If you were an architect what world would you prefer to plan: Banks or Bankrobberies?
(από το πρωτοσέλιδο της ATHENS VOICE, τ. 66)
Φουκάλα Μπέμπα Μπλανς, θα τη γλιτώσεις κι αυτή τη φορά; (φιλιά και στριγκάκια…)
Κλέψε να ‘χεις, λήστευε να φας (;)…
♦ Κόκα, ράσο κι αγιαστούρα, ρίξε μας κι άλλη μαστούρα!
♦ Την κινητοποίηση της ΟΤΟΕ στηρίζουν η ΓΣΕΕ, ο Κοινοβουλευτικός Τομέας Εργασίας του ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΝ (όλοι οι καλοί χωράνε…).
«Χάθηκε ένας μισθωτός για κάθε συνταξιούχο σε 20 έτη» σφυρίζει κλέφτικα και ούστικα η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕ-ΡΟΤΥΠΙΑ -26/1/2005. Λες και οι εργαζόμενοι απλά δουλεύουν και ουδέν πέραν τούτου (δεν παράγουν πλούτο δηλαδής).
♦ Ενδιαφερότατο το (σε δύο μέρη δημοσιευμένο) άρθρο της Νάντιας Βαλαβάνη «Η μήτρα των διδακτικών θεατρικών έργων του Μπρεχτ» -Η ΑΥΓΗ, 16 και 23/1/2005. Οσοι «πιστοί» αναγνώσατε…
♦ «Πως η κυβέρνηση έστρεψε εναντίον της τους αγρότες – Οι κουτοπονηριές ξεσήκωσαν τον κάμπο», πρωτοσέλιδος τίτλος της ΑΥΓΗΣ, 23/1/2005. Τόση συγκατάβαση πια! Τόση υπευθυνότητα!
♦ Κι ένα σύντομο ανέκδοτο: Βουλή των Εφήβων
♦ Εχω μείνει με την εντύπωση ότι ο Α. Κανάς επιδιώκει να παραμείνει ο «κανείς» στο μέσο θύελλας.
♦ «Κυκλοφορούν αναμεσά μας. Διακρίνονται χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια καθότι καταστατικά διαφορετικοί: καλύπτουν την κεφαλή με κακέκτυπο τιάρας, σύμβολο μεγαλείου και αναφορά σε εξωτερικά χαρακτηριστικά πάλαι ποτέ κραταιού ιερατείου, που σήμερα έχει ξεπέσει σε μισθωτούς διαχειριστές οικημάτων, εγκαταστάσεων και εξοπλισμών. Ενδύονται το “μέλαν” ως απουσία των χρημάτων. Στην αυτοκρατορία των ζωντανών νεκρών, θέση έχει η μονοδιάστατη αχρωμία, η ομοιομορφία του ερέβους. Εκδίδουν κανόνες τεκνοποιίας οι ομοσπονδίες των ευνούχων! “Αποστρέφονται” την ομόφυλη έλξη αυτοί που εξαφανίζουν το “μισό του ουρανού”! Στηλιτεύουν “κουσούρια” αυτοί που επέλεξαν τη διαστροφή! “Τιμούν” τη γυναίκα αυτοί που ορίζουν μόνο μια κοινωνία, εκείνη των ανδρών!» (Από το editorial του περιοδικού «Θέσεις», Γενάρης-Μάρτης 2005)
♦ ΣΕΒ: Σπογγώδης Εγκεφαλοπάθεια Βοοειδών ή Σύνδεσμος Ελληνικών Βιομηχανιών; Ποιο είναι πιο θανατηφόρο;
♦ Τρελές κατσίκες, τρελές κότες, τρελές αγελάδες. Πάμε για τρέλες…;
♦ Κορίτσια, να πείτε στη Μπέμπα να κάνει αποτρίχωση! Αμάν πια!
♦ 270 γιούρα η αμοιβή Γενάρη, 130 τα έξοδα μεταφοράς. Γαμώ την εξουσία, γαμώ!
♦ Μιας και υπάρχει απορία, Κοκκινοσκουφίτσα, θα επιστρατεύσουμε τις (και καλά) ψυχολογικές απόψεις μας και θα απαντήσουμε: ο δάμαλος αποφεύγει την απ’ ευθείας οπτική επαφή διότι γνωρίζει ότι δουλεύει τους πάντες (ή προσπαθεί, τουλάχιστον). (Το ίδιο ερώτημα είχε τεθεί στη δίμηνη,το 1997, απεργία των καθηγητών, όταν πολλοί στην Ε’ ΕΛΜΕ Ανατολικής Αττικής αναρωτιόνταν γιατί συγκεκριμένος συνδικαλιστής του ΣΥΝ δεν κοίταγε ευθεία - ο κύριος αυτός προσφάτως εξελέγη «αιρετός». Μόνο ο πρόεδρος Νίκος κατενόησε το πρόβλημα και χρησιμοποίησε το σύνθημα «Κοιτάξτε με στα μάτια» ή «Σας κοιτάμε στα μάτια» – κι αυτός, πάπαλα. Αυτά.
♦ «Το εργατικό προσωπικό χωριζόταν καμιά φορά σε 12 ως 15 κατηγορίες, που κι αυτές με τη σειρά τους άλλαζαν διαρκώς τα συστατικά τους μέρη. Στο διάστημα της δεκαπεντάωρης διάρκειας της εργοστασιακής ημέρας, το κεφάλαιο τραβούσε τον εργάτη πότε για 30 λεπτά της ώρας και πότε για μία ώρα στη δουλειά και ύστερα τον απωθούσε για να τον τραβήξει και πάλι στο εργοστάσιο και να τον απωθήσει ξανά απ’ αυτό, σέρνοντάς τον πότε δω και πότε κει, σε ακανόνιστα ράκη χρόνους χωρίς να τον χάνει ούτε στιγμή από τα μάτια ως που να ‘χει ολοκληρώσει τη δεκάωρη εργασία. Οπως στη σκηνή του θεάτρου έτσι και δω τα ίδια πρόσωπα έπρεπε να εμφανίζονται διαδοχικά στις διάφορες σκηνές των διάφορων πράξεων. Οπως όμως ένας ηθοποιός σ’ όλη τη διάρκεια του δράματος ανήκει στη σκηνή, έτσι ανήκουν τώρα και οι εργάτες 15 ώρες συνέχεια στο εργοστάσιο, χωρίς να συμπεριλαμβάνεται ο χρόνος για το πάνε κι έλα σ’ αυτό. Οι ώρες της ανάπαυσης μετατρέπονταν έτσι σε ώρες καταναγκαστικής αργίας, που έσπρωχναν το νεαρό εργάτη στο καπηλιό και τη νεαρή εργάτρια στο μπορντέλο. Υστερα από κάθε καινούρια ιδέα που σοφίζονταν καθημερινά οι κεφαλαιοκράτες, ήταν υποχρεωμένος να καταπίνει γρήγορα το μεσημεριανό του φαγητό πότε στο ένα και πότε στο άλλο κενό χρόνου. Τον καιρό που γινόταν η ζύμωση για το δεκάωρο, οι κεφαλαιοκράτες φώναζαν ότι ο συρφετός των εργατών κάνει αιτήσεις με την ελπίδα ότι θα παίρνει μισθό δώδεκα ωρών για εργασία δέκα ωρών. Τώρα είχαν αντιστρέψει το νόμισμα. Πλήρωναν μισθό δέκα ωρών και είχαν την εργατική δύναμη στη διάθεσή τους δώδεκα και δεκαπέντε ώρες! Αυτή ήταν η ουσία της υπόθεσης, αυτή ήταν η εκδοχή των εργοστασιαρχών για το νόμο του δεκάωρου!». (Το Κεφάλαιο – Η εργάσιμη μέρα).
♦ Ειδήσεις, ΕΤ-1, TV, 11:00 το βράδυ, 7/2/2005: Ο Γιάννης Σερίφης φέρεται ως κρατούμενος (ευσεβείς πόθοι…).
♦ Για τις μαλακίες που γράφει ο Βέλτσος στα ΝΕΑ, πληρώνεται κιόλας.
♦ Καθιστός Τατάνκα Πάγκαλος. Ουγκ!
♦ Ουφ! Ευτυχώς κάποιος πρόεδρος θα είναι παρών στις παρελάσεις! Εφυγε ένα βάρος από… κάτω μου!
♦ «Ρεύμα κοινωνικής αριστεράς» στο ΠΑΣΟΚ. (Κλείστε κανά παράθυρο, ρεεε! Απ’ τα πολλά ρεύματα θα πουντιάσουμε!).
♦ Εις το όνομα της αγίας Πρεζιάδος…
♦ Και γαμπίπ τις απεργίες! (7 Φλεβάρη 2005). Μιλάμε για πολλούς εμπόρους, μα πολλούς εμπόρους!
♦ Γιατί, μα γιατί δεν προσεκλήθη το ΚΚ Ιράκ στο 17ο! (Σπαραξικάρδιο) γιατί;
♦ Η Διοίκηση του Σωματείου των ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ της Good Year χαιρετίζει το 17ο Συνέδριο: χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία.
♦ Χλευάζει τον κεντροαριστερό Πρόντι ο Μπογιόπουλος (ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 8/2/ 2005). Καλά, η Κομμουνιστική Επανίδρυση με ποιον «τα ‘χει καλά»;). (Προσκεκλημένη στο 17ο).
Βασίλης
