Επετειακόν αφιέρωμα:
«Θα διώξουμε τους Τούρκους με ένα νόμο και μια υπογραφή»! Η μπάσα φωνή του πρίμου φλογερού επαναστάτη τράνταξε συθέμελα την καρναβαλική Πάτρα, με το πλήθος να παραληρεί «ούρα, ούρα». «Αργότερα» απάντησε Εκείνος, με το γνωστό εκνευριστικό μειδίαμα που ωστόσο φαινόταν πως έπειθε τις απαίδευτες κοινωνικές ομάδες. Ο φλαμπουράρης (σ.σ. αυτός που κουβαλάει το φλάμπουρο) ανέμισε τη σημαία του ξεσηκωμού, με τους λεκέδες των freddo να κυματίζουν ευδιάκριτα στον ήλιο. Και κατεβαίνοντας από το βάθρο στο βόθρο του αλαλάζοντος πόπολου, ο Γρηγόριος Τσιπραίος (γνωστός ως Παπα-φλέσσας λόγω της διαβίωσής του στη σκιά και υπό την καθοδήγηση του Παππά) όρκιζε τα πρωτοπαλίκαρα και τις ηρωίδες του αγώνα: τον Δραγαϊσκάκη, τον Κωλοτσιρώνη, την Κουντουρίνα Μπουμπουλίνα, το καημένο καμένο ζαρκάδι της Ρούμελης Πάνο, τον γιδοβοσκό με τη βίτσα που του έδωσε το προσωνύμιο «βίτσας», τον φιλέλληνα Τερέντιο Γρήγορο (Quick), τον Μιχελογιαννακαρά τον τουρκοφάγο και όσους άλλους απέμειναν. Ακόμη και τον εμβληματικό Νίκα Καρανίκα!
Περιχαρής η Θεανώ Μαυρογένους παραμέρισε τη Ναυπλιώτισσα Ψωροκώσταινα κι έφερε ταψιά με γεμιστά για τον αγώνα, καθώς τρεις άντρες συγκρατούσαν το καμένο ζαρκάδι της Ρούμελης (γνωστό στη Γκιώνα και ως «πυρακτωμένο πιρούνι») να μην τα φάει. «Μείνε πάνω Πάνο» του φώναζαν άγρια οι οπλαρχηγοί.
Οι αλήστου μνήμης πίπιζες, ντουντούκες και βουβουζέλες του φλόρουμ και των «κοινωνικών κινημάτων» (θυγατρικών της Φιλικής –φιλί: kiss- Εταιρίας) παιάνιζαν το «τη υπερμάχω» κατ' εντολή του Ιερώνυμου, επιστήθιου φίλου, αδερφού, συναδέλφου και συνοδοιπόρου τού Γρηγόριου Τσιπραίου. Πιο εκεί, ο οπλαρχηγός Μουζάλας πρόσφερε στον αγώνα χιλιάδες πρόσφυγες, κάτι που μοιραία έφερε τα «Καμμενικά» (Μουζαλικά) που υπονόμευσαν το ξεκίνημα του αγώνα. Ωστόσο οι πρόκριτοι προκρίθηκαν στον επόμενο γύρο της επανάστασης. Αυτοί που με τους Τούρκους την έβγαζαν τσάτρα-πάτρα, βρέθηκαν στην Πάτρα να ομνύουν πίστη στη νέα δημοκρατία, την ελληνική, που θα διαδεχόταν την οθωμανική κυριαρχία, που διαδέχτηκε τη βυζαντινή, διάδοχο της ρωμαϊκής που είχε διαδεχτεί την αθηναϊκή, τη μηδική και πάει κλαίγοντας. Λίγο αργότερα όμως, γύρισαν την πλάκα κι άρχισαν να φωνάζουν «να σώσουμε τις τράπεζες», εκδίδοντας το ιστορικό «δεύτερη φορά και από δεύτερο χέρι μανιφέστο», σημειώνοντας φλογερά: «Να βοηθήσουμε τους πολυχρονεμένους αφέντες μας που στηρίζουν τη χώρα και την επανάσταση. Μην ακούτε το Μόσχοβο, άλλο Κάμενικ κι άλλο Καμμενικά, κλείστε τα αυτιά στις ανυπόστατες θεωρίες των αβράκωτων. Η θέση μας είναι στη δύση, στην Ευρώπη». Και βροντοφώναξαν «Μένουμε Ευρώπη», όλοι μαζί εκείνη την άγια νύχτα, μ' ένα στόμα, μια φωνή, ναι με μια φωνή…
Τέλος επετειακού αφιερώματος.
«Η Ζωή είναι παίξε γέλασε. / Δεν πρέπει να την πάρεις σοβαρά / θα σε πεθάνει ξέροντας καλά / πως τίποτα πιο ωραίο απ' τη Ζωή δεν είναι»…
Κουμουν-Δούρου, κάρκα-Βίτσα. Και άλλα πολλά.
Πού θα βλέπατε βρε αχάριστοι αυτά τα μεγαλεία χωρίς τη δεύτερη φορά αριστερά και τους επιδέξιους (επι-δεξιους) χειρισμούς της; Αντζελίνα Τζολί, Βανέσα Ρεντγκρέιβ, Σούζαν Σαράντον, Αϊ Γουέιγουεϊ. Μόνο μελανό σημείο η ολιγωρία της Γιελένα Κουντουρόφσκαγια, που δεν αξιοποίησε τις καλλιτεχνικές ροές προς όφελος της χώρας, με τη δέουσα προβολή για προσέλκυση τουρισμού.
Πάλι κάγκελα στις παρελάσεις. Καταλαβαίνουμε ότι η ανάγκη προστασίας των κυβερνητικών στελεχών από τις εκδηλώσεις λατρείας του κόσμου είναι επιτακτική, γιατί έχει λιώσει κόσμος από φιλιά και αγκαλιές, έχει σακατευτεί από έρωτα, έχει πεθάνει από αγάπη, έχει ποδοπατηθεί από χαρά. Αλλά αυτοί έλεγαν ότι καταργήθηκαν…
Πολλά τα ράμματα για τη γούνα του Αλέξη, αλλά δυστυχώς ράμματα υπήρξαν και στο φρύδι του διαδόχου Φοίβου-Παύλου, που έπεσε και χτύπησε στο σχολείο του (ποιος ξέρει τι κακοτεχνίες θα έχει και για τι υποβαθμισμένο, λαϊκό, φτωχικό μπουντρούμι του λόφου και της πλάκας –Hill της Πλάκας- πρόκειται)… Ιδιωτικό, όπως άλλωστε ιδιωτικό ήταν και το νοσοκομείο που μεταφέρθηκε για τα ράμματα. «Αυτά ξέρετε, αυτά εμπιστεύεστε», τα άλλα είναι για την πλεμπάγια.
Δε γαλέγω…
Κοκκινοσκουφίτσα
