Την απόφασή του να μην είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2013 ανακοίνωσε ο νυν πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Δ. Χριστόφιας. Ως λόγο επικαλέστηκε το γεγονός ότι δεν έχει λυθεί το Κυπριακό. Οπως είπε, αποφάσισε να τηρήσει την προεκλογική του δέσμευση ότι δε θα ξαναθέσει υποψηφιότητα.
Η δικαιολογία είναι πραγματικά για γέλια. Υποτίθεται ότι ο ίδιος έχει βάλει το Κυπριακό σ’ έναν καλό δρόμο, επομένως το καθήκον του είναι να διεκδικήσει μια δεύτερη θητεία για να ολοκληρώσει αυτό που άρχισε. Η αλήθεια είναι ότι οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι πιάνει πάτο. Ολοι οι κυβερνητικοί εταίροι τον έχουν εγκαταλείψει και ειδικά μετά την πολύνεκρη έκρηξη στη ναυτική βάση της Λεμεσού, για την οποία το πόρισμα του έριξε τη βασική ευθύνη, είδε την όποια δημοτικότητα του είχε απομείνει να εξατμίζεται. Αποφάσισε κι αυτός, λοιπόν, ακολουθώντας το παράδειγμα του Σημίτη, ν’ αφήσει κάποιον άλλο σύντροφό του από το ΑΚΕΛ να φάει τη χλαπάτσα. Αστός πολιτικός είναι και ως τέτοιος συμπεριφέρεται.
Τι αφήνει ο Χριστόφιας στη λήξη της θητείας του; Μια πολιτική «γιέσμαν» έναντι των Αμερικανών και του ΟΗΕ στις ατέρμονες συζητήσεις για το Κυπριακό, απόλυτη νομιμοφροσύνη στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, η οποία οδήγησε και σ’ ένα «γενναίο» πακέτο λιτότητας για τον κυπριακό λαό και μια στρατηγική συνεργασία με τη συμμορία των σιωνιστών δολοφόνων του Ισραήλ, χέρι-χέρι με τον Παπανδρέου και τον Σαμαρά, για την οποία τόσο περήφανη είναι η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική.
