O Ζανγκ Γιμού μεταφέρει την ταινία των αδελφών Κοέν «Μόνο αίμα» στην κινέζικη πραγματικότητα, διανθίζοντάς την με κωμικά στοιχεία και με την εντοπιότητα της εγχώριας κουλτούρας. Ο πάλαι ποτέ αμφισβητίας του κινέζικού καθεστώτος διανύει εδώ και αρκετά χρόνια μια λαμπρή περίοδο ενσωμάτωσής του σ’ αυτό (και όχι μόνον ως σκηνοθέτης των Ολυμπιακών αγώνων του Πεκίνου). Επιλέγοντας φανταχτερά και ανώδυνα θέματα από την κινέζικη ιστορία και αλλού, είναι συν-θεμελιωτής και αυτός του εκεί Χόλιγουντ και φυσικά μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να ειδωθεί και αυτή η ταινία που ούτως ή άλλως δεν έχει να πει τίποτα ουσιώδες στον απαιτητικό θεατή.
ΥΓ: Πέρα από τις υπόλοιπες ταινίες, βγαίνουν επίσης αυτή τη βδομάδα δυο ντοκιμαντέρ μουσικού περιεχομένου: Το «Benda Bilili» των Ρενό Μπαρέ και Φλοράν ντε Λα Τουλαγιέ που αναφέρεται στην ιστορία μιας παρέας φτωχών ανάπηρων μουσικών στους δρόμους της Κινσάσα, που καταφέρνουν μέσω της μουσικής τους να διακριθούν διεθνώς, και το «Ταξιδιάρα ψυχή» της Αγγελικής Αριστομενοπούλου, που παρακολουθεί την καθημερινότητα αλλά και τις μουσικές διαδρομές του Γιάννη Αγγελάκα, γνωστού μουσικού της ελληνικής εναλλακτικής ροκ σκηνής.
