Αγανάκτησε ο ηγετικός πυρήνας της φράξιας των 53+ του ΣΥΡΙΖΑ. Και έκανε την αγανάκτησή του editorial στην ιστοσελίδα του (commonality.gr), υπό τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Αντε πάλι με τον Πρόεδρο!» (17.7.2016). Από την πρώτη κιόλας παράγραφο, με έντονα γράμματα, οι 53+ την πέφτουν στον Τσίπρα, χωρίς φυσικά να τον κατονομάζουν: «Η φράση: να εκλέγεται άμεσα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επειδή το θέλει ο λαός, είναι λαϊκισμός. Και μάλιστα όχι λαϊκισμός όπως τον εννοούν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Σταύρος Θεοδωράκης, που αποκαλούν λαϊκισμό το αίτημα για δωρεάν Παιδεία και φορολογική δικαιοσύνη, δηλαδή να πληρώνουν πολλά οι πλούσιοι και λίγα οι φτωχοί. Η πρόταση για άμεση εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι λαϊκισμός επειδή επιδιώκει να δημιουργήσει στον λαό, στους πολίτες, το αίσθημα ότι, ψηφίζοντας κάθε κάτι χρόνια έναν άνθρωπο, συμμετέχουν, ότι η γνώμη τους μετράει».
Δε θα ασχοληθούμε με το υπόλοιπο του άρθρου της φράξιας. Τα πολιτειακού τύπου επιχειρήματα, που αναπτύσσονται στο έδαφος της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, χωρίς να ξεφεύγουν βήμα απ' αυτή δεν έχουν καμιά ιδιαίτερη σημασία. Σημασία εν προκειμένω έχει αυτή καθεαυτή η σφοδρή αντίδραση των 53+ στη δήλωση του Τσίπρα ότι εξετάζει σοβαρά να εισηγηθεί την αναθεώρηση του συντάγματος ώστε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας να εκλέγεται από το λαό και όχι από τη Βουλή.
Βρήκαν θέμα για να φωνάξουν «παρών» ως φράξια του ΣΥΡΙΖΑ και να διεκδικήσουν το μερίδιο που (νομίζουν ότι) τους αναλογεί στη μοιρασιά της εξουσίας. Δεν είπαν κουβέντα για την οικονομική και κοινωνική πολιτική, που στραγγαλίζει τον ελληνικό λαό, διότι αυτή τη διαχειρίζεται ο άτυπος επικεφαλής της φράξιας τους Ε. Τσακαλώτος. Δεν είπαν τίποτα για τις ιδιωτικοποιήσεις, γιατί κάποιες απ' αυτές τις χειρίζονται μέλη της φράξιας τους, όπως ο Δρίτσας. Κι επειδή κάτι πρέπει να πουν, βρήκαν το θέμα του τρόπου εκλογής του προέδρου της Δημοκρατίας.
Είναι πολύ βολικός αυτού του τύπου ο φραξιονισμός. Παρατηρείται στα αστικά κόμματα όλων των αποχρώσεων σε όλη την Ευρώπη. Στην Ελλάδα γνώρισε τη μεγαλύτερη άνθισή του στο ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου. Απ' όλα είχε ο πράσινος μπαξές. Μέχρι και… εισοδιστές τροτσκιστές. Και ο Παπανδρέου… απλώς προήδρευε. Στην πραγματικότητα, ο Παπανδρέου διοικούσε το ΠΑΣΟΚ ως απόλυτος μονάρχης. Ακόμα και η εκλογή του γινόταν… διά βοής. Εκλογές κανονικές έγιναν στο ΠΑΣΟΚ μόνο μετά το θάνατο του Παπανδρέου. Τέτοιο όνειρο έχει και η παρέα του Μαξίμου, που έχει στην κορυφή της την τριανδρία Τσίπρα-Παππά-Φλαμπουράρη. Και μέχρι στιγμής το εφαρμόζει. Δίνει ένα μερίδιο εξουσίας στις κομματικές φράξιες και κυβερνά η ίδια χωρίς να δίνει λογαριασμό για τις αποφάσεις που παίρνει. Αυτές απλώς ανακοινώνονται, αφού προηγηθεί το σχετικό «μασάζ».
Οι 53+, που υποτίθεται ότι αποτελεί την αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, μετά την αποχώρηση των Λαφαζανικών, επέλεξε το εντελώς ανώδυνο θέμα του τρόπου εκλογής του προέδρου της Δημοκρατίας, για να διεκδικήσει μεγαλύτερο μερίδιο εξουσίας στο επικείμενο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Τίποτα παραπάνω. Στην εφαρμογή της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της εφιαλτικής λιτότητας, της κινεζοποίησης και των ξεπουλημάτων κρατικής περιουσίας, η φράξια δεν έχει καμιά διαφωνία. Θυμόσαστε τις διαρροές ότι ο Τσακαλώτος θα παραιτηθεί ή θα ζητήσει από τον Τσίπρα να του αλλάξει υπουργείο μετά το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης; Αποδείχτηκαν ίδιες με τις διαρροές του Δρίτσα και της συζύγου του Τασίας πριν από τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015, ότι «προβληματίζονται σοβαρά» και ενδέχεται να μην είναι υποψήφιοι.
Ο Τσακαλώτος εξακολουθεί να είναι υπουργός Οικονομικών και να ασκεί με ενθουσιασμό και τσογλανιά τα καθήκοντά του. Για να πάρεις μερίδιο της εξουσίας πρέπει να εκτεθείς κι εσύ, όχι να εισπράττει το κόστος ο Τσίπρας και οι άλλοι να το παίζουν ατσαλάκωτοι, ντούροι, κοινωνικά ευαίσθητοι κτλ. Πότε μπορεί να τους δούμε να αποτραβιούνται από την πρώτη γραμμή; Οταν η κυβέρνηση θα κλυδωνίζεται φανερά και θα κινδυνεύει να πέσει. Οταν ο Τσίπρας θα έχει φθαρεί και προσωπικά. Τότε, ενδέχεται κάποιοι από δαύτους να φύγουν από την κυβέρνηση και ν' αρχίσουν τις… κριτικές και τις αυτοκριτικές, σε μια προσπάθεια να αναδειχτούν σε βασικό πόλο κομματικής εξουσίας και να διεκδικήσουν για κάποιον από τη φράξια τους να γίνει Τσίπρας στη θέση του Τσίπρα. Αυτό, βέβαια, δε θα είναι καθόλου εύκολο (οι Τσιπραίοι δε θα εγκαταλείψουν έτσι εύκολα το κόμμα, όπως δεν εγκατέλειψε την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ο Α. Παπανδρέου μετά την ήττα του 1989-90), αλλά δεν έχουν και άλλη επιλογή. Πρέπει να δοκιμάσουν την τύχη τους, κι αν δουν ότι δεν τα καταφέρνουν, να κλείσουν έγκαιρα νέο συμβιβασμό με τους Τσιπραίους.
Αυτή την τακτική την εφαρμόζει ήδη η Δούρου, που έχει γίνει… αόρατη. Η κυρία του «κάντε όλοι ένα βήμα πίσω, για να φαίνομαι μόνον εγώ» αποφεύγει τη δημοσιότητα! Εκείνο που αποφεύγει είναι να μπει στο κάδρο μαζί με τους Τσιπραίους, για να μπορέσει να εμφανιστεί σε ρόλο τιμητή την κατάλληλη στιγμή.
