Φαρμάκι στάζει ο Σαμαράς για τη Μέρκελ, μόνος αυτός μεταξύ των αστών πολιτικών σε όλο τον κόσμο. «Αληθινοί ηγέτες» ήταν ο Κολ και ο Σρέντερ (σοσιαλδημοκράτης ο τελευταίος), «η κυρία Μέρκελ οραματίστρια δεν ήταν. Διαχειρίστρια ήταν…»!
Η Μέρκελ, βέβαια, δεν πρόκειται να στενοχωρηθεί ακόμη κι αν μάθει τι είπε ο Σαμαράς (το πιθανότερο είναι οι συνεργάτες της να μην την ενημερώσουν καν για το τι δήλωσε ένας ξεζουμισμένος… φύλαρχος). Αν το μάθαινε, σίγουρα θα έπαιρνε εκείνο το πονηρό σκανταλιάρικο ύφος, με το οποίο την έχουν πιάσει κάποιες φορές οι φωτογράφοι στην πολύχρονη καριέρα της στην κορυφή του γερμανικού ιμπεριαλιστικού κράτους. Γιατί ξέρει πολύ καλά «τι τρέχει». Οπως και ο Σαμαράς, βεβαίως. Μπορεί να δηλώνει σήμερα ότι «του τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια», επειδή του ζητούσαν «αδιανόητες υποχωρήσεις» τις οποίες αυτός «ξεκάθαρα είχε αρνηθεί», όπως «το Υπερταμείο, δηλαδή την εκχώρηση ολόκληρης της Εθνικής Περιουσίας για 99 χρόνια» και «την εκχώρηση της μακεδονικής ταυτότητας στα Σκόπια», όμως όλοι ξέρουμε ότι η Μέρκελ τον πέταξε στα σκουπίδια σαν στυμμένη λεμονόκουπα, γιατί τον θεωρούσε ήδη τελειωμένο και όχι επειδή αυτός ήταν ταχατες… ντούρος πατριώτης.
Μαζί με τον Βενιζέλο είχαν κάνει τη δουλειά για δυόμισι περίπου χρόνια και πλέον δεν μπορούσε να προσφέρει τίποτα. Θα έχανε πανηγυρικά τις εκλογές (όπως και έγινε) και δεν υπήρχε περίπτωση να τις κερδίσει, ό,τι «προίκα» κι αν του έδινε η άτεγκτη καγκελάριος.
Ας θυμηθούμε λίγο τα γεγονότα του φθινόπωρου του 2014. Ο Σαμαράς ζητάει από την τρόικα χαλάρωση μπας και μπορέσει να κερδίσει τις εκλογές. Η τέταρτη αξιολόγηση του δεύτερου Μνημόνιου σέρνεται και δεν κλείνει. Ο Σαμαράς αποφασίζει να πάει στο Βερολίνο για να πείσει τη Μέρκελ. Εχει τόσο πολύ καβαλήσει το καλάμι που αγνοεί τις προειδοποιήσεις του πρέσβη στο Βερολίνο Παναγιώτη Ζωγράφου (που είναι και δεύτερος εξάδελφός του) ότι «η περιρρέουσα ατμόσφαιρα στο Βερολίνο δεν ενδείκνυται για επίσκεψη και ότι ο πρωθυπουργός, δεν πρόκειται να εισπράξει δημόσια στήριξη της καγκελαρίου» (από ρεπορτάζ της DW).
Παίρνει μαζί του την τρόικα των συμβούλων του (Λαζαρίδης, Παπασταύρου, Βασιλόπουλος) και τον επικεφαλής του ΟΔΔΗΧ και «πετάει» στο Βερολίνο, για να εισπράξει μια άνευ προηγουμένου κρυάδα, η οποία φάνηκε καθαρά στη συνέντευξη Τύπου. Ο Σαμαράς επιδίδεται σε μια ακατάσχετη μπουρδολογία, η Μέρκελ τον κοιτάζει με ύφος «τι λέει αυτός τώρα, ρε παιδιά;» και τον παραπέμπει στην τρόικα, προσθέτοντας ότι… «οι Ελληνες πρέπει να κάνουν τα μαθήματά τους». Παραπέμπει τον πρωθυπουργό μιας υποτίθεται ανεξάρτητης χώρας, μέλους της ΕΕ, σε μια ομάδα διορισμένων τεχνοκρατών, την οποία θεωρεί προϊστάμενη του πρωθυπουργού (αυτό συνέβαινε, αλλά με τόσο χοντροκομμένο τρόπο, χωρίς την τήρηση των διπλωματικών προσχημάτων, δεν είχε ξαναδιατυπωθεί)!
Ο εξευτελισμός του Σαμαρά είναι τέλειος. Σύμφωνα με ρεπορτάζ της εποχής, ο «πολύς» Χρύσανθος Λαζαρίδης «την έπεσε» στον πρέσβη στο ξενοδοχείο Hilton όπου διέμεινε η ελληνική αποστολή. Τον κατηγόρησε ότι δεν μετέφερε καλή εικόνα των γερμανικών προθέσεων. Ο Ζωγράφος απάντησε ότι είχε ενημερώσει -και μάλιστα γραπτώς- το πρωθυπουργικό γραφείο και είχε προτείνει αναβολή της επίσκεψης Σαμαρά. Την επόμενη κιόλας μέρα ο πρέσβης παραιτήθηκε!
Οι δημοσιογράφοι που κάλυπταν την καγκελαρία ενημερώθηκαν ανεπίσημα ότι ο Σαμαράς «δεν εντυπωσίασε την καγκελάριο» με τα διαγράμματα που της παρουσίασαν οι σύμβουλοί του. Τότε αυτός (ο Σαμαράς) κατέφυγε στο έσχατο επιχείρημα: αν η Μέρκελ δεν τον στήριζε, θα κέρδιζε τις εκλογές ο… αριστερός ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ξέρουμε αν η Μέρκελ γέλασε φανερά ή μέσα της, όμως μ’ αυτό ο Σαμαράς της έδειξε ότι είναι ήδη τελειωμένος και απλά μετράει μέρες μέχρι να πάει στον σκουπιδοτενεκέ για να κάνει παρέα στον Γιωργάκη Παπανδρέου (τον οποίο είχε τελειώσει η Μέρκελ παρέα με τον Σαρκοζί σ’ εκείνο το «δείπνο των Καννών», στις 2 Νοέμβρη του 2011. Δεν ξέρουμε αν είναι ακριβές ή όχι, πάντως ο ισπανός πρωθυπουργός Χοσέ-Λουίς Θαπατέρο έγραψε σε βιβλίο του ότι ο Σαρκοζί κάποια στιγμή πήδηξε στο τραπέζι και φώναξε στον Παπανδρέου «είσαι ένας γαμημένος ψυχοπαθής»!).
Καλά, δεν ήξερε ο Σαμαράς ότι η καγκελαρία διατηρούσε μόνιμη επαφή με τον ΣΥΡΙΖΑ, μέσω του γερμανού πρέσβη στην Αθήνα Βόλφγκανγκ Ντολτ; Πίστευε ότι τα «go back madame Merkel» του Τσίπρα θα τρόμαζαν το Βερολίνο περισσότερο απ’ όσο το τρόμαξαν τα δικά του «Ζάππεια» τότε που το έπαιζε αντιμνημονιακός; Δεν αξιολόγησε την πολύωρη συνάντηση που είχε στο Βερολίνο -λίγο καιρό πριν από την επίσκεψη Σαμαρά- ένας από τους «σέρπα» της Μέρκελ, ο τότε υφυπουργός Εργασίας Γιοργκ Ασμουσεν, με υψηλόβαθμη αντιπροσωπεία του οικονομικού επιτελείου του ΣΥΡΙΖΑ αποτελούμενη από τους Δραγασάκη, Σταθάκη, Χουλιαράκη; Η συνάντηση ήταν άτυπη, όμως δεν έγινε κρυφά, σε κάποιο ξενοδοχείο. Εγινε στο υπουργείο Εργασίας και κράτησε ώρες (περιλάμβανε και γεύμα, όπως επιβεβαίωσε ο Δραγασάκης στις 18.9.2014). Ο Ασμουσεν περιστοιχιζόταν από στελέχη των υπουργείων Οικονομικών και Οικονομίας της Γερμανίας, που είχαν καλή γνώση του «ελληνικού προβλήματος». Και προφανώς κατάλαβε ότι οι συριζαίοι δεν είχαν τίποτα ανατρεπτικές προθέσεις, όπως έλεγε η προεκλογική ρητορική τους. Αλλωστε, και οι συριζαίοι πήγαν εκεί, με τριπλέτα «δεξιών», για να περάσουν αυτό το μήνυμα στη γερμανική ιμπεριαλιστική κυβέρνηση, επιδιώκοντας το «άδειασμα» του Σαμαρά.
Ενημερωμένη από τον «σέρπα» της η Μέρκελ ήταν πανέτοιμη να πετάξει και τον Σαμαρά στο σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας. Αφού οι «άλλοι» βάδιζαν σε μεγάλη εκλογική νίκη, γιατί να βοηθήσει τον «χαμένο»; Ο,τι παραχώρηση κι αν του έκανε θα πήγαινε στον «κουβά». Ετσι, τον «τελείωσε» δημόσια, στη συνέντευξη Τύπου στην καγκελαρία κι αυτός στάζει σήμερα φαρμάκι, το οποίο όμως ούτε κατά διάνοια μπορεί να λερώσει την αγιογραφία της «σιδηράς καγκελαρίου», που φιλοτεχνούν αστοί πολιτικοί ηγέτες και ΜΜΕ σε όλο τον κόσμο.
Θα υπενθυμίσουμε και πάλι αυτό που γράψαμε προχθές, στηλιτεύοντας το αγιογραφικό αρθρίδιο που έγραψε για τη Μέρκελ ο Τσίπρας:
«Οι κυβερνήσεις στις εξαρτημένες χώρες έρχονται και παρέρχονται, αλλά η εξωτερική πολιτική καθορίζεται από τις ιστορικά διαμορφωμένες σχέσεις εξάρτησης, από τη θέση της εξαρτημένης χώρας στον παγκόσμιο καπιταλιστικό καταμερισμό της εργασίας, που καθορίζει και τα συμφέροντα της αστικής τάξης της εξαρτημένης χώρας. Αυτές οι ιστορικά διαμορφωμένες σχέσεις εξάρτησης καθορίζουν την εξωτερική πολιτική των εξαρτημένων χωρών και όχι οι “ιδέες“ της μιας ή της άλλης κλίκας του πολιτικού της προσωπικού».
