Ο διάσημος Πεπ Γουαρδιόλα, κατά τη διάρκεια της τελετής αναγόρευσής του σε επίτιμο διδάκτορα του πανεπιστήμιου του Μάντσεστερ, αφιερώνει την ομιλία του στο έγκλημα στη Γάζα. Δεν είπε τίποτα σπουδαίο. Ξέρει να φυλάγεται από «κακοτοπιές» και έμεινε αυστηρά στο ανθρωπιστικό επίπεδο. Με φωνή που έσπαγε αναφέρθηκε στα εγκλήματα πολέμου, ιδιαίτερα στις δολοφονίες παιδιών.
«Είναι τόσο επώδυνο αυτό που βλέπουμε να γίνεται στη Γάζα. Πονάει όλο μου το σώμα. Δεν έχει να κάνει με ιδεολογίες ή με το ποιος έχει δίκιο. Εχει να κάνει με την αγάπη για τη ζωή και με το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο. Αρνούμαστε να σιωπούμε και να μένουμε άπραγοι για όσα έχουν τη μεγαλύτερη σημασία», είπε, παγώνοντας το αστικό ακροατήριο.
«Ισως να λέμε πως δεν είναι δική μας υπόθεση. Αλλά προσέξτε, τα επόμενα τετράχρονα και πεντάχρονα παιδιά μπορεί να είναι τα δικά μας. Βλέπουμε παιδιά 4-5 ετών να πεθαίνουν από βομβαρδισμούς μέσα σε νοσοκομεία που δεν είναι πια νοσοκομεία. Αυτός ο εφιάλτης με τα βρέφη στη Γάζα με κάνει να τρομάζω και μπορεί αυτή η εικόνα να μοιάζει πολύ μακρινή, άρα μπορεί να αναρωτιέστε εμείς τι μπορούμε να κάνουμε για όλα αυτά». Και συνέχισε με την ιστορία του μικρού πουλιού που κουβαλούσε με το ράμφος του νερό για να σβήσει την πυρκαγιά στο δάσος, ξέροντας ότι δεν μπορεί να τη σβήσει, αλλά αποφασισμένο να προσφέρει ό,τι του επέτρεπαν οι δυνάμεις του.
“It is so painful what we see in Gaza, it hurts all my body…it is not about ideology but the love of life…It is about refusing to be silent or still when it matters the most”
Thank you Pep for standing up for the innocent people of Gaza.
Video credit @BrickstoRiches_ pic.twitter.com/fEURXyqiaP
— Humza Yousaf (@HumzaYousaf) June 9, 2025
Η ομιλία του Γουαρδιόλα έγινε viral σε όλο τον κόσμο. Θα μπορούσε να αρκεστεί στα πλούτη και τη δόξα του και να μην την κάνει. Από την άλλη, θα μπορούσε να είναι πιο τολμηρός, καθώς δεν έχει κανέναν ανάγκη. Αυτός είναι, όμως. Επέλεξε να απευθυνθεί σε αστικό ακροατήριο, αλλά η φωνή του ακούστηκε πολύ ευρύτερα. Eβαλε κι αυτός ένα λιθαράκι στην ευαισθητοποίηση ενός κόσμου.
Τόσο πλατιά δε θα φτάσει ποτέ αυτό το βίντεο της Πρωτοβουλίας Κατοίκων Κεφαλονιάς για την Αλληλεγγύη στον Παλαιστινιακό Λαό. Που είναι καθαρό και πολύ πιο σημαντικό από το περιεχόμενο της ομιλίας του Πεπ. Το αναδημοσιεύουμε χαιρετίζοντας την Πρωτοβουλία που απαιτεί από τους τοπικούς δήμους και τους φορείς του τουρισμού να σταματήσουν τη συνεργασία με ισραηλινές εταιρίες και δηλώνει στους σιωνιστές τουρίστες ότι είναι ανεπιθύμητοι στο νησί του Ιόνιου.
Εξίσου σημαντική ήταν και η παρέμβαση ομάδας χορευτών κατά την τελευταία παράσταση της «Τουραντό» του Πουτσίνι στο Ηρώδειο, που σήκωσαν την παλαιστινιακή σημαία την ώρα της υπόκλισης. Μπράβο σ’ αυτούς τους νεαρούς καλλιτέχνες που έβαλαν τα γυαλιά στους προβεβλημένους συναδέλφους τους, οι οποίοι απλώς ανέχτηκαν την παρέμβασή τους, πλην λίγων που τους χειροκρότησαν, όπως φαίνεται από το βίντεο.
Και τώρα, επειδή σίγουρα έχετε μείνει με την απορία για τον τίτλο αυτού του άρθρου, θα σας μεταφέρουμε στο φύλλο του Σαββατοκύριακου της εφημερίδας «Τα Νέα» του Συγκροτήματος Μαρινάκη, στο οποίο η γνωστή Σώτη Τρινταφύλλου, σε ένα εντελώς εμετικό πόνημα με τίτλο «Αριστερά και Αραβες», ανέλαβε να μας εξηγήσει, ως πρώην αριστερή (μπλιαχ!), ότι η Αριστερά βλέπει «τη σύγκρουση Ισραήλ-Παλαιστινίων μέσα από το πρίσμα αποικιοκρατών-αποικιοκρατούμενων», που είναι μια «απλοϊκή και εμπαθής ανάλυση»!
«Αναμφίβολα το Ισραήλ είναι στρατιωτικοποιημένη χώρα και οι αποκρίσεις του στις προκλήσεις είναι, κατά καιρούς, ασύμμετρες» (sic!), γράφει η -όλα κι όλα-… αντικειμενική Σώτη, «ωστόσο, η συμπάθεια προς τους Παλαιστινίους πρέπει να αποδοθεί επίσης στον παραδοσιακό αντισημιτισμό και στον αντιαμερικανισμό καθώς και στη σύνδεση της υπόθεσής τους με διάφορα απελευθερωτικά κινήματα, ιδιαίτερα με εκείνο κατά του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική –με το οποίο βεβαίως δεν έχει καμία σχέση».
«Τέτοιες ιδιοτελείς συνδέσεις είναι αυθαίρετες και μονόπλευρες», καταλήγει η Σώτη με ύφος που δε σηκώνει αντίρρηση. Οπως δεν σηκώνει αντίρρηση στο δόγμα της ότι «οι Παλαιστίνιοι υποφέρουν εξαιτίας της μαξιμαλιστικής τους διπλωματίας –ή της πλήρους έλλειψης διπλωματίας– και εξαιτίας της αδιαφορίας των αραβικών ηγεσιών για την κατάστασή τους». Ομως, «αν και η αριστερά κατηγορεί το Ισραήλ για τρομοκρατικό εθνικισμό, δικαιολογεί ή και εξυμνεί τον τρομοκρατικό εθνικισμό των Αράβων, επιβάλλοντας μιαν αφήγηση που φαίνεται σήμερα κυρίαρχη. Ωστόσο, ενισχύοντας τον αντισημιτισμό (τον «αντισιωνισμό»), πιστεύει ότι τα ΜΜΕ μεροληπτούν υπέρ του Ισραήλ κι ότι οι φιλοπαλαιστινιακές φωνές παραμερίζονται».
Εχει κι άλλα ξερατά: «Η αριστερή όραση παραμένει επιλεκτική». «Η αριστερά στήριξε επί μακρόν τον Σαντάμ Χουσεΐν και το φασιστοειδές κόμμα Μπάαθ, ενώ το 2003 η εισβολή στο Ιράκ έγινε το επίκεντρο της αντιιμπεριαλιστικής αντίστασης του αραβικού κόσμου». «Πιο πρόσφατα, οι εξεγέρσεις του 2011 χαιρετίστηκαν, χωρίς πολλή σκέψη, ως «Αραβική Άνοιξη» μολονότι επρόκειτο περισσότερο για ευκαιρία επιβολής της Σαρία και λιγότερο για διεκδίκηση δημοκρατικών δικαιωμάτων». «Η αριστερά, όπως αφαιρεί από τα άτομα την προσωπική τους ευθύνη, νηπιοποιώντας τα, αφαιρεί από τους Άραβες την ευθύνη για τη μοίρα τους. Και με δόλιες γενικεύσεις, υπερασπίζεται τις ισλαμικές απαιτήσεις και την ισλαμική τρομοκρατία κάνοντας μια θεαματική εξαίρεση στη δήθεν αντιεθνικιστική και αντιθρησκευτική της ρητορική».
Οπως καταλάβατε, το πρόβλημα δεν είναι ο σιωναζισμός και η γενοκτονία σε βάρος των σκλαβωμένων και αντιστεκόμενων Παλαιστίνιων, αλλά η «ισλαμική τρομοκρατία» και ο «αντισημιτισμός» και η «ιδεολογική τύφλωση της Αριστεράς», που δε φόρεσε γυαλιά σαν της Σώτης.
Μερικές σελίδες πιο πίσω, στο ίδιο φύλλο, ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης, καραδεξιός αυτός, σε ένα εξίσου εμετικό πόνημα με τίτλο «Ομηροι των ομήρων» δηλώνει την… απορία του: «τι δουλειά έχουν και παίρνουν ομήρους οι (όποιοι) Παλαιστίνιοι της Χαμάς, αφού στο τέλος πάντα οι όμηροι αποδεικνύονται χειρότερος μπελάς, από κάθε άποψη, κυρίως ηθικά και προπαγανδιστικά – πέραν του ότι πρέπει να τους σέρνουν επί μήνες και επί χρόνια σε διάφορες στοές και καταφύγια, να τους ταΐζουν, να τους ποτίζουν, να τους φροντίζουν, αν δεν τους έχουνε ρίξει καμιά σφαίρα στο κεφάλι εν τω μεταξύ, όπως έχουν κάνει ήδη με τους μισούς… Και όλους αυτούς να τους κουβαλάς από εδώ και από εκεί, εκτελώντας κάθε τόσο μερικούς για να βγάζεις το άχτι σου, ή από οργή εναντίον τους λόγω της ανημποριάς τους».
Σκότωσαν αιχμάλωτους οι παλαιστίνιοι μαχητές; Ούτε έναν. Αντίθετα, σκότωσε αρκετούς ο σιωναζιστικός στρατός. Με μια… αθώα φρασούλα ο Σκαμπαρδώνης γύρισε την αλήθεια ανάποδα και την έβαλε να πατάει στο κεφάλι και όχι στα πόδια. Οπότε, ντύνεται ο ίδιος… ανθρωπότητα και μιλάει εκ μέρους της: «Τέτοιες εικόνες και σκέψεις εξοργίζουν ακόμα και τον πιο μετριοπαθή κριτή, ή πολίτη, κι όχι μόνο τώρα με τους ακατανόητους Παλαιστινίους, αλλά κάθε φορά που πιάνονται όμηροι από οποιονδήποτε. Και οι Ισραηλινοί να είχαν συλλάβει γέρους και γριούλες τα ίδια θα σκεφτόμασταν»!
Φαίνεται πως η ανθρωπότητα περιορίζεται στον Σκαμπαρδώνη, τη Σώτη και μερικούς εκατοντάδες ομοίους τους σε όλο τον κόσμο. Οι υπόλοιποι, από τον Γουαρδιόλα μέχρι τους χορευτές της Λυρικής και τους ευψύχους της Κεφαλονιάς, μια τεράστια πλειοψηφία «επώνυμων» και απλών πολιτών, προφανώς δεν ανήκουν στην ανθρωπότητα!
Ο Σκαμπαρδώνης είναι πιο… αντικειμενικός από τη Σώτη: «Απ’ την άλλη πλευρά, η γενοκτονία, ή η εθνοκάθαρση, δεν είναι ούτε κατά διάνοια όποιος και να τις διαπράττει αποδεκτές, – η τυφλή σφαγή αμάχων, γερόντων, γυναικών και παιδιών των Παλαιστινίων σαν να είναι κοπάδι προβάτων, είναι αποτροπιαστική και ντροπιαστική, αδιανόητη, από ένα έθνος που έζησε το Ολοκαύτωμα. Υπάρχουν όρια, πάντα». Σφάξτε αλλά… με μέτρο είναι το μήνυμα.
Μετά απ’ αυτό το σύντομο διάλειμμα «αντικειμενικότητας», ο Σκαμπαρδώνης αναλαμβάνει να νουθετήσει τους Παλαιστίνιους… στα πάντα όλα: «Αλλά ξαναγυρνώντας στους απαγωγείς των ισραηλινών ομήρων: εξίσου εύκολο είναι, ανά πάσα στιγμή, να αρπάξουν ομήρους και οι Εβραίοι, λόγω πολεμικής ισχύος». Δεν έμαθε τίποτα για τους χιλιάδες ομήρους που άρπαξε ο σιωναζιστικός στρατός από τη Γάζα και τους βασάνισε φρικτά σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην έρημο Νεγκέφ; Ισως δεν άκουσε τον γιατρό Γεωργάλα, που πήγε στη Γάζα, επέστρεψε και κατέθεσε ότι πολλοί από τους συναδέλφους του γιατρούς στο Νοσοκομείο Αλ-Νάσερ στη Χαν Γιούνις παραμένουν ακόμα όμηροι.
«Η δημιουργία των τούνελ από τους Παλαιστινίους είναι μια αμυντική, ηττοπαθής πρακτική πολέμου, είναι αυτοπαγίδευση μέσα σε υπόγεια αδιέξοδα, που τους στερεί κάθε ευελιξία, εθίζοντάς τους στην άμυνα, στην απόκρυψη και στη στατική, υποχωρητική μιζέρια έως θανάτου… Είναι αμυντική καταδίκη – σαν το δεμένο σκυλί που περιμένει τη φόλα του χωροφύλακα… Τα τούνελ σε εθίζουν στην ιδεολογία του υποκείμενου παρακατιανού». Βάλτε, ρε, τον Σκαμπαρδώνη αρχιστράτηγο να σας μάθει τι εστί κουραμπιές!
«Η δε αρπαγή ομήρων είναι μια πρακτική ληστών τραπέζης, ή αντάρτικου πόλεων, κι όχι μια ευθεία, έντιμη σύγκρουση – άσε που γρήγορα γίνεσαι όμηρος των ομήρων. Κι αυτό ισχύει για όλους, όχι μόνο για τους Παλαιστινίους της Χαμάς. Σέρνεσαι ως αρουραίος μαζί με τους ομήρους, μιζεριάζοντας, περιμένοντας να σε σώσουν οι απελπισμένοι τους συγγενείς με τις διαδηλώσεις τους»! Θα σκάγαμε στα γέλια, αν δεν ήταν τόσο σοβαρό το θέμα. Οι Παλαιστίνιοι περιμένουν να τους σώσουν οι σιωνιστές συγγενείς των αιχμάλωτων! Κι αυτοί που διεξάγουν τον πόλεμο φθοράς, αποδεκατίζοντας και εξαντλώντας το σιωναζιστικό στρατό δεν είναι παλαιστίνιοι μαχητές αλλά… εικονική πραγματικότητα.
Ενα τελευταίο σχόλιο: όταν οι Σώτες και οι Σκαμπαρδώνηδες καταφεύγουν σε τόσο εμφανώς γελοία επιχειρήματα, σημαίνει ότι δεν μπορούν να βρουν κάτι στοιχειωδώς σοβαρό. Στέρεψαν. Και καθώς αισθάνονται πλήρως απομονωμένοι από τη συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας, έχουν βουτηχτεί στην απελπισία και αδυνατούν να αντιληφθούν πόσο γελοίοι έχουν καταντήσει. Το πιθανότερο είναι ότι δεν τους ενδιαφέρει πλέον να έχουν μια κάποια αξιοπιστία. Το παντεσπάνι να βγαίνει…
