δεν έχει τέλος η ύπνωση;
Τελικά και το μάτι (Μάτι) τους βγήκε και το όνομα. Και επιβεβαιώνονται για πολλοστή φορά όσα έχουν γραφτεί εδώ γι' αυτούς, την ιδεολογία τους (τι γελάτε ρε;) και τις πρακτικές τους.
Είτε με κορονοϊό είτε μ' αυτόν του Νείλου
η Ξάνθη όπου έχει ιό θέλει να 'ναι η πρώτη.
«Οι μάζες φοβούνται τη λευτεριά. Απεγνωσμένα ψάχνουν (όταν όλα έχουν καταρρεύσει) για έναν καινούργιο θεό ή τον εκπρόσωπό του που θα τους την στερήσει, αλλά που στην πραγματικότητα θα τις απαλλάξει από την ευθύνη του εαυτού τους» (Λιλή Ζωγράφου).
Βγαίνεις, τσαμπουκαλεύεσαι, τρομοκρατείς τους πάντες
κι απέ τραβάς εδώ κι εκεί χωρίς κανένα μέτρο.
Σερίφη σφίξε τα λουριά, μην τα αφήνεις λάσκα
όλη η χώρα πλην εσού να τριγυρνάει με μάσκα.
Πλαστικά, περαστικά, βιαστικά, ακροαστικά, ελαστικά, σχολαστικά, αναγκαστικά, όλα αστικά, όλα για τους αστούς ρε γαμauto!
Σαν του ΚινΑλ σκυλοκαυγάς δεν έχει ματαγίνει
μάλλον η Φώφη θέλει πια μονάχη ν' απομείνει.
«Οι μέρες είναι μαγικές όταν μπορούμε και γελάμε δίχως φόβο, όταν δεν έχει θάνατο του πρωινού καφέ η κουβεντούλα. Οι μέρες είναι φυλακές όταν η νύχτα πλημμυρίζει βαθμοφόρους, οι μέρες είναι φυλακές όταν χτυπάνε κάρτα οι βασανιστές. Ο χρόνος είναι μαγικός όταν δεν κρύβονται χαφιέδες στα ρολόγια, όταν γερνάμε σίγουροι με το κεφάλι στο λαιμό μας. Ο χρόνος είναι πανικός όταν ανοίγουν τα ντοσιέ οι στρατοδίκες, ο χρόνος είναι πανικός όταν μας ζώνει μια τεράστια διαταγή. Η πόλη είναι μαγική όταν φιλιόμαστε στο πάρκο δίχως φόβο, όταν δεν γίνονται έφοδοι στα καφενεία και στους σινεμάδες. Η πόλη είναι ασφυκτική όταν την πνίγουν τα εθνικά ιδεώδη, η πόλη είναι ασφυκτική όταν ξυπνάμε με εμβατήρια χακί (Η βίαιη αντίσταση είναι η μόνη ελπίδα σε μια χώρα δίχως ελπίδα και φωνή)» – Ωχρά Σπειροχαίτη, «Μπαλάντα για μια λυπημένη χώρα».
Παιδιά δεν είναι μοναχά της Αρτας το γιοφύρι
είναι κι η δίκη της Χρυσής Αυγής που δεν τελειώνει
είναι και το αξεπέραστο μετρό της Σαλονίκης.
Ενα παλιό συνθηματάκι των ντουβαριών της νιότης μας έγραφε «αστοί τρέμετε, η κρίση γενικεύεται»…
Στάσου πεταλουδίτσα μου, στάσου να σε τσακώσω
δεν θα σου τσαλακώσω καθόλου τη στολή.
«Η θέρμη του ζήλου ίσως δεν είναι ο πιο επικίνδυνος βράχος που πρέπει να παρακάμψουμε, αλλά περισσότερο αυτή η ατονία που παράγει η ευκολία και μια δυσπιστία για το ίδιο μας το θάρρος» (Maximilien Robespierre).
Τώρα είναι μαύροι οι καιροί, τώρα είναι μαύρες μέρες
από τη μια ο φασισμός, η άγνοια απ' την άλλη
στη μέση η παραίτηση, πιο κει οι αυταπάτες
και γκρεμοτσακιζόμαστε αμαχητί στον πάτο.
«Τώρα υπάρχουν βασιλιάδες χωρίς στέμματα: είναι τα μονοπώλια, αληθινοί αφέντες ολόκληρων χωρών, ακόμα και ηπείρων σαν την περίπτωση της Αφρικής, ενός γερού τμήματος της Ασίας και δυστυχώς επίσης της Αμερικής μας. Κατά καιρούς προσπάθησαν να κυριαρχήσουν στον κόσμο. Οπως ο Χίτλερ, ο εκπρόσωπος των μεγάλων γερμανικών μονοπωλίων, που προσπάθησε να επιβάλει την ιδέα της ανωτερότητας μιας φυλής στον κόσμο με έναν πόλεμο που στοίχισε τη ζωή σαράντα εκατομμυρίων ανθρώπινων υπάρξεων. Η σημασία των μεγάλων μονοπωλίων είναι τεράστια. Σε σημείο που να εξουδετερώνει την πολιτική ισχύ σε πολλές από τις δημοκρατίες μας» (Che Guevara).
Του Ντόναλντ το κομοδινί έγινε σκέτο γκρίζο
και πέσαν' να πεθάνουνε η Νταίζη, ο Σκρουτζ κι ο Γκούφυ.
«Είπα πως οι σκλάβοι δεν έχουν πατρίδα. Δεν είναι αλήθεια. Πατρίδα των σκλάβων είναι η εξέγερση. Πάω στον αγώνα οπλισμένος με τις ταπεινώσεις της ζωής μου (…) Είμαι ο άγγελος της Απελπισίας (…) Κάτω η ευτυχία της υποταγής. Ζήτω το μίσος, η περιφρόνηση, η εξέγερση, ο θάνατος. Οταν με τα χασαπομάχαιρα στο χέρι θα διασχίζει τις κάμαρές σας, θα γνωρίσετε την αλήθεια» (Heiner Muller – «Δύστηνος Αγγελος»).
Κοκκινοσκουφίτσα
