Δύο χιλιάδες είκοσι ένα
και δεν αρκεί μόνο η πένα…
Την Τετάρτη (16 Ιούνη) κλείνει τα 69 χρόνια του ο Γιώργος (ή ΓΑΠ ή Γιωργάκης ή παιδί) Παπανδρέου, πάλαι ποτέ πρόεδρος του πάλαι ποτέ ΠαΣοΚ και άλλοτε πρωθυπουργός της μακάριας χώρας, που οι περισσότεροι θα τον θυμούνται στο διηνεκές μέσα από εκείνο το αλήστου μνήμης διάγγελμα στο Καστελόριζο. Κάποιοι θυμούνται επίσης ότι κακοήθεις τινές διέδιδαν πως σε αυτόν αναφερόταν το “mind the gap” που αναγράφεται σε εξόδους βαγονιών συρμών και αλλού…
Θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι μόλις μια μέρα μετά από τη γέννηση του Giorgakis στον Αγιο Παύλο (Saint Paul) της Μινεσότα, δηλαδή στις 17 Ιούνη του 1952, εδώ στη χώρα που κανείς δεν πλήττει ποτέ, είχαμε ένα γεγονός που δημιουργεί εύλογους συνειρμούς: Ιδρύθηκαν στη Λάρισα δύο εργοστάσια κατασκευής δημοσιογραφικού χαρτιού από το άχυρο του Θεσσαλικού κάμπου…
Τέλος, για τους λάτρεις της θρησκείας ή της Εκκλησίας, αξίζει να αναφερθεί ότι την αμέσως επόμενη μέρα (18 Ιούνη), έχουμε άλλη μια σημαντική επέτειο: ο Ανθιμος κλείνει δεκαεπτά χρόνια στον μητροπολιτικό θώκο της συμβασιλεύουσας, όπου ανήλθε το εθνοσωτήριο ολυμπιακό έτος 2004 ως ο 127ος μητροπολίτης της.
Φέτος δεν είχε άνοιξη, δεν είναι καλοκαίρι
μονάχα μέτρα, πίεση, φόβος και αγωνίες
με την ανέχεια να σπρώχνει κι άλλο το μαχαίρι
ούτε ο καιρός δεν βοηθάει ούτε οι ρητορείες.
“Καθώς μεγαλώνω προσέχω λιγότερο τα λεγόμενα των ανθρώπων. Απλά βλέπω τι κάνουν” (Andrew Carnegie).
Οταν ακούμε για “επιστροφή στην κανονικότητα“, ας έχουμε κάπου στο μυαλό μας ότι “κανονικότητα” για κάποιους είναι και –εκτός όσων είχαμε αναφέρει πρόσφατα- τα άσυλα, οι φυλακές, οι κάθε λογής φράχτες (όπως αυτοί που υψώνονται για τους πρόσφυγες), για να κρατούν κάποιους έξω από την κοινωνία και κυρίως την κυνωνία. Ας θυμόμαστε ότι η “κανονικότητα” για την οποία κάνουν λόγο είναι η άμεση (ξύλο) και έμμεση (οικονομική κυρίως) κρατική βία, η μούγκα στη στρούγκα, οι μισθοί πείνας, η ανεργία, η πανταχόθεν δυσχέρεια για έχουμε να ασχολούμαστε διαρκώς με την αγωνία και να μη σηκώσουμε ποτέ κεφάλι.
Θα έχω πιστοποιητικό των εμβολιασμένων
θα μπαίνω μέσ’ στα μαγαζιά λεύτερα τον χειμώνα.
Μα αφού μετά από δυο λεπτά θα με πετάνε έξω
πυξ λαξ γιατί ετόλμησα και άναψα τσιγάρο!
Αυτοί που δεν έχουν μπει ποτέ μέσα σε μέσα μαζικής μεταφοράς καθόσον δεν ανήκουν στη μάζα, αυτοί που επανειλημμένα απέδειξαν ότι είχαν πρώτιστο μέλημά τους το άνοιγμα των κομμωτηρίων, απαγορεύουν τον χορό γιατί, λέει, θα φέρνει κοντά ανθρώπους και θα μεγαλώσει ο κίνδυνος μετάδοσης του ιού! Μέγας είσαι κύριε των (δυτικών) δυνάμεων!
Με μουσική χωρίς χορούς! Τώρα τι θ’ απογίνουν
κείνοι οι κυβερνητικοί και κάτι άλλοι μάγοι
που χόρευαν για να δειχτούν και να κοιτάν’ οι κάτω
οι πάντα έξω απ’ τις γιορτές μόνιμοι λωτοφάγοι;
Αν και δεν έσφιξαν οι ζέστες και το καλοκαίρι αρνείται να έρθει στην… κανονικότητά του, η λαϊκή μούσα κάθεται και σκαρώνει χαϊκού. Ιδού τα τρία πρώτα: “Απελευθέρωση: / Οι ούννοι τον Ιούνη / Οι ούλοι τον Ιούλη“. “Ενα φάσκελο / δεν είναι / ποτέ αρκετό“. “Ηγέτη, / λες μ’ αγαπάς. / Εγώ να δεις…“.
Για να έχουμε μια ιδέα, παραθέτουμε συνοπτικά τα εξαγόμενα έρευνας στη χώρα: “Το 74% των Ελλήνων υποστηρίζει τον υποχρεωτικό εμβολιασμό κατά του κορονοϊού, ενώ άλλο ένα 62% έχει δηλώσει την πρόθεσή του να εμβολιαστεί. Οι μόνοι λόγοι που προβάλλονται εναντίον του εμβολιασμού είναι οι πιθανές παρενέργειες και ζητήματα ασφάλειας των εμβολίων εξαιτίας του μικρού χρόνου που διήρκεσαν οι κλινικές μελέτες. Η πρόθεση του εμβολιασμού κυμαίνεται μεταξύ 50-70% στις περισσότερες χώρες, με αποτέλεσμα τα ποσοστά αυτά να μην επαρκούν για την επίτευξη ανοσίας αγέλης που χρειάζεται για τη λήξη της πανδημίας“.
Μ’ αυτά και με άλλα χτίζεται η μαζική ανο(η)σία, η και “της αγέλης” (πολύ ορθά και εξόχως καταδεικτικά) επονομαζόμενη.
Κοκκινοσκουφίτσα
