολιτικού προϊστάμενου του Σανιδά.
♦ Ιδιος κι απαράλλαχτος
«Με δεδομένο έναν υπαρκτό πολιτικό και κοινωνικό διπολισμό, οι στόχοι του ΠΑΣΟΚ για την ανάδειξή του σε πρώτο κόμμα, για την κατοχύρωση μιας αυτοδύναμης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και για την ταυτόχρονη προώθηση κυβερνήσεων συνεργασίας με προγραμματικές συγκλίσεις με την άλλη αριστερά είναι στόχοι θεμιτοί, πειστικοί, αλληλένδετοι και εφικτοί». Ο Κώστας Λαλιώτης στην πρώτη μετά από καιρό συνέντευξή του (Κυρ. Ελευθεροτυπία) έπεισε τους πάντες ότι παραμένει πάντα… Λαλιώτης. Με το δικό του τρόπο εκφοράς του λόγου δεν έκανε τίποτ’ άλλο από το να επαναλάβει την επίσημη γραμμή του ΠΑΣΟΚ («επιδιώκουμε την αυτοδυναμία, αλλά θα επιδιώξουμε κυβέρνηση συνεργασίας»), ρίχνοντας το όποιο προσωπικό του κύρος (σαφώς μειωμένο σε σχέση με το παρελθόν) στην επιχείρηση «στριμώχνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ για να ξαναπάρουμε ό,τι μας έχει πάρει».
Ο Λαλιώτης είναι μια ξεχωριστή περίπτωση αστού-σοσιαλδημοκράτη πολιτικού. Πάντοτε νομιμόφρων απέναντι στο σύστημα, εμπνευστής πολλών τακτικών επιλογών κατά την ιστορική διαδρομή του ΠΑΣΟΚ, έχει καταφέρει να στήσει ένα προσωπικό σύστημα προπαγάνδας, εμφανιζόμενος ως «διαφορετικός», «αιρετικός» κ.λπ. Για να το πετύχει αυτό, βέβαια, χρειάστηκε κατά καιρούς να αποσυρθεί από την πρώτη γραμμή. Οταν επανέρχεται, όμως, επανέρχεται πάντοτε για να βοηθήσει το ΠΑΣ0Κ.
♦ Ο προπομπός
Στα καθωσπρέπει σκυλάδικα οι μεγάλες φίρμες βγαίνουν αργά στην πίστα. Προηγούνται οι εκκολαπτόμενες φίρμες που φτιάχνουν το κλίμα. Στη γλώσσα της νύχτας αυτοί κι αυτές ονομάζονται «μπάζα». Δε μπορούσε, λοιπόν, κοτζάμ Λαλιώτης να βγει στην πίστα χωρίς να προηγηθούν «μπάζα». Το ρόλο έπαιξε με κέφι και μπρίο ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ Ν. Κωνσταντόπουλος (συνέντευξη μια μέρα πριν στα «Νέα»), ο οποίος δήλωσε ότι «αν οι κ.κ. Παπανδρέου και Τσίπρας κινηθούν με τόλμη και ευρύτητα σκέψης μπορούν να δρομολογήσουν εξελίξεις που θα επαναπροσδιορίσουν πολλά πράγματα στην πολιτική βάση των κομμάτων και εντός των κοινωνικών στρωμάτων». Ενα κομμάτι του κοινού δυσαρεστήθηκε σφόδρα, όπως συνάγεται και από την τοποθέτηση του Α. Τσίπρα στο ΚΣ της Νεολαίας ΣΥΝ. Μίλησε για εξύφανση πολιτικού σχεδίου που «αποσκοπεί, πολύ συγκεκριμένα, στο να πάρει από τη δυναμική της Αριστεράς, προκειμένου το ΠΑΣΟΚ να βρεθεί ξανά στην εξουσία», προειδοποίησε ότι «το επόμενο διάστημα θα ενταθούν οι επιθέσεις. Και σε προσωπικό επίπεδο» και κατέληξε ότι «αν εμείς δώσουμε το παραμικρό σήμα ότι θα μπορούσαμε να αποτελέσουμε σωσίβιο στο ναυάγιο του δικομματισμού, θα μας εκθείαζαν». Υπάρχει, όμως, άλλο κομμάτι του κοινού που τρελαίνεται μ’ αυτά που τραγουδούν και οι φίρμες και τα μπάζα.
♦ Ξεπέρασε κάθε όριο (1)
«Προφανώς και κάποιος έπρεπε να προσπαθήσει να απαντήσει στο άμεσο της κρίσης, προφανώς και έπρεπε να υπάρξει ένα σχέδιο σταθεροποίησης των χρηματαγορών… Θα περίμενε κανείς να δει ένα σχέδιο που θα έλεγε ότι το κράτος δίνει την εγγύησή του, αλλά έχει σαν στόχο κάτι να κερδίσει. Τι; Το δημόσιο έλεγχο του χρηματοπιστωτικού συστήματος… Η ευρωπαϊκή Αριστερά κάνει μια προσπάθεια τουλάχιστον να ανοίξει ζητήματα που ακόμα δεν έχουν αγγίξει οι κυρίαρχες δυνάμεις, δηλαδή προσπαθήσαμε να θέσουμε το πρόβλημα εκεί που κατά τη γνώμη μου είναι η ουσία, δηλαδή ποιος έχει τη διεύθυνση της οικονομικής πολιτικής στην Ευρώπη: Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ή οι κυβερνήσεις; Αυτό είναι πολύ σημαντικό ζήτημα»!
Σε ποιον ανήκει αυτή η… μεγαλοφυής, διεισδυτική και προπαντός… ριζοσπαστική δήλωση; Στον πρόεδρο του ΣΥΝ Αλ. Τσίπρα («Αθήνα 9,84», 15.10.08). Με βάση την τοποθέτηση Τσίπρα, βλέπουμε ήδη το κεντρικό σύνθημα με το οποίο θα κατέβει ο ΣΥΝ στις ευρωεκλογές: «Ολη η εξουσία στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και όχι στους ευρωτραπεζίτες». Και μη μας πείτε πως κάνει το ίδιο. Δεν κάνει το ίδιο. Οταν φύγουν από τις κυβερνήσεις οι διάφοροι Μπερλουσκόνι, Σαρκοζί και Μέρκελ και πάρουν τη θέση τους άνθρωποι σαν τον Τσίπρα, το Μπερτινότι, το Λαφοντέν, όλα θ αλλάξουν και η Ευρώπη –επιτέλους– θα γίνει των εργαζομένων. Επειδή, όμως, δε γίνονται όλα με τη μία (αυτά μόνο κάτι μοχθηροί πολιτικοί απόγονοι του Μαρξ και του Λένιν τα λένε), πρέπει να ξεκινήσουμε από το πέρασμα της εξουσίας στους Μπερλουσκόνι και τους Σαρκοζί.
♦ Ξεπέρασε κάθε όριο (2)
Ο Τσίπρας, βέβαια, έχει και μια δικαιολογία: είναι παντελώς άσχετος. Δεν πρέπει να έχει ξεφυλλίσει ούτε το μικρό εγχειρίδιο πολιτικής οικονομίας του Μπαρμπίς. Τι να πεις για τον Αλαβάνο, όμως, που και παλιά καραβάνα και διαβασμένος είναι; Τον φώναξαν στην πρωινή πολιτική εκπομπή της ΝΕΤ («Πρώτη Γραμμή») και για να δικαιολογήσει τη θέση του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ υπέρ της ΕΕ είπε τα εξής εκπληκτικά: «Χρειάζονται κοινά μέτρα, χρειάζονται κοινές ρυθμίσεις σε διεθνές επίπεδο. Χρειάζεται αυτή η οικονομία της αγοράς χωρίς ελέγχους και της σκανδαλώδους ελευθερίας των κεφαλαίων να κερδοσκοπούν να σταματήσει. Αυτό είναι μια βασική θέση, μια φιλοσοφία της Αριστεράς. Αυτό που ξέρει ο καθένας από τον Μαρξ ή όσοι ξέρουν τον Μαρξ σήμερα είναι προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε. Τι σημαίνει; Δηλαδή, ενωθείτε για να κάνουμε κάτι διεθνώς διαφορετικό»!
Μπορεί αυτοί να προσπαθούν να εξαπατήσουν τον κόσμο με θεωρίες περί εξανθρωπισμού του καπιταλισμού σε διεθνή κλίμακα, αλλά καλά θα κάνουν τον Μαρξ να τον αφήσουν ήσυχο. Γιατί το «κάτι διαφορετικό» του Μαρξ δεν ήταν ένας καπιταλισμός με… ανθρώπινο πρόσωπο, αλλά η προλεταριακή επανάσταση που θα τσακίσει τον καπιταλισμό και θα οικοδομήσει τον κομμουνισμό.
♦ Πλιάτσικο
Συνέβη και αυτό, στο θαυμαστό κόσμο της ρεμούλας και του πλιάτσικου. Εξαφανίστηκε ο ένας από τους δύο βιντεοπροβολείς που υπήρχαν στο Κέντρο Τύπου των Φυλακών Κορυδαλλού και αναμετέδιδαν εικόνα από την αίθουσα συνεδριάσεων του δικαστήριου! Οι δημοσιογράφοι το διαπίστωσαν με έκπληξη. Οι (ευγενέστατοι) υπάλληλοι της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης του υπουργείου Τύπου εξέφρασαν την ίδια έκπληξη και έλεγαν ότι ο βιντεοπροβολέας κλάπηκε. Οι τεχνικοί, υπάλληλοι του υπουργείου Δικαιοσύνης επίσης δεν ήξεραν τίποτα και το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να μεταφέρουν τον άλλο βιντεοπροβολέα στο χώρο που λειτουργούν οι υπολογιστές, για να μπορούν οι δημοσιογράφοι να κάνουν τη δουλειά τους. Ληστεία, βέβαια, αποκλείεται να έγινε στο συγκεκριμένο χώρο, οπότε η φυλακή είναι αυτή που πρέπει να δώσει εξηγήσεις.
Εγραψε ο Γ. Κύρτσος στη City Press: «Η περίπτωση της Μονής Βατοπεδίου είναι πιο σύνθετη, γιατί οι συναλλαγές ήταν περισσότερες και δημιούργησαν εμπορικές υπεραξίες και μαύρο πολιτικό χρήμα που ξεπερνούν κατά πολύ το 1 δισ. ευρώ». Αμφιβάλλετε ότι έχει δίκιο;
♦ Ασπιρίνες
«Η κεφαλαιοκρατική παραγωγή τείνει πάντα να ξεπεράσει αυτά τα εσωτερικά της όρια, τα ξεπερνάει όμως με μέσα που της αντιτάσσουν εκ νέου και σε πιο τεράστια κλίμακα αυτά τα όρια».
Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για προφητικό κείμενο. Ομως τα επιστημονικά συμπεράσματα δεν συνιστούν προφητείες. Είτε επιβεβαιώνονται, οπότε είναι ορθά, είτε διαψεύδονται, οπότε είναι λαθεμένα. Εν προκειμένω, πρόκειται για ένα συμπέρασμα του Μαρξ, διατυπωμένο στον τρίτο τόμο του «Κεφαλαίου» (ελλην. έκδ. σελ. 316), που αναφέρεται στις περιοδικές κρίσεις που πλήττουν το καπιταλιστικό σύστημα (τη σφαίρα της παραγωγής και τη σφαίρα της κυκλοφορίας) και στην αδυναμία του συστήματος να απαλλαγεί απ’ αυτές, ακριβώς διότι τα μέσα διαχείρισης των κρίσεων δεν κάνουν τίποτ’ άλλο από το να αναπαράγουν το πρόβλημα σε μεγαλύτερη βάση.
Ακριβώς αυτό βλέπουμε στις μέρες μας. Τα μέτρα που παίρνουν οι αστικές κυβερνήσεις για να βοηθήσουν την παραπαίουσα χρηματοπιστωτική σφαίρα θυμίζουν τα ισχυρά αναλγητικά με τα οποία βοηθιέται από τους γιατρούς ένας βαριά ασθενής που υποφέρει από πόνους. Οσο διαρκεί η επίδραση των αναλγητικών ο ασθενής ανακουφίζεται και χαμογελά, όμως σε λίγο βρίσκεται στην ίδια απελπιστική κατάσταση. Και αυτή η κρίση θα κάνει τον κύκλο της, θα εκτονωθεί μέσα από τεράστιες καταστροφές κεφαλαίου και παραγωγικών δυνάμεων (η βασική παραγωγική δύναμη είναι ο εργαζόμενος άνθρωπος), το σύστημα θα ανακάμψει –αν οι δυνάμεις της προλεταριακής επανάστασης δεν το χτυπήσουν–, οι ιδεολόγοι του θ’ αρχίσουν πάλι τους ύμνους «στις αστείρευτες δυνάμεις της αγοράς», μέχρι την επόμενη κρίση…
