Δύο χιλιάδες δεκαεννιά
πού είσαι, της ανατροπής γενιά;
Λέγαμε μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι θα 'ρθει καιρός που οι μπάτσοι θα μπουκάρουν στα σπίτια, στο πλαίσιο του προγράμματος «γ@μώ και δέρνω και λογαριασμό δεν δίνω». Ε, λοιπόν, το αστείο έφυγε κι έμεινε η φριχτή νέα πραγματικότητα. Και δυστυχώς έρχονται κι άλλα, όσο ζητάμε έλεος κατακερματισμένοι, πλανημένοι, άπραγοι και (γι' αυτό) ανήμποροι…
Τόσο πολύς ανθρωπισμός και τόση καλοσύνη
εύκολα δεν αντέχονται, σφίγγεται η καρδιά σου.
Μέρες και νύχτες «φωτεινές» και άγγελοι ολούθε
έτσι καθώς ξεπλένονται και γίνονται καινούργιοι.
«Και την ιστορία την πουτάνα έτσι τη γράφουνε και οι αστοί και οι κομμουνιστές: οριζόντια, ισόπεδη. Μιλάνε για λαούς, μιλάνε για μάζες, κανένας απ' αυτούς δεν μπόρεσε ποτέ να νιώσει την ένταση, το πάθος, την κορύφωση και την πτώση κόσμων ολόκληρων σε ένα μονάχα 24ωρο από τη ζωή του επαναστάτη. Ξέρουν γράμματα, διαβάζουν, γράφουν και δεν κατάλαβαν ποτέ πως ο κάθε άνθρωπος είναι ένας κόσμος ολόκληρος, είναι μια ολόκληρη ιστορία. Δεν ξέρω, αλλά νομίζω πως όταν ο άνθρωπος ξανακαταχτήσει την ανθρωπιά του, όταν ξαναρχίσει να δημιουργεί ανθρώπινο πολιτισμό, να γράφει πια την ιστορία κάθετα, όχι για λαούς και μάζες αλλά για τον Παύλο, για τη Ρηνιώ, για την Ελένη, για τον μαστρο-Στέφανο, τότε μονάχα οι άνθρωποι θα ξέρουν τι κοστίζει η ιστορία, τι κοστίζει η συμμετοχή, τι θα πει η φράση “εκατό χιλιάδες νεκροί“ ή “βασανίζεται ένας άνθρωπος σε κάποια ασφάλεια“» (Χρόνης Μίσσιος).
Με την κανονικότητα και με την αριστεία
αθώοι φονιάδες, νόμιμη και η παιδεραστία.
Ας παραμερίσουμε επιχοιρήσεις και χοιροπαίδες που πλαισιώνουν το ζοφερό, παρατεταμένο 1984 και ας μην ξεχνάμε τις παραδόσεις: Ο Δεκέμβριος, μέσα στα τόσα άλλα, είναι ο μήνας της γουρουνοχαράς! «Τομή χοίρων βέλτιστον» που έλεγαν και οι αρχαίοι υμών πρόγονοι.
Χριστουγεννιάτικο όνειρο! Στον ύπνο μου την είδα
να στέκει ολοστόλιστη στα ροζ, στα κιτς, με γόβες
και πήρα –λέει- αυθόρμητα λαμπάκια πέντε μέτρα
την τύλιξα, τη φώτισα κι ήταν η Κατερίνα!
Μέσα στα σπίτια ξεφυτρώνουν δέντρα, σε αντίθεση με τον υπόλοιπο χρόνο που μέσα στα δέντρα ξεφυτρώνουν σπίτια (διαρκώς ανανεώνονται α λα καρτ οι νόμοι για τις δασικές εκτάσεις). Προπαραμονή, παραμονή, προσμονή και μετά ξανά υπομονή και αναμονή για κάτι που -φυσικά- δεν είναι δυνατό να έρθει ποτέ από μόνο του… Μαύρα Χριστούγεννα κι ένας ακόμα πιο μαύρος χρόνος περιμένουν τους εργαζόμενους και τους άνεργους.
Χέρια και πόδια ανοιχτά, μαγκιά σαν είναι τσούρμο
μα σαν βρεθούνε μόνοι τους, μαντόνες τεθλιμμένες.
Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την επίδραση που έχουν τα γυαλιστερά τενεκεδάκια στο πέτο ενός καράβλαχου (με την κακή έννοια). Δηλαδή τι άλλο από αποκτήνωση, διαφθορά, ασυδοσία, μεγαλομανία και ξιπασιά θα μπορούσαν να φέρουν;
«Για τους ελληναράδες πατρίδα είναι ένα μπλε πανί, ο Λεωνίδας κι ο Κολοκοτρώνης και πάνω απ' όλα το μίσος για φτωχούς ανθρώπους που έχουν γεννηθεί λίγο πιο δίπλα. Πατρίδα για τους ελληναράδες δεν είναι τα μεροκάματα των ανθρώπων που κατοικούν σ’ αυτό τον τόπο, δεν είναι οι θάλασσες που λούζουν αυτό τον τόπο, δεν είναι τα βουνά αυτού του τόπου. Για όλα αυτά παλεύουν και τα υπερασπίζονται οι “απάτριδες αναρχοάπλυτοι“ και τα “προδοτικά κουμμούνια“» (Πέτρος Καπετανόπουλος – «Για ποια πατρίδα αγωνίζεται ο καθένας…»).
Μαύρες γιορτές, μαύρη ζωή, μαύρη η κάθε μέρα
αλλά πού νους για σηκωμό. Μονάχα μαύρος φόβος.
«Μόνο το πέρασμα στην περιοχή της δράσης φέρνει μαζί του την ελπίδα της αυγής» (Αλέξανδρος Παναγούλης).
Εν μέρει Christmas! End a happy new year. Του χρόνου πάλι, του χρόνου πάλη. Καλότοιχο το 2020.
Κοκκινοσκουφίτσα
