Μια ιστορία δολοφονιών και συνωμοσιών όπου εμπλέκεται ένα υποθετικό κρατίδιο της Αφρικής και μια διερμηνέας του ΟΗΕ. Δεν έχει νόημα να σας πούμε εδώ την ούτως ή άλλως ανόητη υπόθεση με περισσότερα λόγια. Τρεις μόνο παρατηρήσεις: 1) Ευτυχώς που ο Σίντνεϊ Πόλακ δεν σκηνοθετεί πλέον συχνά. 2) Τέτοιους ύμνους στις «αντιτρομοκρατικές» μυστικές υπηρεσίες και στον ΟΗΕ καιρό είχαμε να δούμε. Γιατί λοιπόν να μην παραχωρούσε ο ΟΗΕ το κτίριό του στην Ν. Υόρκη για τα γυρίσματα; 3) Κρίμα για τον προοδευτικό και καλό ηθοποιό Σον Πεν που βρέθηκε σ’ αυτή την ταινία. Οσο για την ατσαλάκωτη Νικόλ Κίντμαν θυμίζει περισσότερο γοητευτικό σούπερ μόντελ παρά διερμηνέα. Και δεν φταίει βέβαια η ίδια.
Ελένη Σταματίου
