δεν έχει τέλος η ύπνωση;
Αλλη μια «νέα», αλλά καθόλου νέα χρονιά. Κι αν προσδώσουμε πολιτική και κοινωνική χροιά στα λόγια του Καβάφη, έχουμε το πλαίσιο (που πρέπει να τσακιστεί, αρκεί να το θελήσουμε): «Την μια μονότονην ημέραν άλλη / μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν / τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι / οι όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφήνουν. / Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα / αυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·/ είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα / και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει».
Κι αυτό το επαναλαμβανόμενο είκοσι είκοσι, το δύο μηδέν δύο μηδέν…
Χριστούγεννα, επιβάρυνσις του εντέρου του παχέος
ναυτία ως εις βίντεο Κούλη με Κεραμέως.
Και όπως αποστέωνα μηρόν του γαλοπούλου
ποίαν λέτε ενεθυμήθην, ε; Σωστά! Τη Νοτοπούλου.
«Χάθηκαν οι καιροί στους οποίους ένα παιδάκι μπορούσε να ζήσει με το ίδιο παιχνίδι σχεδόν δύο πενταετίες. Είναι σκληρό για ένα παιδί να μη μπορεί να αφιερώσει σχεδόν μια ολόκληρη ζωή σε ένα και μόνο αντικείμενο που πάνω του συγκεντρώνονται μνήμες και συγκινήσεις. Σα να μην έχεις ημερολόγιο ή σαν να ζεις σε μια χώρα χωρίς μνημεία» (Umberto Eco).
Φέτος θα ήτανε καλό να πάρουμε σακούλι
μεγάλο ώστε να χωράει τις παροχές του Κούλη.
Μιλάμε γι' άλλη μια χρονιά -όπως και τόσες άλλες-
που φέρνει την ανάκαμψη, άρα χαρές μεγάλες.
Τι κι αν τα πάντα λήστεψαν, έχουν την καλοσύνη
κάποια να επιστρέψουνε ωσάν ελεημοσύνη.
Καίγεται η Αυστραλία, έτσι, χωρίς λόγους και υπαίτιους. Καταστρέφεται ο πλανήτης, επίσης χωρίς λόγους και υπαίτιους. Εκατομμύρια άνθρωποι ξεριζώνονται από τη γη τους, λαοί γονατίζουν, ληστεύονται, τσακίζονται, το ίδιο. Τύμπανα πολέμου σε κάθε γωνιά, έτσι, εκ… θεού.
Τον κακό τους τον καιρό που δίνουν ονόματα στον «κακό» καιρό. Ωστόσο η στήλη θα στείλει στήλη ιδεών και εδώ, για να πάψουν να συνδέουν με το κακό, μυθικά και ιστορικά πρόσωπα που –συχνά- δεν χρωστάνε τίποτε. Θεωρούμε ότι υπάρχουν καλύτερες και πιο εύστοχες ονοματοδοσίες και προτείνουμε έναν πλήρη κύκλο (kick law) του αλφαβήτου: Αδωνις, Βορίδης, Γεραπετρίτης, Δένδιας, ΕΦΚΑ, Ζαχαράκη, ΗΔΙΚΑ, Θεοδωρικάκος, Ιδρυμα (όποιο θέλετε), Κεραμέως, Λίνα (Μενδώνη), Μπακογιάννης, Ντόρα, Ξενοφοβία, ΟΑΕΔ, Πατούλης, Ριζοσπάστης, Σταϊκούρας, Τσίπρας, Υπουργός, Φορολογία, Χρυσοχοΐδης, Ψινάκης, Ωνάσειο.
«Μια ζωή η φόρμα μάς ένοιαζε. Και τελικά καταφέρναμε να υποτάσσουμε τις σκέψεις μας στις λεκτικές διατυπώσεις, δηλαδή αντί οι λέξεις να υπηρετούν τη σκέψη μας, οι σκέψεις μας υπηρετούσαν τις λέξεις!» (Χρόνης Μίσσιος).
Είναι μεγάλο όνειδος
η ύπαρξη Αδώνιδος
κι η πλήρωσις του θώκου
διά τοιούτου στόκου.
Πρόσφατα, μια πολύχρωμη ομάδα συγκεντρώθηκε έξω από ένα κτίριο της Παγκόσμιας Τράπεζας στο κέντρο της Ουάσιγκτον για να υπερασπιστεί μια κοινότητα 5.000 μίλια μακριά, στη Ρουμανία. Για είκοσι χρόνια οι ντόπιοι της Rosia Montana πάλεψαν για τον τόπο τους και για τα σπίτια τους. Εκατοντάδες χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους μέχρι που η κυβέρνηση υποχώρησε. Μαζί κέρδισαν. Αυτή η στιγμή, γνωστή ως “το φθινόπωρο της Ρουμανίας”, ισοδυναμούσε με επανάσταση. Οι πολίτες -είτε νέοι είτε γηραιότεροι, είτε κάτοικοι πόλεων είτε χωριών- συνειδητοποίησαν ότι αν παλέψουν μαζί, μπορούν να κερδίσουν μαζί. Το σύνθημα που σημάδεψε αυτή τη στιγμή ήταν “Uniti salvam Rosia Montana!”. Βέβαια, ο αγώνας συνεχίζεται, αλλά με νέους όρους.
«Το να μάθεις να σκέφτεσαι, να είσαι ακριβής, να ζυγίζεις τις λέξεις σου, να ακούς τον άλλον, σημαίνει να είσαι ικανός να διαλέγεσαι και είναι το μόνο μέσο για να αναχαιτισθεί η τρομακτική βία που αυξάνεται γύρω μας. Ο λόγος είναι η έπαλξη κατά της κτηνωδίας. Οταν δεν ξέρουμε, όταν δεν μπορούμε να εκφραστούμε, όταν ο λόγος δεν είναι επαρκής, όταν δεν είναι αρκετά επεξεργασμένος επειδή η σκέψη είναι ασαφής και μπερδεμένη, δεν απομένουν παρά οι γροθιές, τα χτυπήματα, η άξεστη, βλακώδης, τυφλή βία» (Jacqueline de Romilly).
Αντε, καλή χρονιά (τι γελάτε ρε;).
Κοκκινοσκουφίτσα
