Και το όνομα αυτού ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής ή ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ όπως το γράφουμε εδώ και καιρό εμείς στην Κόντρα και μάλλον θα καθιερωθεί στη δημοσιογραφική αργκό. Ο κόσμος ίσως να το αποκαλεί σκέτα ΠΑΣΟΚ, για ευνόητους λόγους. Οπως αποκαλούσε Πανιώνιο την ΠΑΕ που στα χαρτιά είχε μετονομαστεί σε Νέο Πανιώνιο.
Τι σχέση έχει ο Νέος Πανιώνιος με το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ; Μα οι ιδιοκτήτες των χρεοκοπημένων ΠΑΕ ήταν αυτοί που πρώτοι εμπνεύστηκαν και εφάρμοσαν το κόλπο της δήθεν μετονομασίας με αλλαγή ΑΦΜ, που έστελνε στον κάλαθο των αχρήστων πολλά εκατομμύρια ευρώ χρέη προς την εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία, φορτώνοντάς στην πλάτη του κορόιδου, του ελληνικού λαού δηλαδή.
Πολιτικός λόγος για τη διατήρηση του ονόματος ΚΙΝΑΛ δεν υπάρχει. Οι συνιστώσες που το δημιούργησαν είτε δεν υπάρχουν (Ποτάμι) είτε η πλειοψηφία των στελεχών και μελών τους μετανάστευσε στον ΣΥΡΙΖΑ (ΔΗΜΑΡ). Πασόκοι είναι όλοι, συν μια χούφτα (κυριολεκτικά) στελεχών της ΔΗΜΑΡ που δεν ακολούθησαν ούτε τον Θεοχαρόπουλο, ούτε τον Κουβέλη και τον Χατζησωκράτη στο δρόμο προς τον ΣΥΡΙΖΑ.
Υπάρχει μόνο οικονομικός λόγος: το ΠΑΣΟΚ χρωστάει «τ’ άντερά του» σε εφορία και ασφαλιστικά ταμεία και αν διατηρούνταν το όνομά του, η κρατική επιχορήγηση θα παρακρατούνταν στο μεγαλύτερο ποσοστό της. Με τη μετονομασία σε ΚΙΝΑΛ πήραν νέο ΑΦΜ, εισπράττουν ολόκληρη την κρατική επιχορήγηση και έχουν πετάξει τα χρέη στον κάλαθο των αχρήστων. Δηλαδή, παρασιτούν διπλά σε βάρος του ελληνικού λαού, εισπράττοντας στο ακέραιο την κρατική επιχορήγηση (όπως και τα υπόλοιπα κοινοβουλευτικά κόμματα) και φορτώνοντάς του τα χρέη από το πλιάτσικο του (όχι και τόσο μακρινού) παρελθόντος.
Η μακαρίτισσα η Φώφη, κάθε φορά που άκουγε τον Λοβέρδο και άλλους να ζητούν την επαναφορά του ονόματος ΠΑΣΟΚ, μιλούσε με νόημα για τα χρέη και την αλλαγή του ΑΦΜ. Δεν ήθελε, όμως, να τροποποιήσει το όνομα ΚΙΝΑΛ (επέμενε, μάλιστα, να το λέμε όλοι ολόκληρο και όχι με ακρωνύμιο), γιατί θεωρούσε πως ήταν… δικό της παιδί και… τεράστιο πολιτικό δημιούργημα. Ετσι, έκοβε κάθε σχετική κουβέντα.
Να όμως που αποδείχτηκε ότι μπορεί να βρεθεί λύση που θα χρησιμοποιεί την ονομασία ΠΑΣΟΚ και το «καθαρό» ΑΦΜ του ΚΙΝΑΛ. Και τον πράσινο ήλιο, βέβαια. Οπως ακριβώς στις φανέλες των παικτών του Νέου Πανιώνιου φιγουράριζε το ιστορικό σήμα του Πανιώνιου.
Για να εγκρίνουν το νέο όνομα έκαναν και δημοψήφισμα. Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι ήταν ένα έξυπνο προπαγανδιστικό κόλπο για να ανανεώσουν τον μύθο της… μεγάλης επιστροφής, που είχε ξεθυμάνει καθώς πέρασε κάμποσος καιρός από την εκλογή νέου αρχηγού. Το κόλπο είναι απλό: «Εχουμε και το πεπόνι και το μαχαίρι. Εμείς κάνουμε τις εκλογές, εμείς ανακοινώνουμε πόσοι πήραν μέρος σ’ αυτές».
Για την εκλογή του Ανδρουλάκη υποτίθεται πως ψήφισαν 270.000 νοματαίοι. Θα ήταν βλάκες αν έδιναν τον ίδιο αριθμό. Δεν θα τους πίστευε κανένας. Εδωσαν 176.000 νοματαίους (που θα φτάσουν τους 180.000 μόλις ψηφίσουν και οι τομεακές, όπως είπε ο Ανδρουλάκης). Ο αριθμός είναι αναμενόμενα χαμηλότερος από όσους υποτίθεται ότι ψήφισαν για πρόεδρο, θα είναι όμως σημαντικά υψηλότερος απ’ όσους αναμένεται να ψηφίσουν στις κάλπες του ΣΥΡΙΖΑ την επόμενη Κυριακή.
Για την ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ έχουν δικαίωμα να ψηφίσουν μόνο τα μέλη που ψήφισαν για εκλογή αντιπροσώπων για το συνέδριο. Για την εκλογή προέδρου (ο Τσίπρας θα είναι ο μόνος υποψήφιος) έχουν δικαίωμα να ψηφίσουν οι πάντες, υπό την προϋπόθεση, όμως, ότι θα γραφούν μέλη. Πρόκειται για μια σφιχτή διαδικασία, εν αντιθέσει με αυτή του ΠΑΣΟΚ που όποιος… έβλεπε φως έμπαινε και ψήφιζε.
Κάνοντας αυτόν τον κουτοπόνηρο συλλογισμό, οι επικοινωνιολόγοι του Ανδρουλάκη οργάνωσαν το δημοψήφισμα και «έστησαν» το αποτέλεσμα, για να μπορεί ο μέντορας του αρχηγίσκου, Κώστας Σκανδαλίδης, να γράφει μπούρδες σαν κι αυτή: «Πρόκειται για μια κραυγαλέα απόδειξη της νέας δυναμικής του χώρου. Μια δυναμική που επικυρώνει κάτι το οποίο αποτελούσε ερώτημα και κρυφή ελπίδα για τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Οτι η δημοσκοπική σταθεροποίηση κατ’ αρχάς περί τον διπλασιασμό των ποσοστών της παράταξης έξι μήνες μετά δεν είναι ένα συγκυριακό φαινόμενο. Διαψεύστηκαν» (Τα Νέα, 9.5.2022). Κατά τον Σκανδαλίδη, το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ «τρέχει» αυτή τη στιγμή με 16% και ανοδική τάση! Καλοοό! Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;
Ακόμα και η πιο επιδερμική παρακολούθηση της πολιτικής επικαιρότητας δείχνει έναν Τσίπρα να οργώνει την Ελλάδα και να «χτυπάει» καθημερινά εκεί που πονάει ο Μητσοτάκης: στην ακρίβεια. Ο Ανδρουλάκης είναι σχεδόν εξαφανισμένος, μολονότι τα αστικά μίντια είναι πιο φιλικά προς το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ παρά προς τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ακόμα και η πιο προσεκτικά σχεδιασμένη, η πιο εντυπωσιακή πολιτική προπαγάνδα δεν μπορεί να αλλάξει την κοινωνική δυναμική. Μπορεί να βελτιώσει λίγο την εικόνα του διαφημιζόμενου κόμματος, όμως έχει ημερομηνία λήξης. Την ημέρα των εκλογών απλά αποκαλύπτεται πλήρως μια πραγματικότητα η οποία έχει διαμορφωθεί μέσα σ’ εκείνα τα κομμάτια του λαού που είναι εγκλωβισμένα στη λογική του κοινοβουλευτικού κρετινισμού.
Θα επαναλάβουμε πως έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που αυτό το κομμάτι του ελληνικού λαού δεν ψηφίζει θετικά αλλά αρνητικά. Δεν ψηφίζει την αντιπολίτευση αλλά καταψηφίζει -με τιμωρητική διάθεση μάλιστα- την κυβέρνηση.
Τίποτα δε δείχνει πως ο Ανδρουλάκης μπορεί να γίνει ο υποδοχέας της τιμωρητικής διάθεσης των ψηφοφόρων έναντι του Μητσοτάκη και της ΝΔ. Οσο μάλιστα επαναλαμβάνει τα περί «σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης» (που προϋποθέτει να είναι πρώτο κόμμα το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ!) θ’ αρχίσει να καταγράφεται στη χορεία των γραφικών. Οι άλλοι δύο ήδη έχουν ξεφτίσει το προφίλ του, θέτοντας ένα και μόνο ερώτημα: «Με ποιον θα πας μετά τις εκλογές;». Αυτό και μόνο εμπεδώνει στην αστική πολιτική ζωή την αντίληψη του κόμματος-τσόντα. Κι αυτή την αντίληψη ο Ανδρουλάκης δε διαθέτει κάτι για να την αλλάξει. Με τον πράσινο ήλιο και το όνομα ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ αυτό δεν αλλάζει.
ΥΓ. «Τα χρέη δεν τα δημιούργησα εγώ ούτε η γενιά μου», δήλωσε με θράσος ο Ανδρουλάκης. Στο δίκαιο που εφαρμόζεται για τους πολίτες, τα παιδιά κληρονομούν τα χρέη των γονιών τους (αλλιώς αποποιούνται την όποια κληρονομιά που περνάει στο Δημόσιο). Στο δίκαιο των αστικών κομμάτων, το κάθε παιδάριο του κομματικού σωλήνα, που επί χρόνια σιτιζόταν με τα δανεικά κι αγύριστα του κόμματος, παριστάνει το προϊόν πολιτικής παρθενογένεσης.
