Η παροιμία χρονολογείται από τον 19ο αιώνα (μπορεί να είναι και παλιότερη) και είναι τόσο εύστοχη που την έχουν αναπαραγάγει λογοτέχνες του διαμετρήματος του Καζαντζάκη και του Βάρναλη: «Φυλάξου από τα πισινά του μουλαριού και από τα μπροστινά του καλόγερου». Θα έπρεπε να την έχουν υπόψη τους ο Αναστασιάδης με τον Μητσοτάκη και να μην εκδηλώσουν την οργή τους για την παρουσία του Ελπιδοφόρου στη φιέστα εγκαινίων του τουρκικού ουρανοξύστη, που έκανε ο Ερντογάν στη Νέα Υόρκη. Τώρα είναι παγιδευμένοι στο θόρυβο που οι ίδιοι έδωσαν εντολή να δημιουργηθεί και καταφεύγουν σε γελοιότητες, όπως η ακύρωση της συνάντησης του Αναστασιάδη με τον Ελπιδοφόρο και ο περιορισμός του Μητσοτάκη σε μια απλή βόλτα στον ορθόδοξο ναό που έχει ανεγερθεί στο Ground Zero του Μανχάταν (εκεί που κάποτε έστεκαν οι Δίδυμοι Πύργοι), χωρίς κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον Ελπιδοφόρο (πριν από λίγο ανακοινώθηκε η ακύρωση και της βόλτας!).
Ενώ αν είχαν καλύψει τον Ελπιδοφόρο, το ζήτημα θα είχε ήδη κλείσει. Γιατί τυπικά ο αρχιεπίσκοπος Αμερικής παρέστη σε μια επίσημη κρατική τελετή, ως εκπρόσωπος ενός θρησκευτικού δόγματος που εδρεύει στην Τουρκία. Παρέστη ως τούρκος πολίτης, όπως είναι όλοι οι δεσποτάδες του οικουμενικού πατριαρχείου. Τυπικά. Γιατί επί της ουσίας παρέστη για να κάνει αυτό που κάνει εδώ και πεντέμισι αιώνες το ορθόδοξο ιερατείο της Κωνσταντινούπολης: τα έχει καλά με την εξουσία, από την οποία αντλεί δύναμη και προνόμια. Επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τους σουλτάνους, επί Τουρκικής Δημοκρατίας με τις πολιτικές και στρατιωτικές ηγεσίες.
Ο Ερντογάν, ως εκπρόσωπος μιας τάσης του πολιτικού Ισλάμ, τα ξέρει πολύ καλά αυτά. Γι’ αυτό και έβαλε τον Ελπιδοφόρο πρώτη μούρη, ανάμεσα στους λίγους κι εκλεκτούς που παρέλαβαν ψαλιδάκι και έκοψαν την κορδέλα. Ηταν σαν να έλεγε στον Μητσοτάκη: «Εσύ δεν δέχτηκες να με συναντήσεις, αλλά εγώ έχω τον παπάζ εφέντη, τον μπασπίσκοπος Ελπιντοφόρος».
Δεν μπορούσε να μην πάει ο Ελπιδοφόρος; Μόνο αν φρόντιζε να λείπει από την Αμερική. Αλλά και πάλι θα ρισκάριζε πρώτα την καριέρα του και μετά μια επιδείνωση στις σχέσεις Φαναρίου – Ακ Σαράι, που πάνε μια χαρά. Και βέβαια, ήξερε πολύ καλά ότι θα ήταν εκεί και ο Ερσίν Τατάρ, εφόσον αυτός βρισκόταν στη Νέα Υόρκη, χωρίς στάτους αρχηγού κράτους μεν, ως επίσημος καλεσμένος του Γκουτέρες (που επίσης παρευρισκόταν στα εγκαίνια) δε. Αφήστε τι είπε κατόπιν εορτής το «περιβάλλον» του, ότι αν ήξερε ότι θα παρευρισκόταν και ο Τατάρ δε θα πήγαινε. Αυτά είναι για εθνικιστική κατανάλωση στην Ελλάδα και την Κύπρο. Οχι μόνο θα πήγαινε, αλλά θα πέταγε και τα ράσα για να μην τον εμποδίζουν στις κωλοτούμπες. Σηκώθηκε, μήπως, το πατριαρχείο να φύγει από την Κωνσταντινούπολη μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο;
Το πατριαρχείο θέλει να τα έχει καλά με τον Ερντογάν, από τον οποίο έχει πάρει πολλά περισσότερα απ’ όσα πήρε από κοσμικές κυβερνήσεις ή από τις κεμαλικές διοικήσεις των πραξικοπηματιών του στρατού. Και ο Ελπιδοφόρος θέλει να διαδεχτεί τον Βαρθολομαίο στον πατριαρχικό θρόνο, φιλοδοξία που δεν μπορεί να ικανοποιήσει με τον Ερντογάν «απέναντι». Ο τούρκος πρόεδρος μπορεί να του χαλάσει τη δουλειά επηρεάζοντας μια σειρά μητροπολίτες με την παλιά δοκιμασμένη μέθοδο του «μπαξίς».
Και τι να πούμε για την υποκρισία του Αναστασιάδη; Βρήκε στο πρόσωπο του Ελπιδοφόρου έναν βολικό αποδιοπομπαίο τράγο, για να κρύψει τις δικές του πομπές. Δε θα συναντηθεί ο Αναστασιάδης με τον Τατάρ στο πρόγευμα που τους έχει καλέσει ο Γκουτέρες; Προς τι τότε η ιερή αγανάκτηση για την παρουσία Ελπιδοφόρου και Τατάρ στη φιέστα του Ερντογάν; Και γιατί τα έχωσε στον Ελπιδοφόρο και όχι και στον Γκουτέρες που επίσης παρίστατο σε ιδιαίτερα τιμώμενη θέση;
Ο Μητσοτάκης είν’ αλήθεια ότι προσπάθησε να κρατήσει «χαμηλά» το θέμα. Αν δεν είχε φροντίσει να μην αποδεχτεί την πρόσκληση που την τελευταία στιγμή διατύπωσε ο Ερντογάν για συνάντηση των δυο τους, δε θα γινόταν κανένας ντόρος με την παρουσία του Ελπιδοφόρου στη φιέστα Ερντογάν. Ομως, οι εθνικιστικοί κύκλοι στην Αθήνα και στις ΗΠΑ είχαν ξεσηκωθεί και ο Μητσοτάκης, με καθυστέρηση μιάμισι μέρας, αναγκάστηκε να βάλει τον Οικονόμου να δηλώσει ότι… «τους ενόχλησε η κίνησή του» και πως «η ελληνική κυβέρνηση εκφράζει την δυσαρέσκειά της»! Το τελευταίο που θα ήθελε αυτή τη στιγμή ο Μητσοτάκης είναι να τον βαράνε και οι δικοί του για «ενδοτισμό». Γιατί δικοί του είναι οι περισσότεροι απ’ αυτούς που κουμαντάρουν τις λεγόμενες ομογενειακές οργανώσεις και όλον αυτόν τον εθνικιστικό (ενίοτε και φασιστικό) συρφετό, με τον οποίο η ΝΔ συμβάδισε την περίοδο που ο Τσίπρας με τον Κοτζιά υπέγραφαν τη Συμφωνία των Πρεσπών.
Ο Ελπιδοφόρος, ως γνήσιος φαναριώτης, έγραψε ένα τουίτ στ’ αγγλικά (για να το διαβάσει το «ποίμνιο» στις ΗΠΑ, που δυσκολεύεται με τα ελληνικά), στο οποίο «εξηγούσε» τη στάση του: «Συγχαίρω τον πρόεδρο Ερντογάν για τα εγκαίνια του Τουρκικού Κέντρου, μαζί με τον Γενικό Γραμματέα Γκουτέρες. Οπως πάντα, επιμένω στη σημασία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και την υποστήριξη των δικαιωμάτων των θρησκευτικών μειονοτήτων της Τουρκίας».
Το πρόβλημα για τον Μητσοτάκη και γενικότερα για το αστικό πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι πως έχουν εκτεθεί αγιογραφώντας αηδιαστικά τον Ελπιδοφόρο: «πω, πω, πω, πω, πω, πω, τι δεσπότης είναι αυτός. Μορφωμένος, σύγχρονος, κοινωνικά και οικολογικά ευαίσθητος, με ανοιχτούς ορίζοντες και σλουρπ! σλουρπ!». Αυτά δεν μπορούν να τα πάρουν πίσω. Θα περιμένουν να ξεχαστεί το περιστατικό και θα τρέμει η καρδούλα τους μήπως ο Ερντογάν τους σκαρώσει κάνα καινούργιο χουνέρι με τον εκουμενικλίκ πατρίκ Μπαρτολομέος και τον τον μπασπίσκοπος Ελπιντοφόρος.
Οταν ο Βαρθολομαίος ευλογούσε τα τουρκικά στρατεύματα
«Ως παράδοση της εκκλησίας μας, προσευχόμαστε πάντα για το κράτος μας, την υγεία των ηγετών μας και την ευτυχία και καλοδαιμονία του λαού μας. Δεν έχουμε ξεχάσει τους εκατοντάδες που έχουν εκτοπισθεί εξαιτίας των συγκρούσεων στη νότια γειτονιά μας, και ειδικά στη Συρία Είναι επιθυμία της κοινότητάς μας το έθνος μας να αναπτυχθεί τάχιστα σε ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης, με το τέλος αυτής της αρρώστιας που είναι ο τρόμος, ο οποίος έχει επηρεάσει όλους τους πολίτες μας, αλλά κυρίως τους κούρδους πολίτες που ζουν στα νοτιοανατολικά της Τουρκίας.
Η αποφασιστική στάση του Προέδρου Ερντογάν που απαγορεύει αυστηρά το συσχετισμό μιας θρησκείας με την τρομοκρατία αντικατοπτρίζεται στην παγκόσμια κοινή γνώμη. Προσευχόμαστε εσείς και οι τουρκικές Ενοπλες Δυνάμεις να οδηγηθείτε σε επιτυχία και η ”Επιχείρηση Κλάδος Ελαίας” να φέρει ειρήνη στην περιοχή όπως το όνομά της υπόσχεται».
Επιστολή του οικουμενικού πατριάρχη Βαρθολομαίου προς τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στις 26 Γενάρη του 2018. Η «Επιχείρηση Κλάδος Ελαίας» ήταν η εισβολή του τουρκικού στρατού στη συριακή επαρχία Αφρίν, προκειμένου να εξοντώσει τους κούρδους αντάρτες των YPG. Θυμόσαστε να έγινε κάποιος ντόρος τότε; Να έκαναν δηλώσεις ο Αναστασιάδης και ο Μητσοτάκης ή έστω οι υπουργοί τους; Τα συμπεράσματα προκύπτουν εύκολα…
